The Lazy Eyes - SongBook (2022)

Lekker trip die Fuzz Jam!

Fuzz Jam is echt een heerlijke track. Geeft me ouderwetse Tame Impala ten tijde van Innerspeaker-vibes. Lekker dromerige sfeer in de galmende vocalen, simpele maar zeer doeltreffende riffs en grooves. Benieuwd naar de volledige plaat.

Where is my brain is ook heerlijk, stond op repeat in 2021. Benieuwd naar het album.

Waar blijven ze?

Wie zijn ze?

Valt me op dat het album zelf nog niet verschenen is in de digitale wereld!?

Releasedatum zou vandaag zijn.

Uitgesteld naar 22 april Venceremos
SongBook | The Lazy Eyes - thelazyeyes.bandcamp.com

Jammer, kon wel een verse lenteplaat gebruiken.

Miste hem al op Spotify. Even wachten nog helaas.

Het is al vrijdag in Asutralie, hij staat op spotify!

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: The Lazy Eyes - Songbook - dekrentenuitdepop.blogspot.com

The Lazy Eyes - Songbook
Aan bands met een voorkeur voor psychedelica uit de jaren 60 en 70 hebben we momenteel geen gebrek, maar zo leuk als de Australische band The Lazy Eyes op hun debuut Songbook hoor ik het niet heel vaak

Laat Songbook van de Australische band The Lazy Eyes door de speakers komen en je wordt een aantal decennia teruggeworpen in de tijd. De band uit Sydney laat zich stevig beïnvloeden door een ruim assortiment aan psychedelica uit de jaren 60 en 70 en verwerkt hiernaast invloeden uit omliggende genres en met name uit de progrock. De muziek van The Lazy Eyes klinkt vaak heerlijk trippy, maar de band kan ook uit de voeten met songs met een kop en een staart. Er verschijnt momenteel wel heel veel in dit genre, maar The Lazy Eyes klinkt een stuk lomer en dromeriger dan de meeste van haar soortgenoten, wat mijn luisterplezier in ieder geval flink ten goede komt.

Na twee prima EP’s debuteert de Australische band The Lazy Eyes deze week met haar volwaardige debuutalbum, Songbook. Het is een debuutalbum dat niet veel tijd nodig heeft om te laten horen in welk genre de band uit Sydney zich het liefst beweegt. Na het wat proggy intro wordt immers al heel snel duidelijk dat The Lazy Eyes vol gaat voor het nieuw leven in blazen van psychedelica uit de jaren 60 en 70.

Nu zijn er momenteel een heleboel bands die dat doen, waaronder een aantal zeer productieve bands (als King Gizzard & The Lizard Wizard, dat ook deze week weer een nieuw album uitbracht), maar helaas zijn veel door 60s en 70s psychedelica beïnvloede albums momenteel van het nerveuze soort. Ook The Lazy Eyes voert het tempo en de intensiteit hier en daar wat op, maar de psychedelica van de Australische band is toch vooral van het dromerige of zelfs benevelende soort.

De Australische band is bovendien niet vies van bezwerende gitaarsolo’s, wat mij betreft altijd een verrijking is van het genre. Het prima gitaarwerk op Songbook wordt gecombineerd met spacy keyboards en zo nu en dan met heerlijk dromerige vocalen. Af en toe voegt de band uit Sydney wat invloeden uit de folkrock, hardrock en progrock toe, maar ook uitstapjes richting de wat moderner klinkende neo-psychedelica worden niet gemeden.

Over het algemeen genomen is Songbook echter een album dat je onmiddellijk mee terugneemt naar de late jaren 60 en vroege jaren 70, waarbij de band zich niet beperkt tot de psychedelische rock die in deze periode in en rond San Francisco werd gemaakt, maar ook wat invloeden van The Beatles, The Byrds en The Beach Boys voorbij komen.

Zeker in de wat langere tracks neemt de Australische band de tijd voor psychedelische jams, maar Songbook van The Lazy Eyes is gelukkig ook een album met songs met een kop en een staart. Door de redelijk compacte songs, de brede inspiratie uit de psychedelica uit de jaren 60 en 70 en het open staan voor invloeden uit omliggende genres, is The Lazy Eyes uiteindelijk toch een wat ander bandje dan al die andere psychedelische bands van het moment.

Songbook blijft ver verwijderd van de flirts met pop van een band als Tame Impala, die ooit net zo begon als The Lazy Eyes, en slaagt er ook nog eens in om aanstekelijke songs te combineren met flink wat muzikaal vuurwerk, waarin een randje prog vrijwel nooit ontbreekt. Het is een bijna tegenstrijdige combinatie, maar op Songbook werkt het op een of andere manier perfect.

Ik durf nog niet te voorspellen of het debuutalbum van The Lazy Eyes over een paar maanden nog steeds zo onweerstaanbaar is als het album momenteel klinkt, maar na flink wat keren horen is nog zeker geen sprake van verveling, al is het maar omdat de band uit Sydney door de invloeden uit omliggende genres en door het afwisselen van aanstekelijke en complexere passages flink wat variatie heeft aangebracht in haar geluid.

Door alle variatie klinkt Songbook ook als een verzamelaar met een variëteit aan psychedelica en het is een hele aangename verzamelaar. Op basis van de twee eerder verschenen EP’s werd met hooggespannen verwachtingen uitgekeken naar het debuutalbum van The Lazy Eyes en na de eerste luisterbeurten kan ik alleen maar concluderen dat de band uit Sydney aan de verwachtingen voldoet of deze zelfs overtreft. Erwin Zijleman

Ergens tussen Stereolab en The Shirts. Hoe vaker ik het hoor hoe leuker het wordt.