The Mountain Goats - The Jordan Lake Sessions - Volume 3 & 4 (2021)

Een band zoals deze geiten moeten het voor een groot deel hebben van verkopen van CD's en merchandise tijdens concerten. Omdat dit er lange tijd niet inzat hebben ze gemeend om de 'live-in-de-studio'-muziek van de Jordan Lake sessies uit brengen. Vorig jaar delen 1 en 2, en nu de delen 3 en 4.

Ik heb ze allemaal aangeschaft. Niet met het idee dat dit nu iets is wat ik vaak zou beluisteren, maar meer bij wijze van sponsoring van een van mijn populairste bandjes. Mijn verwachtingen waren dus erg beperkt. In het algemeen zijn dit soort uitgaves van demo's en outtakes op zijn best wel eens leuk voor de diehard-fans.

De delen 1 en 2 voldeden voor mij aardig aan deze verwachtingen. Leuk, maar niet heel bijzonder. Maar bij de delen 3 en 4 is dit anders: de kwaliteit is een stuk hoger dan die van 1 en 2. Kale versies komen natuurlijk vaak voor, maar de kale versie van het nummer Dark in Here blijkt dezelfde donkere en dreigende sfeer te hebben als de vol geproduceerde albumversie. De kern zit dus in het nummer, en dus minder in de uitvoering.

Andere nummers kennen een andere uitvoering, of - in het geval van het bij mij populaire This Year - zelfs meerdere versies. En alle versies vind ik prima. Ook vertelt John Darnielle af en toe wat over de onstaansgeschiedenis van een nummer.

Uiteraard slaat soms ook de meligheid toe, zoals in Jazz No Children: de albumversie is zowel muzikaal als tekstueel uiterst fel en bijtend naar een ex ('And I hope you die, I hope we both die', is in dat opzicht best duidelijk, toch?). En om dit nummer in de versie van dit album vooraf te laten gaan door een luchtig Jazz-intro, dan heeft de meligheid inderdaad toegeslagen.

Ondanks mijn lichte scepsis ben ik toch blij met dit album. Ik ga het gegarandeerd meerdere keren draaien. Maar ja, ik ben dan ook zo'n diehard fan ...

Ook hier is het weer genieten van het rijke oeuvre van deze band. Hier en daar zijn de nummers te hard geconcentreerd rond hetzelfde album (Getting Into Knives - Dark In Here) wat de sound net iets te jazzy klinkend maakt op den duur. Op de albums heb ik hier minder last van maar hier valt het wel op. Verkies net iets meer de rauwere sound van pakweg een Tallahassee of de volledige (rockende) sound van de volledige band op een Sax Rohmer of een Against Pollution (een versie die het origineel overtreft). Ook mooi om wat minder bekende parels te horen in een andere vorm. Black Pear Tree (origineel een samenwerking met Kaki King) waarin Darnielle laat horen hoe diep die song kan snijden.
Eigenlijk als ik het zo herlees een bijna zelfde mening als Tonio. Zo wordt een prachtige song als Jazz No Children een beetje de nek omgewrongen door de jazzy intro. Ik hoop in ieder geval dat ze wegblijven van teveel jazzy muziek (niks tegen het genre maar van de The Mountain Goats verwacht ik andere muziek).
Afsluiter Going Invisible 2 hakt er ook in deze versie in en laat nog steeds horen dat Darnielle niet veel nodig heeft om mij als luisteraar te raken...