Dynazty - Final Advent (2022)

Weer een nieuwe CD van de Zweedse Power metalband, nadat we al 4 singletjes hebben gehoord. Verschil met de vorige: iets minder prog, meer rechttoe-rechtaan. Dezelfde energie, eigenlijk nog een tandje erbij. Vooral zanger Nils Molin excelleert, voor zover dat nog kon. Wat een gouden strot heeft die gast. Gelukkig heeft Dynazty niet te lijden gehad van zijn dubbelbaantje bij Amaranthe, of is het juist dankzij (zangers moeten hun zangspieren onderhouden, heet dat dan). De powerballad Yours vind ik echt geslaagd. Kortom: consoliderend, gewoon een hele goeie CD, veel melodische wisselingen, klinkt allemaal als een klok (wat wil je met deze heren die qua muzikaliteit en vaardigheid op een hoog niveau zitten, en die al een tijdje samen spelen). Qua "moeilijkheidsgraad" sla ik Dark Delight net iets hoger aan, maar de nummers van Advent gaan allemaal supergoed tijdens een concert. Ik ben vooral onder de indruk van "Achilles Heel": geweldige tekst, aparte muzikale invloeden en instrumentaal zit het geweldig in elkaar (de subtiele vette sound en patronen van de drummer en bassist), en Molin is hier geweldig op dreef. Als je vernieuwing zoekt, heb je niets te zoeken bij deze plaat. Wil je een positieve bak metalenergie, check deze dan eens.

Natural Born Killers wat ik nu luister is een soort kruising tussen Abba, a-ha, Judas Priest, Dio en Tiësto. Wat moet je daar nou van vinden? Catchy is het wel.

Ik vind uiteindelijk deze plaat veel te melig. Daar waar Renatus mij uit mijn schoenen, sokken en onderbroek blies, vind ik dit een commercieel-klinkende plaat waar de band krampachtig allerlei moderne elementen in hun muziek mixen. Van emocore tot house tot abba/a-ha-poplijntjes. De ingewikkelde basdrum-partijen en gitaar-riffs zijn verdwenen en maken plaats voor een bijna four-to-the-floor disco-beat in elke song. Ja het klinkt hard, en ja heeft genoeg metal om nog metal te zijn (of heavy rock).

De zang en de twin-gitaarsolo's en -duels redden deze plaat wel, maar dan moet je je wel iedere keer door die couplet-refrein-couplet-refrein-structuurtjes heen knabbelen voor je na de bridge bij de solo's bent. En ergens klinken al die gitaarsolo-stukken ook op een gegeven moment allemaal hetzelfde. En dan komt elke keer een breakdown met rustige zang, een heavy drumbreak, en dan komt er een weer een refrein.

Ik hoor in sommige nummers trouwens de keyboards/synths harder dan de riffs. Het is een harde bak herrie, maar hard betekent niet direct dat het een vette plaat is. In sommige gevallen verzuipt zelfs de zang in de multitracked gitaren, arpeggiators en sequencers. Nee, ik houd het bij deze band dan maar bij Renatus.