Neuronium - Supranatural (1987)

Zo'n album van een Belg die in Spanje woont is altijd spannend omdat telkens de vraag geldt: "Wat staat er deze keer op?" Natuurlijk geldt deze vraag voor iedere act, maar de albums van Neuronium zijn erg wisselend van kwaliteit. Dit album lijkt bij eerste beluistering vrij constant van kwaliteit, maar wordt al snel minder als je hem te veel draait. Vele sounds gaan tegenstaan en de gedachte komt op: "Man schiet eens op!"

Gelukkig hoeft het bovenstaande niet zo te zijn, als je zoals ik al zei dit album niet te vaak draai. Een track als When The Goblins Invade Madrid is best grappig te noemen. Met mijn ogen dicht zie ik allemaal tekenfilmfiguren die een stad aan het innemen zijn met de nodige humor. Dan volgt Digitron waarop een miereneter is te horen in het begin, maar die houdt er te snel mee op, waardoor deze track al te snel saai wordt. Priorité Absolue wat daarop volgt is een track de maar niet op gang lijkt te komen. Een saai ritme met wat eenvoudig toetsaanslagen. Een track als Europe Is Europe begint erg sfeervol, maar al snel wordt het erg droevig en langdradig. Iets wat ik gelijk doordraai als ik mij niet goed voel.

Gelukkig maakt het bijna 18 minuten durende Sundown At Tanah Lot veel goed. Met mijn ogen dicht zie ik mooie landschappen rondom de Evenaar waar het goed toeven is. De zon die net achter de horizon verdwijnt met een schitterende rode gloed wat in het water weerkaatst. Na enkele minuten volgt een goed doordacht rtme wat voor mij symbool staat voor het nachtleven. Zodra het nachtleven voorbij is wordt het heerlijk rustig, waardoor de natuurlijke klanken een kans krijgen gehoord te worden. Nog even wat draaien in de hangmat en weldra vat ik de slaap in dit tropich gebied.

Op de genoemde min-puntjes na is dit best een aardige cd te noemen, maar wel met beleid draaien, want dan blijft dit zo.