David Jameson - Tall Dark Pines (2022)

Country is niet de hoek waar ik het graag zoek, maar veel folk-albums die ik luister komen toch vaak in de buurt.

Jameson laat een wat donkerder country variant horen en die is gewoon heel aangenaam.

musicfriek is er niet helemaal in geslaagd om dit album goed aan te prijzen deze keer ('dit is te veel country voor jou'). Hierdoor heb ik het even laten liggen, maar ik moet zeggen dat het een beetje valse bescheidenheid van friek is geweest en dat ie best wat meer zijn best mag doen dit te pluggen. Ik zie zelfs niet eens een aanprijzend bericht hier staan!

Dus dan doe ik mijn duit maar in het zakje: laat je zeker niet afschrikken door het label country, dit gaat net een stapje verder wat mij betreft en klinkt gewoon heel goed en verrassend fris. Een speelduur van een half uur maakt het net ook even wat krachtiger allemaal.

Ik durf wel te zeggen: een zeer aangename verrassing. Wie laat zich nu ook verrassen?! Ik ben benieuwd.

Ik weet het, ik weet het, schandalig dat ik nog geen review heb geschreven bij dit album, maar zo ongelooflijk druk op social media om dit album aan te prijzen en met werk nu alles weer open is, gewoonweg nog niet de tijd genomen om hier wat te schrijven. Heb dagelijks contact met David en ben zelfs gevraagd of ik zijn fanpage op FB wil modereren, maar aangezien ik dat medium al jaren niet meer gebruik, heb ik hem wel heel vriendelijk bedankt, voelde me wel zeer vereerd natuurlijk.

Een bijzonder album is dit zeker, erg gevarieerd qua country-stijlen (vintage, outlaw, murderfolk) en dan zijn prachtige stem.. En allemaal eigen songs, geschreven tijdens de eerste pandemie in 2020.

Een uitgebreidere review gaat zeker nog volgen