Disassembler - A Wave from a Shore (2022)

Ergens tussen de opbouwende instrumentale rockexplosies, de bedekkende industrial puinlagen en de troebele dronekolken van het Mexicaanse This Will Destroy You zit die uitweg naar de meer traditionele folk verborgen. Gitarist Christopher King heeft echter de van Wires Under Tension afkomstige New Yorkse violist Christopher Tignor nodig om die overstap naar het meer aardse en stukken mildere Disassembler te maken. Het postrock verleden als basis, experimentele ambient soundscapes als uitgangspunt.

A Wave from a Shore is een krachtig muzikale klimaatbeheersing, gebundeld in een zevental indrukwekkende bouwwerken. Titelstuk A Wave From A Shore laat zich als een indrukwekkend eb en vloed spektakel lezen. Rustige vlakke passages afgewisseld door onstuimige dreiging. Levendiger van opzet, spelenderwijs omgaan met de natuurlijke kernelementen. Spiritueel zwierend en uitputtend stervend, herboren en uitvliegend.

Bij de driedimensionale In Devotion belevenis voel je de klanken als minuscule kristalbolletjes op je huid plakken. De filmische productie openbaart een wezenlijke fantasiewereld waar het vioolspel van Christopher Tignor de sleutel vormt om die gehoopte folk doorgang te openen. Het is een waardig gegeven dat juist een veelvoudig gebruik van drukke geluiden die serene rust oproept. Elke kleine opening benuttend om deze volledig illustrerend in te kleuren. Uiteenspattende prille schokjes vormen oude rimpelige kringen om uiteindelijk in het niets te verdwijnen.

Slow Fires is zo sterk als een vernietigende wegbrandend natuurverschijnsel. Levensgevaarlijke geluidsgolven teisteren het gehoor om verdoofd de schoonheid van oorzoemende elektronica binnen te sluizen. Het verleidelijke licht aan het einde van de tunnel is een energieke krachtbron, schitterend in het verblindende daglicht.

Atria, de bloedende kern levensbedreigend geraakt. Eighties treurnis geprojecteerd in hedendaagse aardse problematiek. Zure regen maakt verbitterende huilende tranen die bij neerbuigende bomen de vochttoediening verstoren. Smeltende ijsschotsen vermengen zich in die overtollige watertoevoer en laten de wereld in het wegzinkende adembenemende eindspel van Christopher Tignor verdrinken. Het zoveelste bewijs dat deze twee muzikanten elkaars talenten voortreffelijk aanvullen.

Bovenaardse familiair verbindende Dynasty poriën openen voorzichtig een postpunk deurtje. Beklemmende hemel bestijgende kakofonische expressies absorberen de torenhoge ambities en laten een spoor aan isolerende diepgang achter. Debt gaat terug naar het dierlijke oergevoel. Het verdriet van opgesloten schepsel, gevangen in het elektronische netwerk van geluidstovenaar Christopher King, die ze uiteindelijk transformeert tot vredelievende getemde organismes, een geworden met de muzikale omlijsting.

Het is dan wachten op het verlossende evenwichtige antwoord. Impossible Color is zo cliché als maar zijn kan, maar het werkt wel. En daar zit het wezenlijke verschil met This Will Destroy You, hier geen geminimaliseerde asresten leegte, bij Disassembler is er ruimte voor een helende hoopvolle voedingsrijke new age opleving.

Disassembler - A Wave from a Shore | Electronic | Written in Music - writteninmusic.com

Erg prettige muziek. Het laveert voor mij gevoel ietwat tussen neo-klassiek (Greg Haines/Vaughan Williams), postrock (A Silver Mt. Zion ) en New-wave(Pieter Nooten). De luisteraar mag benevelde klanken verwachten die enerzijds bedrukkend klinken, maar waar anderzijds zeker ook wat hoop in doorklinkt. Wellicht een van de betere platen dit jaar.

Het had wel iets minimalistischer gemogen. Veel te dichtgesmeerd geluid, waardoor de muziek niet echt ademt en uiteindelijk weinig spannend is. Qua klankkleur ook wat kitscherig. Niet helemaal mijn ding dit.

Albums die je talloze keren draait, ontegenzeggelijk de duim van mij omhoog krijgen, maar waar je geen woord over op papier gezet krijgt zet ik op mijn zogeheten irritatielijst. Na vijf maanden en vele slijtplekken van de bestralingen door de laser verder staar ik nog altijd naar een blanke pagina. Waar sommige promoters na anderhalve maand aan mijn virtuele voordeur kloppen voor een stukje heeft A Wave From A Shore veel meer recht van spreken. Toch moet er iets goeds zijn aan het samenwerkingsverband van geluidskunstenaar Christopher Royal King en violist Christopher Tignor, want anders had ik album allang een flinke schop richting de kast gegeven.

A Wave From A Shore klinkt als meubel- en liftmuziek, maar ook weer niet. Dat is het irritante. Aan de ene kant steekt wat mij betreft de ambiente en neoklassieke klanklandschappen nauwelijks boven het maaiveld, aan de andere kant past Kings experimentele en weelderige synthesizer stijl prima bij Tignors expressieve spel. Dus wat moet ik hiermee? Aan jullie de keus!