MusicMeter logo menu
MusicMeter logo
poster

Steve Hackett - Till We Have Faces (1984)

mijn stem
2,76 (35)
35 stemmen

Verenigd Koninkrijk
Rock
Label: Lamborghini

  1. What's My Name (7:05)
  2. The Rio Connection (3:20)
  3. Matilda Smith-Williams Home for the Aged (8:06)
  4. Let Me Coun the Ways (6:05)
  5. A Doll That's Made in Japan (3:57)
  6. Duel (4:48)
  7. Myopia (2:55)
  8. Taking the Easy Way Out (3:49)
  9. The Gulf * (6:33)
  10. Stadiums of the Damned * (4:37)
  11. When You Wish upon a Star (0:48)
toon 2 bonustracks
totale tijdsduur: 40:53 (52:03)
zoeken in:
avatar van Bluebird
2,0
Of ik ben de weg kwijt of Hackett maar ik vind dit een vrij ongenietbare plaat.

avatar van Running On Empty
2,0
Dramatische plaat die ik voor een paar Euro heb aangeschaft om de Steve Hackett collectie compleet te hebben. Soms moet je je echter wel afvragen of je een collectie compleet wilt hebben als je dan dergelijke werkjes eraan moet toevoegen. Hackett is het hier inderdaad even kwijt.

avatar van Bluebird
2,0
Het zit allemaal weer ongetwijfeld knap en verzorgd in elkaar maar het doet me helaas nul komma niks. Veel te weinig samenhang, nummers die allesbehalve lekker lopen en bizarre melodielijnen waarbij Hacketts zang er dit keer een extra beproeving van maakt. Opgenomen in Rio met een Braziliaanse lineup en duidelijk een experiment met teveel exotische invloeden waar het gelukkig bij gebleven is. Ik kan hier in ieder geval weinig mee.

avatar van dynamo d
4,5
Ik heb indertijd de vinyl versie van dit album gekocht en vond juist de combinatie tussen Westerse rock en Braziliaanse muziek knap gemaakt. What's My Name, Duel en Myopia vind ik erg goede nummers. Vandaar ook mijn hoge waardering. Wellicht wat wennen deze muziek van Hackett maar zeker toch wel de moeite waarde, voor mij althans

avatar van Running On Empty
2,0
Vandaag weer eens beluisterd en halverwege trok ik het niet meer. Geen idee wat Hackett had geslikt toen hij deze plaat maakte maar het is een gedrocht van de bovenste plank. Dat iemand die zulke mooie platen heeft gemaakt dit kan afleveren. Percussie en zang gaan door merg en been. Ik verlaag van 2.0 naar 1.0

avatar van Bluebird
2,0
Dan pak je zn laatste toch? Heb ik je nog niet over gezien of gehoord.

avatar van dreamtheater22
3,0
Dit is bij lange na niet de beste van steve hackett maar nummers als duel, what's my name en Matilda Smith-Williams Home for the Aged zijn toch wel briliant.

avatar van Running On Empty
2,0
Sorry maar ook die nummers kunnen mij totaal niet boeien. Ik ben een groot Hackett liefhebber maar deze plaat is echt volkomen ruk !!

avatar van Bluebird
2,0
Vind ik ook. Niet te pruimen.

avatar van Supersid
2,0
Dit was mijn eerste kennismaling met solo Hackett-materiaal. Gelukkig meteen daarna Darktown een kans gegeven. Wat een contrast met de kwaliteit op deze plaat. Ik ga nog een halfje naar beneden...

avatar van Bluebird
2,0
Uitgerekend dit album? Een slechtere kennismaking kun je niet hebben met Hackett. Begin maar eens met Voyage Of The Acolyte en de daaropvolgende 3 albums en er zal een wereld voor je opengaan.

avatar van Running On Empty
2,0
Ja dat is net zoiets als kennismaken met Genesis via Whodunnit.


avatar
2,0
Misstap van Hackett hij heeft veel betere op zijn conto gschreven. Ik vergeef het hem

avatar
WPE
Toegegeven: er zijn veel betere platen van Steve Hackett dan deze, en zijn zang is inderdaad niet echt om over naar huis te schrijven (ik dacht overigens bij het blues-ballade-achtige nummer Let Me Count the Ways aan Led Zeppelin...), maar toch staan er best wel wat originele nummers op. En eerlijk is eerlijk: het is een eigenzinnige plaat geworden, met weliswaar wat vreemde wendingen en dus niet echt mooi zangwerk, maar in mijn ogen dus wel interessant genoeg om het toch nog deze waardering te geven.
Maar voor beginners voor Steve Hackett: koop toch maar Voyage of the Acolyte, Please Don't Touch, Defector en Spectral Mornings, de perfecte vierluik...

avatar van dreamtheater22
3,0
WPE schreef:
Toegegeven: er zijn veel betere platen van Steve Hackett dan deze, en zijn zang is inderdaad niet echt om over naar huis te schrijven (ik dacht overigens bij het blues-ballade-achtige nummer Let Me Count the Ways aan Led Zeppelin...), maar toch staan er best wel wat originele nummers op. En eerlijk is eerlijk: het is een eigenzinnige plaat geworden, met weliswaar wat vreemde wendingen en dus niet echt mooi zangwerk, maar in mijn ogen dus wel interessant genoeg om het toch nog deze waardering te geven.
Maar voor beginners voor Steve Hackett: koop toch maar Voyage of the Acolyte, Please Don't Touch, Defector en Spectral Mornings, de perfecte vierluik...


Ik had het niet beter kunnen omschrijven helemaal mee eens

avatar van habada
3,5
Ja deze heeft wat draaibeurten nodig maar dan ontdek je mogelijk dat het toch best fijne plaat is...hij durft te varieren en het is een luisteravontuur

avatar

Gast
geplaatst: vandaag om 21:39 uur

avatar

geplaatst: vandaag om 21:39 uur

Let op: In verband met copyright is het op MusicMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.

Let op! Je gebruikersnaam is voor iedereen zichtbaar, en kun je later niet meer aanpassen.

* denotes required fields.