Vangelis - Hypothesis (1978)

volgens mij het derde (solo) album van Vangelis, een album met zelfs allerlei jazz invloeden. Opvallend is natuurlijk de verschrikkelijke hoes. Ook het andere album van de Griek vanuit '71 (dragon) heeft zo'n belachelijke hoes.

Volgens mij was Vangelis het er ook niet mee eens dat deze albums uitgebracht zijn, hij zal dan ook wel niet de hoes gekozen hebben.

Het eerste klopt sowieso en dus het tweede dan waarschijnlijk ook wel

Beetje ontoegankeijk hoor. Kan hier niet zoveel mee. Emotie, iemand wel s van gehoord? Bij Aprodites Child wel hoor!

In vergelijking met Beauborg is dit toch wel wat toegankelijker, alleen het is dat er Vangelis op de hoes staat anders zou ik er zelf niet zijn op gekomen. Slecht vindt ik het niet, maar ik kan mij voorstellen dat er wat aan emotie gemist wordt, hoewel dat geen pre hoeft te zijn in het maken van goede muziek, kijk bijv, maar naar Zappa, wat hier nog niet eens zo ver van staat ten tijde van dit album. De hoes vindt ik wel mooi, maar niet des Vangelis. Die andere draak van een hoes heb ik ook jl. allebei op vinyl gekocht, uit nieuwsgierigheid.

Nu weet je meteen mijn moeite met Zappa... (ik hoop dat de smaakpolitie mij niet arresteert).

Voor Hypothesis geldt hetzelfde achtergrondverhaal als Vangelis - The Dragon (1978), behalve dat de muziek me dit keer stukken minder ligt dan The Dragon.
Het is experimentele jazz/fusion, hoofdzakelijk uitgevoerd op de Hammond orgel en de piano met de overige instrumenten als begeleiding.

Laat ik voorop stellen dat ik hoor dat er goed gemusiceerd wordt. Duidelijk is te horen dat iedereen zijn instrument goed beheerst, echter, hier komt het....ik houd niet van jazz. En daar zit het 'm gewoon in. Ik kan zelfs niet beoordelen of dit voor jazz-begrippen goed is of niet. In ieder geval vind ik het persoonlijk niets.

"Hypothesis Part 1" klinkt behoorlijk chaotisch en lijkt overal naar toe te gaan, behalve de goede kant. Althans, in mijn beleving. Het klinkt in mijn ogen als gepriegel en gepiel. Alleen de basgitaar is de enige partij die er in positieve zin uitspringt. De pianopartij heeft in het begin ook nog wel wat, maar verzandt al vrij snel in een solo wat ik meer beschouw als gehannes op de piano.

Met "Hypothesis Part 2" heb ik nog minder. Het sfeerloze gepingel is gewoon niet aan mij besteedt. Ik heb er dan ook weinig zinnigs over te melden, behalve dat het me niet aan staat.

Wat overigens ook al nergens op slaat, is de album-cover. Hoewel deze al vrij beroerd is, verwacht ik bij het zien van zo'n cover, niet dit soort muziek!

Deze is alleen te koop in combinatie met 'The Dragon', maar is de aankoop wel de moeite waard? Via YouTube kan je beide albums in hun geheel beluisteren. 'The Dragon' is best wel in orde zonder een hoogvlieger te zijn, maar 'Hypothesis' bestaat alleen uit enerverend lawaai. Toen ik ernaar luisterde, vroeg mijn echtgenote me van wie dat irritante kabaal komt. Ze kon nauwelijks geloven dat het van Vangelis is. Ze is echt wel een fan en dat ben ik ook. Ooit koesterde ik het plan thuis de collectie van Vangelis volledig te maken, maar een album als 'Hypothesis' zal alleen maar stof staan vangen in de kast. Het is ook prijzig. Op de site 'Elsewhere' (wellicht de beste voor Vangelis) las ik dat de componist dit album net als 'The Dragon' niet erkent. Het is nooit officieel uitgegeven.

The Dragon/Hypothesis by Vangelis (2004-08-03) by Vangelis: Amazon.co.uk: Music

Voor de echte liefhebbers van Vangelis: de score van de film 'Amore' die - voor ik zover ik weet - niet op cd te verkrijgen is:
Vangelis - Amore - 1973 (Full Album) Mono Vinyl Transfer - YouTube

Klopt. Staat hier op de site: Vangelis - Amore (1973)

'Amore' is dus alleen op vinyl te verkrijgen?
Amore (Original Soundtrack) [VINYL]: Amazon.co.uk: Music

Amore is helaas niet op cd uitgebracht in tegenstelling tot Hypothesis. Alhoewel ik er wel bij moet vermelden dat de versie van Hypothesis gezamenlijk met The Dragon nooit een officiele cd-release heeft gekregen.
Misschien gaat dat mettertijd met Amore wel gebeuren.

Niet slecht? Zeker ook niet goed. Experimentele muziek gemaakt door een man die niet virtuoos is, dat klinkt vaak niet echt geweldig. En ook rommelig, er is (vandaar de naam experimenteel) ook geen enkele structuur te ontdekken.
Maar ach, het was wel de voorloper van de prachtige muziek die hij later is gaan maken, en daarom al de moeite van een keer luisteren waard.

Als je niet van jazz houd word het een moeilijke luisterbeurt.. en zelfs als je van jazz houd kan nog steeds als rommel klinken. Toch eerder uits voor de free/avant/exp-jazz liefhebbers.

Zelf was ik totaal verrast met dit plaatje, en ja met die hoes verwacht je toch wel wat anders.
De enige andere muzikant die ik hier ken is drummer Tony Oxley die nog o.a. met Brötzmann, Cecil Taylor en John McLaughlin heeft gespeelt.

Vandaag ontvangen uit Amerika beide albums (The Dragon en Hypothesis) op één cd! De geluidskwaliteit is erg goed! De Vangelis-collectie is hiermee compleet.

De laagste beoordeling van Vangelis voor dit album op Music Meter. En inderdaad is dit niet de Vangelis zoals hij bekend is geworden.
Toch bij ProgArchives is er een andere score dan hier 3,24 van bijna 100 stemmers. Waarschijnlijk heeft dat met het verwachtingspatroon te maken en ook dat de Prog liefhebbers meer waardering hiervoor kunnen hebben. Maar dat is een aanname.
Deze plaat is in mei 1971 opgenomen, zonder de bedoeling dat dit ooit uitgegeven zou worden. Hetzelfde geldt voor 'the Dragon'. 1971 dat is de tijd dat Aphrodite's Child bezig was of net klaar met het geweldige '666'. Ook deze plaat was totaal anders dan de voorgaande platen van de groep. Dat in diezelfde tijd Vangelis ook via improvisaties zich wilde ontplooien is dus niet zo vreemd. Maar belangrijk blijft natuurlijk wel dat het helemaal miet de bedoeling was dat het publiek dit ook aangeboden zou krijgen. Dat is pas in 1978 besloten door de platenmaatschappij. Wat de redenen ook mogen zijn waarom deze twee nogal rauw klinkende opnames het daglicht zagen, voor de luisteraar is het een mogelijkheid om Vangelis te horen in een fase van zijn leven waarin hij zijn weg zocht, experimenteerde en zich voedde met verschillende muzikanten, voor nieuwe inspiratie en ontdekkingen
Dit allemaal wetende luister ik toch wel wat anders naar deze muziek. Vangelis speelt eigenlijk hoofdzakelijk hammond orgel en soms piano, verder speelt Michel Ripoche viool, Brian Odgerbasgitaar en Tom Oxley drums. Uit alles blijkt dat het een improvisatie is, juist normaal gesproken een jazz-ding. Geen wonder misschien dat het veel jazz bevat en dan vooral de jazz met disonanten. Zeker kant 1 is vol dissonanten. Op ProgArchives las ik bij een recensent het volgende en ik kan het niet beter verwoorden : '"Hypothesis Part 1" Na een dissonant stukje orgel en geweeklaag schakelt de muziek over naar wilde jazz, compleet met de 'rennende' bas. De toetsenpartijen wisselen assertieve jazz af met milde symfonische elementen, maar de dominante factor is de energieke reeks basgeleide grooves. Overschakelend naar een spastische piano met vrij drumwerk en indrukwekkend turbulente (en goed gestructureerde) baslijnen, duikt Vangelis dieper in zijn eigen vroege veelzijdigheid". Ik kan me wel voorstellen dat lang niet iedereen deze recensent kan volgen. Kant 2 heeft ook weer aan het eind een wilde jazz improvisatie, maar zeker in het begin hoor ik toch ook wat psychedelische klanken, space rock en zelfs Krautrock. Al met al veel afwisseling, maar zeker niet makkelijk te verteren. Aangezien ik in de jaren 80 ook wel veel experimentele muziek heb beluisterd (Throbbing Girstle, Chris & Cosey, Psychic TV, Virgin Prunes, This Heat, Resiidents etc) heb ik intussen wel een wat hardere huid gekregen qua afwijkende muziek en vandaar dat ik deze plaat (op vinyl) toch best met interesse heb beluisterd. Het is geen top, maar een mooi tijdsdocument in de ontwikkeling van Vangelis. En zo moet deze ook beoordeeld worden.