Sergio Mendes & Brasil '66 - Sergio Mendes and Brasil '66 (1966)

Klassieker van formaat, heerlijk zomerse muziek is dit.

Van Mas Que Nada maakte deze oude knar nog een remake

met behulp van The Black Eyed Peas (plaat Timeless, 2006).

Mooie herwerking, maar geef mij toch maar het origineel uit

1966!

als je deze ziet liggen, aarzel niet en neem mee.
Als het pijpestelen regent en je zet dit op dan begint spontaan
de zon te schijnen!

4.5 stars ****1/2

Mais Que Nada?

Absoluut, Calimero!

Is dat nummer van Sergio Mendes al zo oud! Klinkt veel minder oud, tijdloos nummer. En nee ik heb niet toevallig de Black Eyed Peas versie gehoord!
Zoiezo heerlijke zomerse Latin muziek van Sergio Mendes, het nummer Capoeira Do Brasil hoort bijvoorbeeld tot mijn favoriete nummers.

Natuurlijk is deze versie van Mas Que Nada een klassieker en er staan wel meer mooie tracks op, maar ik ben niet zo gecharmeerd van de verengelste Braziliaanse songs en andersom de bossa-versies van Engelstalige pop/rock-nummers. Toendertijd al een vrij commerciële plaat denk ik.

klopt

Commercieel of niet, "Verengelste muziek" of niet, ik blijf dit dé zomerse muziek bij uitstek vinden. Er komt ook geen beetje sleet op vind ik. Joepie de poepie!

nou eerwaarde dan vallen er nog heel wat zomerse muziekjes te ontdekken

Mais (of Mas) Que Nada hoor ik toch liever van Jorge Ben en Berimbau van Astrud Gilberto of Baden Powell. Neemt niet weg dat de Bossa Nova's die hier op staan stuk voor stuk gewoon zeer vakkundig zijn vervaardigd en zeer welkom om deze nieuwe zomer periode in te luiden.

Leuke cocktailmuziek. Persoonlijke voorkeur gaat wel naar hun volgende plaat Equinox.

Helemaal mee eens, op Mais Que Nada na is dit toch een beetje een slaapverwekkende plaat. Verder veerde ik alleen op bij Tim Dom Dom, maar dat kwam omdat dat belletje helemaal aan het begin precies het notificatiegeluidje van de iPhone is. Dat zegt wel genoeg, geloof ik. Toegankelijke bossa nova is leuk, maar dit album schiet echt iets te ver door richting cheesy naar mijn smaak.

Het origineel is al wat ouder:

Het voorwerk (melodie, zanglijn) uit 1958:
José Prates - Nanã Imborô

Het origineel uit 1963:
Tamba Trio - Mas Que Nada

De uitvoering van Jorge Ben, die het nummer schreef, ook uit 1963:
Jorge Ben - Mas Que Nada

Verder is dit een beetje de bossanova variant op softijs. Het is koud, verfrissend en best lekker, maar ook een vette hap zonder uitgesproken smaak. Dit album luister ik ook makkelijk weg, ik vind het zelfs wel prettig, maar als ik echt wil genieten hoor ik toch liever de versie van Berimbau door Astrud Gilberto of Nara Leao. Of het prachtige Going Out Of My Head door Little Anthony and the Imperials.

Qua Berimbau ga ik toch voor de versie van Vinicius de Morães ( volgens mij ook het origineel)

Qua Berimbau gaat mijn voorkeur uit naar de versie van Quarteto em Cy. ❤️

Prachtig nummer sowieso, ook in veel andere uitvoeringen.

Op Blue Note in a Latin Groove, van Mandrake Som - moet de classic zijn. Toentertijd (eind 90s) werd in Londen veel Brazzomusic gedraaid - de dj's probeerden elkaar af te troeven door ouwe singles op te kopen, maar dat veranderde toen - in het teken des tijds - die Blue Note compilaties uitkwamen.

Mas Que Nada - Jorge Ben/ Jor, apsoluut. Sergio Mendez is voor Brazzomusic wat Dj Maestro is voor jazz, vult u maar in, hou een emmer bij de hand!

Best fijn allemaal, maar het zijn de opener en afsluiter die voor mij nog een 3,5 sterren uit de brand slepen. Verder erg aardige bossa nova, maar het gaat een beetje aan me voorbij.