Het Finse Diablo opent het album met een piano deuntje die weldra wordt opgevolgd door wat stevige gitaren. Het pionariedeltje komt natuurlijk wel weer terug. Een proggy metal aanpak dus die in hetzelfde straatje speelt, maar niet hetzelfde klinkt, als Nevermore. Geen lichte kost dus en behoorlijk druk ook. Die piano wordt daarna aan de kant geschoven en bij track 3 starten we gewoon met een thrash vibe. De solo's zijn zeer melodieus ( a la Amorphis) en goed gecomponeerd. Indrukwekkend spel. Eens kijken of het ook allemaal wil beklijven.