Ashra - Belle Alliance (1980)

Manuel Göttsching heeft met zijn Ashra albums uitgebracht die me wel wat deden, maar ook die me volledig koud lieten. Dit zo'n album waar ik in het begin niets mee kon. Echt gemotiveerd om dit album hier te bespreken was ik dus niet. De eerste drie tracks zijn wel redelijk te noemen Samen met zijn maten Harald Grosskopf en Lutz Ulbrich weet hij een ontspannen sound neer te zetten en meer is het eigenlijk niet.

Track vier daarentegen maakt zeer veel goed wat in de vorige drie niet zat, zit hier dubbel en dwars in. Het is alleen jammer dat het voorbij is voor ik adem kon halen. De vijfde track trekt deze goede lijn door. Heerlijk gitaarspel van Göttsching op een rtime waar Alan Parsons nog een puntje aan kan zuigen. Met een leuk herhalend thema begint track 6 en langzaam maar zeker begint het steeds leuker te klinken. Warme keybourds op een aanstekkelijk ritme.

Met het geluid wat aan een kerkorgel doet denken start het hoofdmenu van dit album. Stemmige muziek vult de kamer die niet zou misstaan bij een plechtige gebeurtenis. Toch komt hier na enige tijd het geluid bij wat zo eigen is aan Ashra. Wat dit precies is laat zich moeilijk omschrijven, want het heeft bijvoorbeeld niets te maken met Tangerine Dream of Klaus Schulze, maar heeft wel raakvlakken, maar dan wel goed door elkaar gekneed in een eigen jas, als u mij nog volgen kunt. Na enige tijd volgt er na deze gedragenheid iets vrolijks, waarbij er opnieuw een belangrijke plaats is voor de gitaar. Dit album wordt afgesloten met het sfeervolle en ritmische Mistral, waarop het heerlijk is om op mee te bewegen.

Dit album zit best wel lekker in elkaar, maar het is wel jammer dat er niet één opbouwende lijn is op te horen. Het hangt daardoor een beetje als los zand aan elkaar, wat met een beetje puzzelwerk niet had gehoeven.

Ik vind het nummer Screamer zo iets weg hebben van Ultravox' Sleepwalk. Het eerste en het vierde nummer hebben ook iets weg van New Wave, het derde heeft een Reggae-ondertoon, het vijfde zou afkomstig kunnen zijn van Tangerine Dream's Exit, het zesde is dan weer meer Ashra zelf, het zevende doet me wat denken aan Synphära van Klaus Schulze's Cyborg en het laatste heeft dan weer een herkenbaar Ashra-geluid. Van mij krijgt dit album een welgemeende 4 op 5!

Op het moment dat ik las dat Screamer iets weg zou hebben van Sleepwalk van Ultravox dacht ik: "Het moet niet gekker worden." Gelukkig heb ik naast dit album ook het album Vienna in huis en heb het een paar keer achter elkaar gedraaid. En inderdaad er zijn overeenkomsten, de belangrijste is denk ik het ritme waar iets van stress in zit. Erg grappig om zoiets te horen en dan nog te bedenken dat beide albums uit hetzelfde jaar stammen.

Hmmm, wie was het eerst, de kip of het ei?