Giant - Shifting Time (2022)

De Giant albums "LAST OF THE RUNAWAYS" uit 1989 en "TIME TO BURN" uit 1991 behoren tot het beste dat de melodieuze/AOR rock ooit heeft voortgebracht. Het gitaarwerk van Dann Huff, maar misschien wel evenveel die fantastische stem van de in Nashville USA opgegroeide muzikant, is zo prominent en fenomenaal aanwezig op beide schijfjes, dat het die status rechtvaardigd.

Giant bestond in die dagen naast Huff uit diens broer en drummer David, bassist Mike Brignardello en toetsenist Alan Pasqua. Van beide albums bereiken vier singles de top 20 van Amerikaanse Billboard Hot 100, waarvan de rockballad "I'LL SEE YOU IN MY DREAMS" zelfs de top 10. Tien jaar na album #2 verscheen bij het Italiaanse label Frontiers "III", waarop de groep was gereduceerd tot een trio, omdat Pasqua de band had verlaten. Giant laat op dit album nog één keer zijn spierballen zien, de kwaliteit is opnieuw erg goed, ondanks dat het niveau van de eerste twee niet gehaald wordt. Bandleider Dann Huff besluit hierna niet verder te gaan, waarmee het geluid van Giant verdwijnt. Broer David en Brignardello besluiten verder te gaan en vinden in John Roth een nieuwe gitarist en de veelgevraagde zanger Terry Brock moet de stem van Huff doen vergeten. Op het in 2010 verschenen "PROMISE LAND" is Giant nog maar een schim van wat het op de eerste drie albums was en het typische geluid van de band is volledig verdwenen. Giant is niets meer dan één van de vele melodieuze rock bands die via Frontiers albums uitbrengen.

"SHIFTING TIME" is twaalf jaar na dat album een hernieuwde poging iets van de oude glorie te laten stralen. Dit keer neemt Kent Hilli de ondankbare taak op zich, om de geweldige zangpartijen van Huff te doen vergeten. De Zweed is de leadzanger van de band Perfect Plan, die twee zeer verdienstelijke albums uit heeft gebracht. Overigens verscheen er van Hilli zelf vorig jaar ook een solo album, die ik persoonlijk niet geweldig vond. Als zanger heb ik hem wel hoog staan, dus was ik benieuwd naar de invulling bij zijn nieuwe werkgever. In 48 minuten komen twaalf gedegen rockers aan je voorbij. Alessandro Del Vecchio is de producer en één van de vele songwriters op het schijfje. Naar mijn mening is Del Vecchio bij veel te veel Frontiers albums betrokken, waardoor bands geen eigen geluid creëren.

Ondanks alle bedenkingen en kritische noten die ik gekraakt heb, heb ik geprobeerd om het album objectief te beluisteren en te beoordelen. Het korte instrumentale titelnummer opent het 48 minuten durende album, met mooi gitaarwerk van Roth, die nog steeds onderdeel van de band is. “LET OUR LOVE WIN” is een pakkende rocker, mooi heavy gitaarwerk en prima zang van Hilli, “NEVER DIE YOUNG” is een erg melodieuze rocker, “DON’T SAY A WORD” wijkt niet veel af van de voorgaande liedjes, goede rock en prima gemusiceerd. “MY BREATH AWAY” is één van de langere nummers, goede samenzang en een prettige melodielijn, “HIGHWAY OF LOVE” is een midtempo rocker met een gave gitaarsolo, “IT’S OVER” is het langste nummer en de eerste ballad van het album, prima nummer met een dito gitaarsolo.

“THE PRICE OF LOVE” is ook weer midtempo met goed geplaatste tempowisselingen, het bluesy “STANDING TALL” is een prima rocker, “ANNA LEE” is de tweede rockballad en een mooie track, in “DON’T WANNA LOSE YOU” gaat het tempo weer omhoog en zingt Hilli geweldig en “I WALK ALONE” sluit het album op een waardig af.

Twaalf prima nummers, een melodic rock album zoals die jaarlijks in grote getalen verschijnt, goed gezongen en gemusiceerd, maar met Giant heeft het niet veel te maken. Als ik die vergelijking loslaat, dan is dit gewoon een goed album.

Mooie uiteenzetting van het album! Er valt hier weinig aan toe te voegen. Toch krijg ik her en der wel een Giant vibe.