Jackson VanHorn - A Silent Understanding (2021)

Ik kreeg afgelopen week een emailtje van hun platenlabel om dit eens te luisteren. Ik kende deze artiest nog niet. Klinkt best mooi vind ik.

MD144 - JACKSON VANHORN "A Silent Understanding" | Jackson VanHorn | Manic Depression Records - manicdepressionrecords.bandcamp.com

Postpunk/gothrock/shoegaze artiest volgens discogs.
Prima songs, maar met iets te weinig peper en zout opgediend naar mijn idee. Ik word er niet direct in mee gezogen tenminste. Dit album is meer iets voor de avond vermoedelijk. Ik ga zeker een keer de voorganger beluisteren.
3,5*

In de avonduren gedraaid en ja hoor dan klinkt het ineens een stuk beter. Ik zal er later deze week eerst wat over schrijven op mijn eigen websites. Maar dit worden wel 4*. Als je de muziek niet te veel in hokjes duwt luister je met een heel andere insteek. Die stempels op muziek kunnen ook verstikkend werken. Als het dan niet aan het verwachtingspatroon voldoet ga je het verkeerd beoordelen.
Voortaan noem ik alles muziek

(Eerder verschenen op jorros-muziekkeuze.nl)

Een album dat bij Discogs het stempel Shoegaze/Coldwave/Gothrock/Postpunk mee krijgt. Ik heb ook wat moeite met het labelen van dit album. Shoegaze hoor ik er beslist niet in. Jackson VanHorn is ‘voor zichzelf begonnen’ nadat zijn bands TV Ghost en Phases uiteen vielen.

Het album houdt de samenleving een spiegel voor lees ik ergens in een commentaar. Deze plaat bekijkt de wereld door een kritische lens.
"A Silent Understanding" onderzoekt de ineenstorting van het individu binnen de context van een hedendaagse kapitalistische samenleving, waarbij de moedeloosheid en duisternis wordt vastgelegd die worden gevoeld door de wijdverbreide effecten ervan.

Als je naar opener Common Era luistert hoor je ook dat de band een somber aanvoelende sluier legt over de muziek. Alsof bij een optreden van de band de gordijnen van het podium dicht blijven. Het geeft een mystiek, donker karakter. Two Evils krijgt de kans niet om een echt nummer te worden, Jammer want als het op stoom is klinkt het wel lekker. De titel past wel goed bij de muziek trouwens.

Invisible Hand. Het is weer eens jammer dat de tekst niet beschikbaar is op spotify. De titel maakt me wel nieuwsgierig namelijk. Een van de betere nummers op het album. Melancholia klinkt zoals het heet. Het is ondertussen wel duidelijk dat de sfeer somber is. Zelfs een nummer met de naam Lady of Light maakt de luisteraar niet veel vrolijker.

The Flame vind ik niet heel sterk, behalve het instrumentale slot. Vervolgens part 1 van het titelnummer. Een instrumentaal nummer waar een grote dreiging van uit gaat. Dissent klinkt dan erg luchtig. Het minst zwaarmoedige nummer van het album.

Requiem trekt de luisteraar weer naar de somberheid. Anthropocene, hetgeen de voorgestelde naam is van het tijdperk waarin het Aardse klimaat en de atmosfeer de gevolgen ondervinden van menselijke activiteit. Niet echt een vrolijk onderwerp.

Exile, ik weet niet waar ik naar toe verbannen word. Het lot van de mensheid?. Het slot is part 2 van het titelnummer. Het einde is gekomen.