Kaatayra - Inpariquipê (2021)

Bandcamp (''name your price''): Inpariquipê

Het mooie aan blackmetal is dat artiesten vaak hun ''roots'' in de muziek laten doorschemeren: denk bijvoorbeeld aan de geschiedenis van Noorwegen bij Enslaved en de traditionele Roemeense instrumentatie bij Negura Bunget. Dit resulteert in allerlei verschillende invalshoeken. Het Braziliaanse Kaatayra brengt weer een volledig eigen kijk op atmosferische blackmetal. Ik kan zeggen dat ik eigenlijk nog nooit een band als Kaatayra heb gehoord, dit is qua sound ronduit uniek. Ik wil ook gelijk duidelijk zeggen dat de blackmetal-elementen niet-metaliefhebbers compleet niet hoeven af te schrikken.

Kaatayra speelt namelijk akoestische atmosferische blackmetal. Dit is iets dat heel vreemd klinkt, maar het werkt fenomenaal. De plaat pakt namelijk de tranceopwekkende gitaarstijl, het drumwerk met veel dubbele bass en blastbeats en sporadisch de zangstijl van blackmetal, maar verpakt dit in een zeer kleurrijk en vooral warm geheel. De plaat brengt veel Braziliaanse invloeden naar boven en de blackmetaldrumstijl wordt bijvoorbeeld vermengd met verschillende soorten percussie.

Deze plaat laat horen dat er in de essentie eigenlijk bijster weinig verschil zit tussen de minimal music van Steve Reich en atmosferische blackmetal, en die invloeden hoor je allebei sterk op Inpariquipê. Ze bouwen beiden vaak op een beperkt aantal motieven, maar blijven in beweging door minieme veranderingen. Vooral de afsluiter klinkt als een akoestische kruising tussen Alcest en Steve Reich's Drumming: iets dat wonderbaarlijk goed combineert. Het is dan ook overduidelijk dat Kaatayra grote kennis heeft van metal én niet-metal stijlen en snapt welke ogenschijnlijk conflicterende elementen eigenlijk heel veel overeenkomsten hebben.

De ''avant-garde'' van de metal is momenteel vaak gericht op het verhogen van intensiteit en het verafschuwen van traditionele melodie. Kaatayra doet exact het tegenovergestelde: het is juist vele malen melodieuzer en ontspannender, bijna een ambient-aanpak van het atmosferische blackmetalgenre, maar wel met heel veel kleur in de percussie en allerhande instrumentatie. Dit is het soort plaat die een niet-metalluisteraar kan opwarmen voor het ''hardere werk'' door kennis te maken met typerende elementen, of juist tegenovergesteld: de metalluisteraar warm maken voor invloeden van buitenaf, zonder daarbij de typerende elementen uit het oog te verliezen. Een indrukwekkende release die wellicht op de valreep van het jaar mijn jaarlijst gaat halen.

Heel vet! Voelt inderdaad totaal niet als een gimmick aan, sterker nog, deze sound is niet meer dan logisch gezien de stijlen die de band blend.
Enige nadeel van deze band: Ze brengen vrijwel niets fysiek uit!

Door de enthousiaste review van Don Cappuccino dit plaatje gaan luisteren. Atmosferische blackmetal is niet bepaald een veel beluisterd genre van mij, maar deze akoestische variant bevalt erg goed. Het luistert weg als een grote trip, heerlijk om in op te gaan en bij weg te dromen. Favoriet tot nu toe is het meest rustige nummer, Tiquindê.

Bijzondere plaat, met inderdaad klankkleuren en klankmengsels die ik niet eerder hoorde. Prettige, toegankelijke muziek terwijl ze toch iets (voor mij) behoorlijk nieuws doen - dat hoor je niet vaak.

Opvallend overigens dat ze hier en op spotify Kaatayra heten maar dat op de hoes Kaataira staat.