John Coltrane - The Last Trane (1966)

Geen essentieel Coltrane-album wellicht (gezien de uitgebreidheid van zijn oeuvre), maar wel een album waar ik de laatste tijd heel vaak naar heb geluisterd. Het maakt deel uit van een doosje dat ik vorig jaar kocht met nog een paar albums voor Prestige, namelijk 5 Original Albums (met behalve dit album Soultrane, Lush Life, Dakar en Bahia). Alle albums die ik keer na keer opnieuw wil horen. Zo ook deze. En dan te bedenken dat het op dit album om "unissued recordings" gaat (namelijk opnames uit 1957 en 1958). Tot mijn genoegen speelt Donald Byrd (trompet) op nrs 1 en 4 mee, en verder moet ik vermelden dat ik zeer was getroffen door de mooie, lange piano-inleiding door Red Garland in het magistrale By the Numbers. De interpretatie van Come Rain or Come Shine vind ik bovendien tot de mooiste behoren die ik van deze classic ken.

Dat boxje staat in een winkelwagentje ergens op mijn definitieve go te wachten. Maar doen dus?

Jouw beslissing, Tony. Mij bevallen zijn opnames voor Prestige wel. Ik luister er op een andere manier naar dan naar zijn latere werk. Daar luister ik naar in een andere stemming, dus vergelijken doe ik dan ook niet.

Moet ik jou ook niet mee belasten. Ben vooral van zijn Impulse albums zo Bloody onder de indruk, dat ik bang ben dat deze albums wat gewoontjes gaan klinken in mijn verwende Coltrane oortjes. Anderzijds, veel financieel risico neem ik niet, maar ga ik ze draaien, da's de vraag. Debuut Blue Train komt om die reden ook al nauwelijks meer uit de kast.

Met: Donald Byrd (2 nummers), Red Garland (piano), Paul Chambers of Earl May (bas), Art Taylor (drums)

Dit is de laatste en ook de minste uit de leader opnames voor Prestige. Het was gelukkig niet de laatste release van John Coltrane. De hele band klinkt wat inspiratieloos en ongeïnteresseerd. Het geheel is ook uit meerdere sessies in elkaar geflanst. De solo van Garland op 'By The Numbers' is ronduit bedroevend te noemen. Het klinkt bijna alsof de rest in slaap is gevallen. Donald Byrd stelt mij wederom stevig teleur. Alleen Trane weet deze plaat nog wat omhoog te trekken. Echt slecht wordt het nooit met hem. Afijn dit was gewoon een melkkoetje van meneer Weinstock. Je moet haast lachen als je bedenkt dat dit in hetzelfde jaar werd uitgebracht als 'Ascension'.

Beste nummer: 'Come Rain Or Come Shine'

Eindwaardering: 2,5 sterren

Hier was Coltrane toch ook niet de bandleider, maar is de plaat als zodanig door Prestige in de markt gezet, puur omdat Trane zo populair was geworden bij Impulse?

Deze sessies waren wel echt met Trane als band/sessieleider. Maar wat je zegt klopt in andere gevallen zeker. Zo deed Prestige dat met:

Elmo Hope Sextet - Informal Jazz (1956)

Mmmm, Elmo Hope is niet zo bekend en verkoopt niet zoveel. Laten we em een jaar later gewoon eens zo uitbrengen:

John Coltrane with Hank Mobley - 2 Tenors (1957)

Coltrane verkoopt namelijk altijd. Alle releases voor Prestige werden puur uit commerciële overwegingen uitgebracht. En gelukkig zitten er ook pareltjes tussen.

Prestige producer Bob Weinstock vind ik een heel naar mannetje. In een interview in de jaren '00 praat hij met heel veel wrok en jaloezie over Nesuhi Ertugun van Atlantic records en Bob Thiele van Impulse! Records. Zij zouden zijn artiesten hebben weggekaapt met mooie contracten. Hij vergeet echter dat er op zijn eigen label bijna geen enkele artiest tot ware creatieve expressie kwam, in tegenstelling tot de mannen die hij zo vervloekt. Weinstock's doel was: pak een bekende jazz-artiest, neem zoveel mogelijk op en breng alles om het jaar uit. Hij ging duidelijk voor kwantiteit in plaats van kwaliteit. Hij spreekt kwijlend over Gene Ammons, die hem trouw bleef en de best verkopende artiest werd op het label. Als je echter diens werk op Prestige beluisterd val je zowat in slaap. Laat staan dat Ammons in het rijtje Lester Young, Charlie Parker en John Coltrane thuishoort, zoals Weinstock beweerd.

Enfin, Prestige heeft genoeg moois uitgebracht evengoed, het is soms alleen wat zoeken. En Weinstock geeft een licht vieze smaak in m'n mond.

De discografie van Coltrane was wat lastig te doorgronden door al die latere releases van oud werk door Prestige. Je opmerking over zoveel mogelijk opnemen en jarenlang gedoseerd uitbrengen, is dan erg verhelderend. Ik had zelf al bedacht om vanaf Africa Brass alleen de Impulse releases serieus te nemen, maar dat was wellicht iets te kort door de bocht. Ik heb bijna alles van Impulse nu in huis of in ieder geval gehoord. Ga obv. je reviews bij de Prestige albums wat verder luisteren dan mijn neus tot nu toe lang was.

Ja sommige zijn zeker de moeite waard maar het is eigenlijk niet te vergelijken met zijn Impulse! periode (moet je eigenlijk ook niet doen). Maar op de opnames is wel al te horen hoe geniaal hij was, en hoezeer hij zich al wist te ondersheiden van anderen. Zijn werken voor Atlantic zijn beter dan de sessies voor Prestige, ken je die al Tony?

Jaja, zijn Atlantic albums kan ik erg waarderen. Giant Steps, Favorite Things, Olé, Sound, dat zijn prima platen van Trane.