Tangerine Dream - The Hollywood Years Vol. 1 (1998)

Naast hun studio's in Berlijn en Wenen en concertpodia is Tangerine Dream ook gast aan huis in Hollywood om daar menig film van muziek te voorzien. Tijdens de montage van de film wordt niet alle muziek gebruikt die gecomponeerd is. Dergelijke zaken belanden normaal gesproken op een plank om daar vervolgens stof te vangen. Zolang daarvan geen seconde in een film is gebruikt kunnen de makers er vrij bij.

Dat is dus het geval op The Hollywoord Years Vol 1. Op dit album zijn fraaie stukken muziek te horen die de filmbeelden moeten missen, maar deze wel min of meer oproepen door de sfeer die ze uitstralen. Hierdoor is het eigenlijk een "gewoon" album van Tangerine Dream, want hun reguliere albums ademen die sfeer ook uit. Voor mij dus een heerlijk album voor er bij en zeer geschikt voor op de late avond. En wat is die Sonata van J.S. Bach mooi in de uitvoering van Tangerine Dream.

Best leuke release, deze The Hollywood Years Vol.1 (en Vol. 2). Het bevat een scala aan ideeën, left-overs en andere muzikale zaken die oorspronkelijk bedoeld waren voor films en/of TV-producties, maar uiteindelijk nooit gebruikt zijn.
Al deze niet gebruikte en/of niet uitgewerkte ideeën zijn als het ware van de plank gevist en door Edgar en Jerome Froese opnieuw omgetoverd tot nieuwe nummers, waarbij elk nummer voorzien is van een nieuwe titel. Verwijzingen naar de desbetreffende film- of TV-producties zijn er dus niet meer, waardoor zoals Gerards Dream al aangaf, er eerder sprake is van een regulier album van Tangerine Dream.
Hoe dan ook, het hele idee om dit materiaal op een fatsoenlijke en frisse manier het levenslicht te laten zien, is natuurlijk een prima idee. Waarom niet, toch?

Deze eerste compilatie begint met "Q-Time", een vlotte, ietwat drukke, maar toch wel stoere opener, die klinkt alsof ie op elk ander album van TD uit dezelfde periode gestaan zou kunnen hebben. Het drukke ritme doet enigzins wat "Dream Mixes"-georiënteerd aan, waardoor ik het idee krijg dat Jerome achter deze compositie zit.

"Cat and Snowman" klinkt wat zwaarmoedig, als een stuk muziek wat op de achtergrond van een grafrede gedraaid zou kunnen worden (als een soort van 'requiem'). Echter klinkt het niet dusdanig deprimerend, waardoor er sprake is van een kort, maar mooi stukje muziek.

"Goldhunter" is een combinatie van spaarzame, plechtige aanslagen op de synthesizers, gecombineerd met een wat afwijkende, maar tegelijkertijd ook opvallende sequencer-sectie. In z'n totaliteit levert dat een heel aardig stukje muziek op. Overigens staat dit nummer als "Craving for Cardomon" op de exclusieve toegevoegde single van Ça Va - Ça Marche - Ça Ira Encore. Deze single was alleen te verkrijgen in de Dream Dice-set die nu out-of-print is. "Goldhunter" is als het ware de remix van "Craving...".

Tja, en op een gegeven moment ken ik mijn pappenheimers wel. Want, waar kennen we "Law Paradiso" ook alweer van ? Antwoord: van Edgar z'n solowerk natuurlijk! Alleen heet het nummer dan "One Fine Day in Siberia". Heel goed!! U mag door voor de magnetron ! Oftewel, erg mooi stukje muziek natuurlijk, maar een al bestaand nummer even tussendoor op een andere compilatie onder een andere titel plaatsen is natuurlijk ergens een beetje dubieus natuurlijk. Doorgewinterde TD-luisteraars herkennen natuurlijk meteen wanneer er sprake is van materiaal wat al eerder gebruikt is. Maar goed, blijkbaar was deze compositie oorspronkelijk bedoeld voor een film, of iets dergelijks....weten we dat ook weer, toch?

"La Petite Rue Noire" is een mooie collage van dwalerige en mystieke klanken die d.m.v. een letterlijk dreigende ondertoon iets spannends met zich mee brengt.

"Propeller Beach" is helaas minder: een aaneenschakeling van nietszeggende, nutteloos dwalerige synths doordrenkt met suffe beats maken het tot een vullertje...

"Autumn in Sonoma" zou bijna de bewerking van een klassiek stuk kunnen zijn. Niets is echter minder waar, aangezien dit nummer op en top TD is. Een juweeltje is in ieder geval het resultaat.

"Chamber of Hope" zou zo maar een werkje uit de jaren '80 kunnen zijn geweest. De manier hoe de muziek in elkaar steekt is er duidelijk aan af te horen. Een snufje Thief hier, een lepeltje Hyperborea daar en dit alles doordrenkt in een klinkend jaren '90-sausje: beter kan ik het eigenlijk niet omschrijven. En oh ja, het klinkt ook nog eens niet onverdienstelijk.

"The Quiet Gambler" is niets meer dan mooie synth-lagen die vorstelijk en majestueus klinken. Mooi klinkt het wel, maar verder gebeurd er dus niet zo veel.

"The Principle Source" is vervolgens een lekker up-tempo TD-er en luistert lekker weg, overigens zonder dat het echt bijzonder of afwijkend anders klinkt of zo...Het is gewoon eentje die ermee weg komt, aangezien het wel lekker klinkt.

"Labeo" klinkt helaas nogal monotoon: een sequencer a la Thief, die vervolgens ietwat tot ontwikkeling komt, maar de gehele tijd in dezelfde toonsoort blijft hangen. Een hoge toon die dan weer wel en dan weer niet op de voorgrond te horen valt. Meer is het helaas niet, maar minder ook niet. Authentiek klinkt het ergens wel, aangezien dit zo uit begin jaren '80 zou kunnen zijn.

"Escape from Shadowland" klinkt weer als een soort van left-over van laten we zeggen: een album als Optical Race. Qua stijl en ideeën, maar ook qua sound vind ik dit nummer wel wat weg hebben van "Mothers of Rain". Echter haalt ie bijlange na niet het niveau van laatstgenoemde compositie. Als soundtrack-materiaal had het er mee door kunnen gaan, maar helaas kan ik toch niet echt onder de indruk zijn.

"Chronos Mile" is weer van beter niveau en bevat typisch herkenbaar TD-materiaal. Het nummer kent een sfeervolle opbouw, een aardige, typisch klinkende jaren '80-sequencer en mooie invalshoeken.

De bewerking van de "Sonata" van J.S. Bach klinkt helemaal niet verkeerd en is een welkome afwisseling tussen de rest van de nummers door.

"Fairfax" is een zeer redelijke en rustige, sfeervolle afsluiter waar, behalve dat het zeer degelijk klinkt, verder weinig bijzonders over te vermelden valt.

En zo kan ik concluderen dat deze eerste volume van The Hollywood Years hele aardige TD-muziek bevat die voor de liefhebbers zeker de moeite waard is. Over het algemeen vind ik het niveau van de nummers redelijk constant, maar hoogstaand wordt het eigenlijk nergens.
Dat neemt niet weg dat het zeker niet onaardig is, maar mijn relatief 'lage' score van een 3,5 geef ik, aangezien ook een hoop van het materiaal niet zo blijft hangen bij mij.