Tangerine Dream - Raum (2022)

Als groot liefhebber van TD gedurende de Virgin Years, the Blue Years en ook nog een beetje toen ze onder contract stonden bij Private Music, de label van oud lid Peter Baumann, was ik wel nieuwsgierig naar wat de huidige line-up laat horen.

Het klinkt wel aardig, maar ook niet meer dan dat. Ten opzichte van met name de Virgin Years klinkt het allemaal een stuk oppervlakkiger. Tangerine Dream wist altijd het maximale uit hun instrumenten te halen en dat in combinatie met prachtige composities en complexe ritmes.

Op Raum mis ik de bezieling. Het klinkt allemaal als stromend water uit de kraan. Totaal niet spannend.

Na het overlijden van oerlid Edgar Froese had TD er beter mee kunnen stoppen of onder een andere naam moeten doorgaan. Nu teren ze wat mij betreft teveel op de naam en het verleden.

Na het overlijden van Edgar Froese hadden ze inderdaad moeten stoppen.

Deze samenstelling heeft naar mijn mening ook helemaal niets meer met TD te maken.

Maar de naam zal ongetwijfeld nog deuren openen.

RA is wel enthousiast.

Don't call it a comeback, but this LP—carrying the spirit of Edgar Froese's musical genius—is the best Tangerine Dream record in decades.

Ik vind het toch wel een redelijk onderhoudende plaat. Heel anders dan TD oude stijl, dat zeker. Maar de geest van Froese fladdert hier en daar nog wel door de muziek van deze nieuwe line up. Je hoort ambient soundscapes, veel dance achtige ritmes, mooie sequencers van Schnauss, en dus ook af en toe vioolspel van Yamane. Je kan niet zeggen dat het album geen coherent en verzorgd product is. 3,5 ster heb ik er wel voor over.

The best record in decades, nee. Het album quantum gate hiervoor bv is al een paar klassen beter.

Dit album ken ik nog niet, maar de openingstrack Continuum werd afgelopen dinsdagavond (24-10) live gespeeld in het fraaie, nostalgische Lichtburg theater in Essen. Wat een waanzinnig mooie compositie. Een briljant spel van magische klanken en toonvariaties op een hypnotische beat, waarvan je mocht willen dat die nooit eindigt. Je zou er op kunnen dansen, maar ik zag de meesten achterover leunend, met de ogen dicht, volledig in trance.