Pentangle - Sweet Child (1968)

Als ik Allmusic mag geloven is dit het standaardwerk van Pentangle. En uitgerekend hier staan geen berichtjes.

De 1e cd is een liveopname. Saai en langdradig Geluid is ook "veraf".Op de 2e cd staan studioopnames en die zijn veel beter.

Nu zag ik eerder al vermeldingen staan van jazz bij Pentangle, maar echt naar voren heb ik ze nooit horen komen. Op het live deel van dit album, hoor ik ze dan uiteindelijk wel. Het brengt soms wel een spannende noot aan de muziek, maar soms lijkt het me vooral een excuus om slordig te spelen.

Anyway, dit album is een stap in de goede richting. Het eerste deel is best leuk, maar ik geef beduidend meer om studio opnames. Sweet Child zorgt voor een aangename roes. Het is makkelijk wegdromen bij deze muziek en daar loert ook wel wat gevaar. Na 3-4 luisterbeurten was ik steeds weer kwijt wat ik nou precies gehoord heb. Het kan aan mij liggen, maar voor mijn gevoel wordt de hand duidelijk uitgereikt naar het hippiepubliek. Bepaalde structuren doen erg denken acts als Jefferson Airplane en The Mama's and the Papa's. Kwalitatief is de groei onmiskenbaar, maar Pentangle kan nog wel beter.


Tussenstand:
1. Sweet Child
2. The Pentangle

Dat vind ik echt de beste definitie ooit van jazz. Ga ik onthouden deze, waarvoor mijn eeuwige dank

Ja, het musiceren is prima, maar toch duurt het pas tot So Early In The Spring dat ik echt wakker word. Bruton Town, Three Part Thing, Sovay, The Trees They Do Keep Growing zijn ook echt prachtig, maar songs als In Time, Moondog of I've Got A Feeling doen me weer echt helemaal niets. Het live gedeelte is niet vervelend, maar blijft ook nergens echt hangen. Als geheel is het nog steeds te fragmentarisch en ditmaal ook te lang om compleet een hit te zijn. De mooie zang en het sterke musiceren ten spijt. Toch zit er ergens een hele goede band onder die hopelijk op latere albums beter te horen zal zijn.

Tussenstand:
1. Sweet Child
2. The Pentangle

Zijdelings had ik wel gehoord van Pentangle, maar ik heb er nooit echt aandacht aan geschonken. Ik denk omdat ik bij Fairport Convention en Steeley Span niet acht enthousiast werd.

Maar ik word voorlopig wel erg enthousiast van deze plaat en band. Mooie zang, mooie muzikale inlijsting. Elementen uit blues, psychedelica, jazz, folk, pop en zo hier en daar prachtige solo's en/of improvisaties.
Dit is hippiemuziek, maar wel op een lekker kalme manier.