Steve Hackett - Till We Have Faces (1984)
mijn stem
35 stemmen
Verenigd Koninkrijk
Rock
Label: Lamborghini
-
What's My Name (7:05)
-
The Rio Connection (3:20)
-
Matilda Smith-Williams Home for the Aged (8:06)
-
Let Me Coun the Ways (6:05)
-
A Doll That's Made in Japan (3:57)
-
Duel (4:48)
-
Myopia (2:55)
-
Taking the Easy Way Out (3:49)
-
The Gulf * (6:33)
-
Stadiums of the Damned * (4:37)
-
When You Wish upon a Star (0:48)
toon 2 bonustracks
totale tijdsduur:
40:53
(52:03)
0
geplaatst: 8 oktober 2008, 20:26 uur
Of ik ben de weg kwijt of Hackett maar ik vind dit een vrij ongenietbare plaat.
0
geplaatst: 24 juli 2012, 15:12 uur
Dramatische plaat die ik voor een paar Euro heb aangeschaft om de Steve Hackett collectie compleet te hebben. Soms moet je je echter wel afvragen of je een collectie compleet wilt hebben als je dan dergelijke werkjes eraan moet toevoegen. Hackett is het hier inderdaad even kwijt.
0
geplaatst: 6 augustus 2012, 12:50 uur
Het zit allemaal weer ongetwijfeld knap en verzorgd in elkaar maar het doet me helaas nul komma niks. Veel te weinig samenhang, nummers die allesbehalve lekker lopen en bizarre melodielijnen waarbij Hacketts zang er dit keer een extra beproeving van maakt. Opgenomen in Rio met een Braziliaanse lineup en duidelijk een experiment met teveel exotische invloeden waar het gelukkig bij gebleven is. Ik kan hier in ieder geval weinig mee.
0
geplaatst: 6 augustus 2012, 15:49 uur
Ik heb indertijd de vinyl versie van dit album gekocht en vond juist de combinatie tussen Westerse rock en Braziliaanse muziek knap gemaakt. What's My Name, Duel en Myopia vind ik erg goede nummers. Vandaar ook mijn hoge waardering. Wellicht wat wennen deze muziek van Hackett maar zeker toch wel de moeite waarde, voor mij althans 
0
geplaatst: 23 augustus 2012, 13:27 uur
Vandaag weer eens beluisterd en halverwege trok ik het niet meer. Geen idee wat Hackett had geslikt toen hij deze plaat maakte maar het is een gedrocht van de bovenste plank. Dat iemand die zulke mooie platen heeft gemaakt dit kan afleveren. Percussie en zang gaan door merg en been. Ik verlaag van 2.0 naar 1.0
0
geplaatst: 23 augustus 2012, 19:15 uur
Dan pak je zn laatste toch? Heb ik je nog niet over gezien of gehoord.
0
geplaatst: 5 september 2012, 21:10 uur
Dit is bij lange na niet de beste van steve hackett maar nummers als duel, what's my name en Matilda Smith-Williams Home for the Aged zijn toch wel briliant.
0
geplaatst: 6 september 2012, 22:03 uur
Sorry maar ook die nummers kunnen mij totaal niet boeien. Ik ben een groot Hackett liefhebber maar deze plaat is echt volkomen ruk !!
0
geplaatst: 10 november 2013, 11:10 uur
Dit was mijn eerste kennismaling met solo Hackett-materiaal. Gelukkig meteen daarna Darktown een kans gegeven. Wat een contrast met de kwaliteit op deze plaat. Ik ga nog een halfje naar beneden...
0
geplaatst: 10 november 2013, 12:44 uur
Uitgerekend dit album? Een slechtere kennismaking kun je niet hebben met Hackett. Begin maar eens met Voyage Of The Acolyte en de daaropvolgende 3 albums en er zal een wereld voor je opengaan. 
0
geplaatst: 10 november 2013, 14:40 uur
Ja dat is net zoiets als kennismaken met Genesis via Whodunnit.
0
geplaatst: 10 november 2013, 20:28 uur
Misstap van Hackett hij heeft veel betere op zijn conto gschreven. Ik vergeef het hem
1
WPE
geplaatst: 15 juli 2014, 13:31 uur
Toegegeven: er zijn veel betere platen van Steve Hackett dan deze, en zijn zang is inderdaad niet echt om over naar huis te schrijven (ik dacht overigens bij het blues-ballade-achtige nummer Let Me Count the Ways aan Led Zeppelin...), maar toch staan er best wel wat originele nummers op. En eerlijk is eerlijk: het is een eigenzinnige plaat geworden, met weliswaar wat vreemde wendingen en dus niet echt mooi zangwerk, maar in mijn ogen dus wel interessant genoeg om het toch nog deze waardering te geven.
Maar voor beginners voor Steve Hackett: koop toch maar Voyage of the Acolyte, Please Don't Touch, Defector en Spectral Mornings, de perfecte vierluik...
Maar voor beginners voor Steve Hackett: koop toch maar Voyage of the Acolyte, Please Don't Touch, Defector en Spectral Mornings, de perfecte vierluik...
0
geplaatst: 11 november 2015, 22:37 uur
WPE schreef:
Toegegeven: er zijn veel betere platen van Steve Hackett dan deze, en zijn zang is inderdaad niet echt om over naar huis te schrijven (ik dacht overigens bij het blues-ballade-achtige nummer Let Me Count the Ways aan Led Zeppelin...), maar toch staan er best wel wat originele nummers op. En eerlijk is eerlijk: het is een eigenzinnige plaat geworden, met weliswaar wat vreemde wendingen en dus niet echt mooi zangwerk, maar in mijn ogen dus wel interessant genoeg om het toch nog deze waardering te geven.
Maar voor beginners voor Steve Hackett: koop toch maar Voyage of the Acolyte, Please Don't Touch, Defector en Spectral Mornings, de perfecte vierluik...
Toegegeven: er zijn veel betere platen van Steve Hackett dan deze, en zijn zang is inderdaad niet echt om over naar huis te schrijven (ik dacht overigens bij het blues-ballade-achtige nummer Let Me Count the Ways aan Led Zeppelin...), maar toch staan er best wel wat originele nummers op. En eerlijk is eerlijk: het is een eigenzinnige plaat geworden, met weliswaar wat vreemde wendingen en dus niet echt mooi zangwerk, maar in mijn ogen dus wel interessant genoeg om het toch nog deze waardering te geven.
Maar voor beginners voor Steve Hackett: koop toch maar Voyage of the Acolyte, Please Don't Touch, Defector en Spectral Mornings, de perfecte vierluik...
Ik had het niet beter kunnen omschrijven helemaal mee eens
0
geplaatst: 29 november 2020, 11:41 uur
Ja deze heeft wat draaibeurten nodig maar dan ontdek je mogelijk dat het toch best fijne plaat is...hij durft te varieren en het is een luisteravontuur
* denotes required fields.
* denotes required fields.