Boris - W (2022)

Fragmenten van dit album beluisterd, niet helemaal mijn ding.

Het hele album beluisterd, wel helemaal mijn ding

Inmiddels meer dan twintig keer helemaal beluisterd eentje met een flinke rand. En daar hou ik van.

Even voor alle duidelijkheid: W is NIET het nieuwste werk van onze vaderlandse Idolsster Boris (Titulaer). Deze Boris is een band, komt uit Japan en is vernoemd naar het gelijknamige nummer van de Amerikaanse stoner/doom formatie The Melvins.

Waar de Nederlandse Boris hapklare, popmuziek voorschotelt zorgen de drie Japanse pioniers voor verwarring en is het experimentele en behoorlijk zwaar verteerbare W niet geschikt voor zachtmoedige zieltjes. Zelfs mijn oren en hersenpannen moesten aanvankelijk acclimatiseren na de zogenaamde frustratie-therapie op het 27ste album van de band en hun debuut op Sacred Bones Records.

W. biedt met een meditatieve en psychedelische aanpak onomstotelijk tegenwicht voor het in 2020 verschenen NO, waarop met hardcore en punk flink het gaspedaal werd ingetrapt. Die contrasten vertalen zich ook in de hoesontwerpen.

NO suggereerde met het artwork vol rode en zwarte verf een associatie met de hardcore en punk estethiek, W verwijst met de metaalblauwe Udon noedels achtige vormen naar de kleur van inktvisinkt. Net als de noedels is W continu in beweging. En pas na onophoudelijke beluistering is een diepe samenhang tussen de diverse nummers duidelijk voelbaar. Zo is W dan niet zomaar een nieuw album van Boris , maar een geslaagd kunstwerk dat het doel van muziek als repetitieve en makkelijke consumptiegoedje ontwijkt. Laat je dus niet afschrikken na een fragmentarische beluistering. W vraagt in beginsel om je voortdurende aandacht en is wat mij betreft de ideale instap in de wereld van Boris, als je niet bekend bent met de band.