Candyhateful - Transparent (1996)

In de maalstroom van de vele alternatieve rock releases die destijds werden uitgebracht kwam dit bandje bij mij bovendrijven. Het voordeel als je oude bladen als bijvoorbeeld Watt Magazine uit de jaren 90 hebt bewaard is dat je nog wel eens tegen interessante uitgaves kan aanlopen. In dit geval betreft het 1 album die interessant genoeg is om er een recensie aan te wagen. Blikvanger van Candyhateful is zanger Christian Hejnal die als zanger er niet eens uitspringt maar zich min of meer opwerpt als multi-instrumentalist. De laatste twee decennia maakte hij furore in Hollywood met visuele effecten bij relatief grote producties. Dan deze schijf; een plaat die uitstekend past bij het tijdsbeeld van destijds; geluidserupties, een alternatief randje, wegstervende vocalen, wat new wave invloeden en een dwingende ritmesectie. De licht industriële klanken klinken nu wellicht wat achterhaald maar het past er wonderwel tussen. Ergens bivakkerend tussen Jane's Addiction en The God Machine is een vergelijking - om de recensent van Watt te citeren - waar ik wel mee kan leven, hoewel de songs nergens het niveau aantikken van deze twee bands. Echte uitschieters naar boven staan er niet op Transparent, maar over de hele linie genomen is het songmateriaal gedegen en klinkt het geheel avontuurlijk genoeg om de plaat af en toe de revue te laten passeren.