Cyndi Lauper - True Colors (1986)

De opvolger van She's So Unusual. Wereldwijd was ze doorgebroken met dat album en ze had al 2 klassiekers op haar naam staan (Time After Time en Girls Just Wanna Have Fun) en daar kwam nog een 3e bij: True Colors. Voor de rest heeft deze plaat weinig te bieden. What's Going On gaat nog wel, maar de rest is vrij slappe hap eigenlijk. Ze treedt nu voornamelijk op met een soort van sitar op haar schoot (ben de naam van het instrument even kwijt). Zoals hier te zien:

True Colors

Voor haar 55 jaar ziet ze er best nog goed uit. Dat rare mondje heeft ze nog steeds

best een aardig album,kan niet tippen aan zijn voorganger ( she's so unusual) dat was toch wel haar beste album.
Favoriet op dit album is toch wel het mooie ''true colors''
volgens mij is ''change of heart'' ook op single uitgebracht,maar heeft het niet veel gedaan in de hitlijsten.

Ik vond dit altijd toch wel een heel erg leuk album, ik heb hier met mijn zusje veel naar geluisterd. Het lijkt er erg op (maar is helaas niet meer zo overduidelijk aanwezig als) haar voorganger She's So Unusual.

Je hoort wel dat deze zangeres een ontzettend sterke stem heeft. De eerste zes nummers zijn echt ontzettend genietbaar. Wat ik net ook al heb gezegd het is gewoon jammer dat alle nummers nét in de schaduw lopen van de nummers van de eerste CD.

Zo is "True Colors" erg mooi, maar "Time after Time" is toch wat meer de tranentrekker. En ook al getuigen diverse nummers van veel pijn, klinkt "Money Changes Everything" veel emotioneler dan "Change of Heart". Ook het grappige, overdreven drukke "Girls just wanna have fun" overtreft het meest aanwezige nummer op deze plaat: "Maybe He'll Know". Dit probleem krijg je natuurlijk als je je carrière start met een meesterwerk van een plaat, dan verdwijnt je tweede, wel goede plaat achter je eerste.

True Colors gaat over mij. Zo mooi en zoveel geborgenheid in de tekst. Schitterend. What's going on heb ik nooit mooi gevonden.
De rest van de CD is gewoon leuk en grappig. Echt een CD van een stout meisje. (zo zie ik Cyndi Lauper het liefst)

Even het gemiddelde van de plaat met 0,2 punten omhoog gekrikt.

Lekkere plaat van Lauper, en dat vond Miles Davis ook.

Drie jaar na She's so Unusual levert Cyndi Lauper weer een goed album af. Mooiste nummers: Change of Heart & True Colors. Wel jammer dat ze het album niet heeft aangevuld met het vrolijke Goonies 'r' Good Enough uit de film The Goonies (1984).

Als Madonna de Queen of Pop is dan is Cyndi Lauper ongetwijfeld de Queen of Bubblegum Pop (Bubblegum in de goede zin van het woord).
Maar in Laupers geval, gezien haar kleurrijke & stijve, met haarlak bespoten kapsel zou Candy Floss Pop een betere benaming zijn voor haar muziek. Op z'n Amerikaans wordt dat dan Cotton Candy Pop.

I see your true colors
And that's why I love you
So don't be afraid to let them show
Your true colors
True colors are beautiful
Like a rainbow

Billy Joel is op dit album te horen, hij zingt de backingvocals bij Maybe He'll Know. Cyndi Lauper is op haar beurt weer te horen op Billy Joels album The Bridge.

Weetjes waar ik van hou.

Ik mis de invloeden van Rob Hyman en Eric Bazilian van The Hooters op dit album. Zij hebben wat arrangementen voor het eerste album "She's so unusual" gedaan.
Zij hadden dit album misschien wat meer kunnen oppeppen.

Voor True Colors zou dit album eigenlijk al 5 sterren verdienen, want dat vind ik toch wel een nummer van een buitenaardse schoonheid .
Maar de rest van de plaat is natuurlijk wel wat minder, hoe kan het ook anders. Toch zijn ook de covers Iko Iko en What's going on wel mooi, de single Change of Heart vind ik dan weer minder geslaagd.
Cyndi Lauper, het enfant terrible van de eighties, vaak onterecht vergeleken met Madonna maar toch van een heel ander kaliber en genre, eigengereid en soms maar lang niet altijd geniaal, zoals dit album.

Na She's So Unusual was dit album toch wel een stap terug. Zeker ook daar Madonna, met wie Cyndi destijds soort van samen op ging, ditzelfde jaar haar bubblegum imago verruilde voor een wat serieuzere aanpak met het krachtige True Blue en hiermee Cyndi duidelijk achter zich liet.
De sterkste nummers op dit album zijn Change of Heart, True Colors en Cyndi's cover van Marvin Gaye's What's Going on. Had ze het album gevuld met meer van dit soort nummers was True Colors wellicht ook een krachtig album geworden.
Helaas zou ook op opvolger A Night To Remember blijken dat Cyndi liever ietwat serieuzere pop bleef mixen met liedjes van het niveau kauwgomballenautomaat. Wat jammer is, want ze heeft wel degelijk het talent én de stem voor diepere nummers.
Dit alles neemt niet weg dat True Colors een lekker 80's popalbum is, maar het laat je helaas nergens stuiteren.

Leuk weetje voor de vinyl junkies onder ons: onlangs is dit album uitgebracht op oranje vlammend vinyl, in een gelimiteerde oplage van 2500 exemplaren.