Superchunk - Wild Loneliness (2022)

Persoonlijke kennismaking met een band die 33 jaar bestaat? Ja, het kan. Een uiterst prettige kennismaking zelfs, al begrijp ik dat het nogal een koerswijziging richting braafheid betreft. Hoe dan ook, het luistert heel lekker weg. Referenties aan jaren 80 en 90 indie, The Beatles arrangementen en veel Nada Surf. Niets nieuws dus, maar wel gewoon heel prettig,

Als je niet tot de liefhebbers behoort van de muziek van de Amerikaanse formatie Superchunk , weet ik niet of ik iets kan zeggen om je voor deze nieuwe plaat over de streep te trekken. Het geluid van de band – onvervalste indierock met gruizige gitaarlijnen, stuwende riffs en zorgeloze melodieën is namelijk in de afgelopen dertig jaar niet zozeer geëvolueerd als wel geleidelijk verfijnd. Dat feit wordt bovendien erkend door het viertal.

Wild Loneliness toont een optimistischer blik dan de anti-Trump voorganger What A Time To Be Alive uit 2018. Minder boos, maar zeker niet minder bezorgd over de toestand van de wereld van vandaag. Of de toekomst die we voor onszelf creëren of het gebrek daaraan. De eerste single Endless Summer is misschien wel het meest pakkende nummer van het album over hoe we onze omgeving vernietigen. Die existentiële angst voor de toestand van onze planeet ligt op Wild Loneliness constant op de loer.

De verscheidenheid aan extra vocalisten onder wie Sharon Van Etten, Norman Blake en Raymond McGinley (Teenage Fanclub), Mike Mills (REM) en Tracyanne Campbell (Camera Obscura) maakt niet al teveel indruk, maar zorgt wel voor louterende kameraadschap. Na tientallen luisterbeurten is de dynamiek die Wild Loneliness voortdrijft nog steeds aanwezig en blijven de nummers vol verrassingen met hier en daar bijpassende blazers- en strijkersarrangementen.

Superchunk maakt nog altijd muziek waarvan je op slag vrolijk wordt. En dat is weinig bands gegund. Een dikke pluim voor het maken van weer een geweldige plaat te midden van een wereldwijde pandemie.