Wovenhand - Silver Sash (2022)

Altijd fijn, een nieuwe Wovenhand.
Wel erg kort, en veel korte nummers.. erg benieuwd!

Duat Hawk klinkt erg goed en vertrouwd

Heerlijk dit! Wovenhand weet het niveau van hun live optredens over te brengen op cd en die optredens zijn altijd intens.

Silver Sash is een overdonderende plaat. Dat waren de meest aansprekende platen uit David Eugene Edwards' verleden allemaal, maar deze is anders. In feite was ik niet meteen gegrepen door Silver Sash, anders dan onder de indruk van de bombast en modderige herrie. Ook vroeg ik me af of hier geen muzikale bloedarmoede onder de herrie zat verstopt. Dit veranderde stap voor stap, waarna ik best onder de indruk raakte. Wel heb ik het idee dat Edwards' demonen getemd zijn. Dit is niet langer alsof de duivel hem op de hielen zit.

Op Silver Sash komt de invloed van buiten af, de samenwerking met een emo gitarist, Chuck French, vriend en buurtgenoot. De basis van de muziek komt veelal bij hem vandaan, waarna ze er samen mee aan de slag zijn gegaan. Samenwerking volledig geslaagd, is mijn eindoordeel. Voor nu ****, wellicht meer in de toekomst.

Al een aantal keren gehoord vandaag, een hele goede eerste indruk pvd! Het heeft ook even stil gelegen, los van Risha. En ja, ik was er wel aan toe. Begrijp de “bombast en modderige herrie” wel.
Voor nu een 4…kom er op terug!

Is dat tegenwoordig in, om een album zo kort mogelijk te maken?

Nogal karig gezien de tijd tussen Star Treatment en deze.

Zelden in 33 minuten zo intens een andere wereld in getrokken.

Edwards rockt er iets meer dan een half uurtje lang weer flink op los met zijn laatste wapenfeit Silver Sash, dat even op zich liet wachten. Niettemin is dit weer een geslaagde plaat, al staat er niks op wat we niet al eens eerder (en beter) hebben gehoord van hem. Tempel Timber, Duat Hawk, 8 of 9 en afsluiter Silver Sash smaken me het beste. Zo rond het midden zakt het album imo een beetje in met Dead Dead Beat en Sicagnu, om met The Lash weer op te leven, maar saai wordt het nooit. Een 3,5 is een prima score.

Elke keer als Woven Hand een nieuw album aankondigt hoop ik dat Dave Eugene Edwards zijn oude sound net zo erg mist als ik, maar helaas, ik geloof niet dat het er voorlopig in gaat zitten.
In 1996 liep ik, op zoek naar mijn vrienden die ik was kwijtgeraakt, op Lowlands langs een tent waar 16 Horsepower net begon en was meteen verkocht, wat een band. Toen in 2002 16HP overging in Woven Hand kon ik daar eigenlijk prima mee leven, jammer dat een van mijn favoriete bands er mee ophield maar het debuut van DEE's nieuwe band was zo goed dat ik daar ik daar prima mee kon leven. De daarop volgende platen vond ik ook allemaal geweldig, tot 2012. The Laughing Stalk was al niet helemaal mijn ding, de productie draagt daar zeker aan bij, maar die had nog wel wat hoogtepunten. Refractory Obdurate, daar staan ook nog twee aardige nummers op maar de sound die 16 Horsepower en de eerste zes platen van Woven Hand had is toch wel verdwenen. Duat Hawk was het eerste nummer dat ik van deze plaat hoorde, even had ik hoop dat er iets van de oude melodieuze sound terug was maar het blijkt voor mij het hoogtepunt van de cd. Ik hoor zeker wel mooie dingen maar het is voor mij allemaal wat te zwaar en te modderig. Ik ken een hoop mensen die juist deze sound mooi vinden en de oude Woven Hand niets vinden dus het is allemaal maar een kwestie van smaak...

Het had een paar draaibeurten nodig, maar deze komt nu echt binnen. Ook ik houd meer van de oudere Woven Hand en de laatste paar albums deden mij ook niet zoveel. In deze hoor ik echter veel oudere invloeden terug. Jaren geleden zag ik Woven Hand, toen DEE zijn optredens nog zittend deed, in Paradiso en dat was werkelijk fantastisch. Een paar jaar daarna zag ik hem opnieuw in Paradiso, maar toen staand. Het kwam toen erg geforceerd hard over bij, terwijl ik juist van metal houd, maar deed naar mijn mening afbreuk aan zijn sound. Ik was dan ook blij verrast met dit album!

Alweer een prachtig bezwerend album van wovenhand

Een week verder, ik handhaaf de vier sterren. Ik val nu voor Duat Hawk en 8 of 9 maar ik vind het eigenlijk een heerlijk album, beter dan Star Treatment denk ik nu.
Dat het veelal korte songs zijn bevalt me ook wel, meteen 2 the point, geen Swaying Reed. Blijft nog wel ff draaien hier!

Wie over Wovenhand schrijft, vergelijkt deze band vaak met de vorige band van David Eugene Edwards, toen hij onder de vlag van 16 Horsepower musiceerde. Opvallend vond ik door de jaren heen hoe die band een ontwikkeling doormaakte van akoestische naar elektrische muziek, waarbij bluegrass terrein verloor ten faveure van postpunk / new wave. Dit laatste in de geest van bijvoorbeeld Joy Division.
Met Wovenhand ging de ontwikkeling opnieuw van akoestisch naar elektrisch. Vanaf The Laughing Stalk trad Chuck French toe, waarmee ook deze band steeds elektrischer en harder ging spelen. Nou houd ik heel erg van harde muziek, maar op de twee albums die vanaf 2014 verschenen miste ik goede ideeën, fijne riffs of heerlijke gitaarlijnen. Bij een concert van de band dat ik in juni 2014 in Het Paard in Den Haag zag, was het volume net zo hoog als bij een willekeurige metalband, maar de muziek pakte me niet. Desondanks had en heb ik groot respect voor de groep, die wel degelijk muziek uit het hart maakt, dát voelde ik wel. Gelukkig zijn er mensen die bepaald géén rekening met mijn muzieksmaak houden !

Met Silver Sash, de nieuwe Wovenhand, haak ik echter weer aan. De diverse liedjes pakken me in alle gevallen, op de afsluitende titelsong na. Op de acht songs daarvoor gaan geluidsmuren en goede ideeën wél samen. Ook fijn dat ie veel korter duurt dan de twee voorgangers, die een lange zit voor mij waren.
Het inlegvel is een uitvouwvel met daarop de associatieve teksten, waarin Hebreeuwse mystiek zijn weg vindt naar Sioux en Apache; onbegrijpelijk voor deze sterveling maar die typische Edwardssferen zijn wederom intrigerend.
Elders in het doosje wordt summiere informatie over de opnames en de bandleden gegeven, met van hen alleen de voornamen.

Gezien het aantal reacties hier op MuMe is Wovenhand de voorbije jaren wel wat fans kwijtgeraakt. En kijk bij deze plaat: de vorige reactie is van bijna twee maanden geleden, en dat voor een album dat nog maar kortgeleden verscheen?
Lieve mensen, geef deze nieuweling een kans! Mijn favorieten: Duat Hawk, het Motörheadiaanse Dead Dead Beat en 8 of 9, met in die laatste song zowaar een… banjo! Het moet niet gekker worden.

Heel herkenbaar, mijn date gaat terug naar 2012, 10 jaar gelden, Effenaar Eindhoven, The Laughing Stalk, stond recht tegenover DJE, weggeblazen, intenser dan ik ooit eerder had meegemaakt!
Weest gerust RonaldjK, Silver Sash draait zijn rondjes hier. Indrukwekkend album! En ja, een beetje banjo!

Ik doe er een halfje bij. Een paar maanden rijpen maakt deze plaat beter.

DEE toert door Nederland komende april! Ik heb onmiddellijk een kaartje voor Tivoli aangeschaft, klein zaaltje, heerlijk. Is alweer 6 jaar geleden dat ik hem met Wovenhand zag!

Een zeer gedreven, fenomenale DEE gezien gisteravond. Outlaw Song!

Silver Sash is het negende album van Wovenhand, uitgebracht in februari 2022. Het album markeert een intensievere samenwerking tussen frontman David Eugene Edwards en gitarist Chuck French, bekend van de band Planes Mistaken For Stars. Met een mix van alternatieve rock, neofolk en elektronische invloeden biedt Silver Sash een krachtige en meeslepende luisterervaring.

Opener Tempel Timber is een traag, meeslepend en dreigend nummer. Het combineert elementen van gothic country, folk, rock en gospel, wat zorgt voor een intense sfeer. De songtekst gaat over spirituele strijd, verlossing en goddelijke kracht. Het verwijst naar geloof, offers en heilige momenten. Beelden als flaming tongues of fire en gleaming hem of heaven's garment symboliseren zuivering, kracht en verbinding met het goddelijke, terwijl dood en wederopstanding samenkomen. (7)

Acacia is een krachtig nummer. De sfeer is intens en meeslepend, met vurige vocalen en een rauw randje. De songtekst verwijst naar spirituele kracht, strijd en goddelijke aanwezigheid. Symbolen zoals vijf gladde stenen en acacia roepen bijbelse beelden op van overwinning en bescherming. Het verhaalt over onderwerping, mystiek geloof en de zoektocht naar verlossing door lijden en heiligheid. (7,5)

Duat Hawk is een mid-tempo nummer met een mix van gothic americana en folk. De sfeer is iets minder intens. De tekst verkent spirituele verbondenheid, verlies en troost. Symbolen zoals de duat hawk (Egyptische onderwereld) en Apache sky combineren verschillende culturen en geloven. Het weerspiegelt een zoektocht naar God te midden van pijn, herinneringen en de voortdurende aanwezigheid van het goddelijke in lijden. (7)

Dead Dead Beat is een krachtig nummer met een zware, dreigende sfeer. Het heeft een prachtige riff en bevat elementen van alternatieve rock en industriële muziek, wat zorgt voor een intens geluid. De tekst zit vol bijbelse en mythische verwijzingen, waarin thema's van strijd, verlies en verlossing centraal staan. Het roept beelden op van vernietiging en wederopstanding, waarbij oude spirituele krachten zoals Horus en Leviathan worden genoemd. De dead dead beat symboliseert innerlijke strijd en de zoektocht naar vernieuwing. (8)

Omaha is een energiek nummer door de mix van post-punk en alternatieve rock. De sfeer is intens en meeslepend, met krachtige gitaren en ritmes. De tekst verkent thema's van lijden, verlossing en spirituele transformatie. Beelden als marred in the hand en elevation of the lamb verwijzen naar opoffering en wederopstanding. Er is een zoektocht naar geloof, waarbij fysieke en geestelijke strijd samenkomen in hoop en bevrijding. (7,5)

Sicagnu is een krachtig nummer met een mix van gothic country, folk en rock. De sfeer is intens en meeslepend. De tekst verkent spirituele openbaring, dood en vernieuwing. Symbolen als flaming sword en sleeping prophet verwijzen naar bijbelse beelden van oordeel en transformatie. Het benadrukt vergankelijkheid (mere breath, mere death) en de hoop op een nieuwe, goddelijke belofte te midden van beproevingen. (7)

The Lash is een intens en donker nummer dat invloeden van folk, rock en post-punk combineert. De sfeer is mysterieus en dreigend, met zware gitaren en hypnotiserende ritmes. De tekst verkent het concept van tijdloosheid, spirituele openbaring en kosmische krachten. Het draaien van de wiel symboliseert de oneindige loop van tijd en verandering. Bijbelse en mythische verwijzingen (Emmaus, koning van Tyrus) duiden op goddelijke wijsheid, transformatie en de eeuwige zoektocht naar waarheid. (6,5)

8 of 9 is een intens nummer met elementen van alternatieve rock en folk. De sfeer is meeslepend en mysterieus, met krachtige instrumentatie. De songtekst is rijk aan symboliek en verkent thema's als liefde, opoffering en spirituele kracht. Beelden zoals roos die oprijst en flaming fire verwijzen naar transformatie en goddelijke energie. Er wordt gereflecteerd op menselijk lot, kracht en de eeuwige verbondenheid met hogere machten. (7,5)

Ook afsluiter Silver Sash is een intens nummer dat alternatieve rock en folk combineert. De sfeer is donker en meeslepend, met krachtige instrumenten. De tekst gaat over spirituele transformatie, liefde en wedergeboorte. Beelden zoals Silver Sash en feathered star symboliseren goddelijke kracht en verlichting. De herhaling van Plenty coup en cling to thee benadrukt toewijding en verlangen naar verbinding met iets groters, terwijl oude rituelen en natuurkrachten samenkomen. (7)

Conclusie en Aanbeveling
Silver Sash van Wovenhand is een krachtig album vol diepe, spirituele thema’s en meeslepende muziek. De mix van alternatieve rock, folk en post-punk creëert een prima luisterervaring. Elk nummer biedt een eigen sfeer en symboliek. Voor liefhebbers van donkere, poëtische muziek met een spirituele ondertoon is dit album zeker een aanrader. Vooral Dead Dead Beat en Acacia springen eruit door hun kracht en emotionele diepgang.

Waardering : 7,2