Pageninetynine - Document #8 (2001)

Niet bepaald muziek die je opzet als er iemand over de vloer komt, wel vrij geniale chaos, afgewisseld met verrassend ingetogen passages. Naar mijn smaak wel weer iets te schreeuwerig, maar de energie spat er werkelijk vanaf.

Heb nooit heel erg de ophef over deze plaat begrepen; wordt door sommigen als de heilige screamo-graal bestempeld, maar goed, dat snap ik dus niet zo. Chaotisch, ja, schreeuwerig, jep - sowieso al wat vereiste ingrediënten voor een goede screamoplaat wat mij betreft, maar pg. 99 mist toch vooral geniaal songmateriaal. Platen van de betere bands in het genre (Orchid, La Quiete, om het in dit straatje te houden) zitten vol met even geniale als memorabele hooks en uitstekend gitaarwerk; pg. 99 is dus wél schreeuwerig en chaotisch maar weet verder niet te blijven hangen. Zet 'm bij tijd en wijle wel eens op, maar zoals gezegd, er bestaat echt beter in het genre...

Net het ontbreken van individuele moments-to-shine maakt dat het geheel soms beter kan klinken, hoewel ik in het geval van pg99 de mening deel dat hun gitaarwerk niet echt memorabel is.

Zeker; bij voorgenoemde bands zijn het overigens juist niet afzonderlijke JAWOHL-momentjes, maar juist de songs als geheel die klóppen - en dat doen ze bij pg. 99 niet.

Reunie van p99 met als bedoeling om dit bommetje nog eens live te brengen.

Dit album komt qua sound het dichtst bij Orchid van alle bands die ik tot nu toe gehoord heb. Het is namelijk een stuk constanter hard dan de meeste andere screamobands, die zich vaker bedienen van rustigere passages en soms zelfs gevoelig-klinkend gitaarwerk. Uiteraard doet ook Pageninetynine (is het nou Pageninetynine of Pg. 99?) dit af en toe, zoals ook Orchid, maar het is veel vaker een muur van herrie, waar wel het nodige in te ontdekken valt. Nu we Orchid en deze band toch aan het vergelijken zijn, hieruit blijkt direct ook het klasseverschil tussen deze bands: met name het gitaarwerk is toch wel een flink pak minder, ze weten minder pakkende riffs en geniale melodieën voort te brengen dan Orchid en de andere screamo die ik tot nu toe gehoord heb. Het is allemaal redelijk, maar niet heel bijzonder, al hoor ik af en toe zeker sterke passages voorbij komen.

Wat hier tegenover staat zijn geweldige vocalen, want allejezus zeg, die mogen er wezen Ook levert de basgitarist goed werk af met simpel maar effectief basspel. Al met al een erg lekker plaatje met geweldige screams, wat minder onderscheidend dan enkele andere bands maar toch zeker erg fijn om op te zetten.

EDIT: Ben het zo te zien best wel eens met Sven hierboven