CMAT - If My Wife New I'd Be Dead (2022)

“Global pop star. Lives in Dublin with her grandparents. Currently recovering from an AliExpress addiction.” . Dat is de complete biografie van CMAT op haar website. Gevoel voor humor en zelfspot kan singer-songwriter Ciara Mary-Alice Thompson uit Dublin in ieder geval niet ontzegd worden.

Haar initialen CMAT gebruikte ze lang geleden al voor het eerst op een prikbord. Naast humor en zelfspot heeft ze ook de nodige zelfkennis. Op school behoorde ze bepaald niet tot de meest populaire leerlingen, omdat ze naar eigen zeggen nogal nadrukkelijk aanwezig was door haar luidruchtigheid.

Sinds haar jeugd vormt muziek een soort therapie voor haar. Ze studeerde zes maanden aan het Trinity College Dublin, maar dat werd geen succes. Ze kreeg mentale problemen, met als gevolg dat ze niet meer at, pijnstillers begon te slikken en niet meer sliep. Die problemen verdwenen gelukkig als sneeuw voor de zon toen ze kort erop voltijds in Supervalu in Finglas village, Dublin ging werken. Sinds die moeilijke periode gebruikt ze humor als haar schild.

Ze heeft een encyclopedische kennis van popmuziek. Veelal vergaard via tijdschriftartikelen. Niet alleen moderne popmuziek heeft haar interesse, maar ook activistische en feministische vrouwelijke artiesten als Eartha Kitt, Bobby Gentry, Loretta Lynn en Dolly Parton. Haar stem ligt trouwens ergens tussen die van Parton en met name die van Kate Bush. Laatstgenoemde hoor je bijvoorbeeld goed terug in I Don’t Really Care For You en in het koortje van No More Virgos.

Haar debuutalbum If My Wife New I'd Be Dead bevat twaalf songs, waarvan de helft de afgelopen twee jaar op single verschenen. Al die singles zijn gestoken in hoesjes, die op striptekeningen lijken. Naast muziek lijken ook films haar interesse te hebben, getuige de titels Groundhog Day en Peter Bogdanovich. Overigens is het laatste liedje behoorlijk actueel, want de bekende filmregisseur van onder andere “The Last Picture Show” en “What's Up, Doc?” overleed vorige maand.

De meeste liedjes werden geschreven tijdens een verblijf in een Airbnb. Overigens was het ooit haar bedoeling om met anderen samen te gaan schrijven. In het najaar van 2017 vertrok ze hiervoor vanuit Dublin naar Manchester, maar eigenlijk was Londen de bedoeling, maar kon ze zich dit helaas financieel veroorloven. Eind 2018 keerde ze gedesillusioneerd en gefrustreerd terug naar Dublin. In Nashville zit trouwens een duidelijke verwijzing naar die periode.

Veelal is haar muziek doorspekt met popinvloeden, maar ze draait haar hand ook niet om voor een fraaie, ingetogen countryballade als I’d Want U. Hopelijk zal een volgend album meer die richting op gaan. Dublin bewijst de laatste jaren een belangrijke leverancier van nieuwe interessante muzikale acts te zijn. Naast de nodige rock- en folkbandjes dus nu ook interessante singer-songwriters als Orla Gartland en CMAT.

Afgelopen jaar vrij regelmatig naar deze plaat geluisterd. Lang niet ieder lied blijft hangen, maar goede nummers schrijven kan Ciara Thompson zeker. Haar stem vind ik ook erg lekker, al zijn de live-opnames die ik gehoord heb vaak niet zo best. Als ze zich de komende jaren op ambachtelijk gebied kan blijven ontwikkelen, niet al te veel de lollige kant op gaat en nog een paar zanglessen neemt om haar concerten naar een hoger plan te tillen, kan dit een nieuwe favoriet worden.