Arca - kiCK iiiii (2021)

De Kick-serie is echt een tentoonstelling van de veelzijdigheid van Arca. Na de grootsheid van deel 2 en 3, wordt op deel 4 al een aanzienlijk ingetogener geluid neergezet: een intrigerende vervreemde sereniteit met een mix van art pop en ambient. Over het vierde deel schrijf ik later nog wel meer, aangezien dat het deel is dat voor mij momenteel nog het moeilijkste te vatten is.

Het afsluitende deel is het meest minimalistische album van de Kick-serie. Hier duikt Arca in verstilling, met prachtige melancholische ambientsoundscapes en pianostukken. Toch blijf je hierop zelfs horen dat je overduidelijk naar een Arca-plaat aan het luisteren bent, er hangt ook hier een experimentele en buitenaardse sfeer, waarin instrumenten vaak worden gebogen en vervormd om nieuwe interessante texturen te creëren. Ook is de prachtige fragiele stem van Arca weer te horen op Tierno, een pijnlijk mooie weemoedige elektronische ballade. Het is absoluut geen typische ambientplaat, en op het afsluitende Crown komen er weer meer glitchende beats langs. Een zeer passende afsluiting van de gehele Kick-serie, die als geheel behoort tot een van de indrukwekkendste muzikale werken van het jaar.