The Reds, Pinks & Purples - Summer at Land's End (2022)

Wederom heel erg fijn. Later meer.

Schreef ik bij Uncommon Weather, en dat borduurt zich voort op Summer at Land's End.

Het is wel mijn soort muziek, maar ik merk nu toch wel dat het voor mij een beetje genoeg begint te worden. Herhaling op herhaling, binnen het album zelf en ook op de voorgangers.

Meestal heb ik daar niet zo'n moeite mee, maar nu begint het voor mij wat suf te worden zo. Zelfs met de hoezen wordt er niet veel moeite gedaan, dus het zal wel de bedoeling zijn.

Lekker plaatje, maar ik kan net zo goed de vorige opzetten, of die daarvoor.

Daar heb ik dan weer niet zo'n moeite mee. Uiteindelijk is dat natuurlijk met heel erg veel bands het geval. Ik zou ook niet willen dat dit ineens heel anders klinkt. Melancholische zondag muziek, misschien voor bij een waterig lente zonnetje. Ergens als het leven goed is en je kan mijmeren over het verleden, liefdes in een grijs verleden die stuk liepen.. of als dat nu gebeurt.. zoals bij mij; dan past een plaat als deze perfect.

Ik snap overigens wél dat voor iemand die meer van de muziek is dan teksten zoals jij dit langzaam allemaal meer van hetzelfde wordt.

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: The Red's, Pinks And Purples - Summer At Land's End - dekrentenuitdepop.blogspot.com

The Red's, Pinks And Purples - Summer At Land's End
Ook op album nummer vier dompelt de Amerikaanse band The Reds, Pinks And Purples je onder in heel veel nostalgie uit de jaren 80 en vroege jaren 90, wat wederom een volstrekt onweerstaanbaar album oplevert

Het is na drie geweldige albums geen verrassing meer, maar wat geniet ik toch weer van de muziek van The Reds, Pinks And Purples. Het project van de uit San Francisco afkomstige Glenn Donaldson klinkt als een omgevallen platenkast met heel veel moois uit de jaren 80 en 90, maar gedateerd klinkt het geen moment. De Amerikaanse muzikant staat ook dit keer garant voor melodieuze popliedjes met zowel zonnestralen als melancholie en het zijn popliedjes die, als je van dit soort muziek houdt, zeer zwaar verslavend zijn. Summer At Land’s End is niet heel ver verwijderd van zijn voorgangers, maar de songs zijn nog wat beter en het klinkt allemaal nog wat mooier. Voor mij geen moment te weerstaan.

De Amerikaanse band The Reds, Pinks And Purples verraste in 2019, 2020 en 2021 met bijzonder lekkere albums, die je onmiddellijk mee terugnamen naar het Engeland van de jaren 80 en vroege jaren 90 en af en toe stiekem ook naar de Amerikaanse jangle pop uit dezelfde periode.

De band van en rond de Amerikaanse muzikant Glenn Donaldson slaagde er in om al mijn favoriete bands uit de genoemde periode op een hoop te gooien en verwerkte alle invloeden vervolgens in songs waar ik keer op keer zielsgelukkig van werd. Het muziekjaar 2022 is pas net begonnen, maar ook dit jaar verrijkt The Red, Pinks And Purples het jaar met een geweldig album.

Heel veel veranderd is er niet. Laat Summer At Land’s End uit de speakers komen en het is weer 1983, 1988 of hooguit 1992. In mijn recensies van de vorige albums van The Reds, Pinks And Purples noemde ik de namen van The La’s, Felt, The Smiths, Pulp, Aztec Camera, The Lotus Eaters (van het briljante album No Sense Of Sin), Lloyd Cole & The Commotions en China Crisis als vergelijkingsmateriaal. Het zijn namen die ook weer allemaal voorbij komen bij beluistering van Summer At Land’s End, maar ik kan er nog allerlei namen aan toevoegen, want wat zijn er veel echo’s uit het verleden te horen op het album.

Met het noemen van namen uit het verleden doe ik de muziek van Glenn Donaldson overigens ook wel wat tekort. Wanneer ik luister naar de albums van de hierboven genoemde bands, valt me op dat het hier en daar toch wel wat gedateerd klinkt en bovendien hebben de galmende jaren 80 producties de tand des tijds vaak maar matig doorstaan. De muziek van The Reds, Pinks And Purples klinkt ook op Summer At Land’s End weer geen moment gedateerd en ook dit keer komt alles glashelder uit de speakers.

De verschillen met de vorige albums van de band zijn subtiel, waardoor ook het vierde album van de hand van Glenn Donaldson weer een feest van herkenning is. De muzikant uit San Francisco heeft zijn songs en geluid nog wat verder geperfectioneerd en trakteert de luisteraar ook dit keer op vocalen waarvoor of waarvan je alleen maar kunt smelten.

Misschien nog wel het grootste verschil met de vorige drie albums is de lange instrumentale titeltrack halverwege het album, die direct kan worden gebruikt voor wat weemoedige documentaires over de jaren 80 en vroege jaren 90. Ik heb zelf overigens alleen maar mooie herinneringen aan deze twee decennia, zeker ook in muzikaal opzicht, waardoor ik maar geen genoeg kan krijgen van de melodieuze songs op Summer At Land’s End.

Zorgeloos waren de jaren 80 zeker niet, maar Glenn Donaldson slaagt er wederom in om vooral mooie herinneringen uit het verleden op te roepen. Net als op de vorige drie albums van The Reds, Pinks And Purples schept Glenn Donaldson bakken melancholie uit over de luisteraar, maar zijn vierde album klinkt net wat zonniger dan de drie voorgangers.

De songs op het album klinken bovendien net wat scherper en puntiger, waardoor ook Summer At Land’s End weer iets toevoegt aan het nu al prachtige oeuvre van The Reds, Pinks And Purples. Album nummer vijf vraagt misschien om net wat grotere stappen om interessant te blijven, maar met album nummer vier ben ik weer dik tevreden, al is het maar om weer even terug te keren naar vervlogen maar o zo mooie tijden. Erwin Zijleman

Productieve band - twee LP's en een EP in 2022. En deze plaat is een verlengstuk van Uncommon Weather. Maar mij hoor je niet klagen, sterker nog: ik kan er geen genoeg van krijgen. Het titelnummer is van een verbluffende eenvoud en is voor mij toch een van de lekkerste dreampopnummers die ik ooit hoorde.