Tangerine Dream - Transsiberia (1998)

Prachtige schijf van Edgar & Jerome, sublieme muziek die bij mij in gedachten de trein reis al oproept. Baikal Sunrise en Russian Soul zijn de uitschieters.

Beetje aparte soundtrack, deze Transsiberia. Muziek gemaakt voor een experimentele zwart-wit film over een reis op de Trans Siberië Express van Moskou, dwars door Siberië, naar Vladivostok. Een film waarvan niet eens duidelijk schijnt te zijn, of ie nou wel of niet is uitgebracht. Aldus de info volgens http://www.voices-in-the-net.de/transsiberia.htm.
Apart ook in de zin van de muziek. Niet de meest toegankelijke plaat namelijk van TD. Daardoor laat de plaat zich een beetje moeilijk beluisteren.
Over het algemeen is de muziek behoorlijk ritmisch ingesteld, echter mis ik doeltreffendheid en karakter binnen de verscheidene nummers, en dan vooral de ritmische tracks. Alsof de muziek vooral als sfeer is bedoeld en niet zozeer als nummers die daadwerkelijk kop en staart hebben. Per definitie hoeft dat ook niet per se, aangezien we het hier over soundtrack-muziek hebben. Ik ken zoveel sferische, ambient-achtige stukken die puur voor het effect zijn gemaakt. Belangrijkste is wel, dat de muziek je naar je strot moet grijpen; een bepaalde aantrekkingskracht heeft. Helaas doet Transsiberia dat niet over de gehele linie, ondanks alle goede bedoelingen. Toch kent het album zo zijn momenten...

Het begint met "Yaroslaw Station", wat vooral qua ritmiek en sequences een manusje-van-alles is. Geen ruimte voor opvallende thema's en melodieën. Gewoon een prent van diverse ritmische stukken. That's it! Jammer dus dat het dan ook zo weinig met me doet...

Wat karaktervoller is "Smoky Karlow" die ondanks z'n lange speelduur wat meer te bieden heeft. Nog steeds wordt er teveel doorgekabbeld met stukken die me niet laten opveren, maar het geheel zit redelijk in elkaar. Echter neigt de nietszeggendheid van de muziek op den duur de overhand te nemen, waardoor ik het gevoel krijg naar achtergrondmuziek te luisteren in de wachtkamer van de tandarts of de dokter...

"Siberian Lights" was werkelijk geweldig geweest als alléén die irritante beat-sectie achterwege was gelaten. De rest van de kleurrijke synth-klanken zijn namelijk heel mooi en schilderachtig te noemen.

Gelukkig is "Jenissei River" een verademing. Idyllisch, pittoresk en ingetogen, laat TD zich van hun meer gevoelige kant zien met beeldige en mooie muziek waarin een prachtig thema verweven zit. Eén van de sterkste nummers van de plaat.

Dan krijgen we weer zo'n house-beat die "Baikal Sunrise" domineert. Behalve wat sferische klank-tekeningen is het die beat die constant op de voorgrond blijft. Wellicht gaat het hier wederom om het effect, maar echt onder de indruk kan ik hier niet van zijn.

"Samowar Juri" heeft wel wat potentie en bevat aardige momenten. Jammer van de wat misplaatste jaren '80-drumbeat, maar goed. Wat een zeikerd ben ik af en toe, he ?

"Ulan-Ude" is weer van rustiger aard en vooral in het begin doet het nummer me qua stijl erg denken aan Edgar Froese's eigen "One Fine Day in Siberia". Ironisch genoeg had dát nummer hier gemakkelijk op de soundtrack kunnen staan, puur vanwege de titel.
Naarmate "Ulan-Ude" vordert, wordt de muziek meer plechtstatig. Feit blijft wel, dat het over de gehele linie een mooi stukje muziek is.

Gelukkig dat de plaat aan de betere hand blijft met de 2 mooie ballads "Chingan Night" en "Russian Soul". De eerste is een knap en sfeervol in elkaar stekende, onderhoudende compositie en de laatste valt door de zangerige lead-line in positieve zin op.

Het afsluitende "The Golden Horn" is zowaar een verrassende, alternatieve versie van Optical Race's "Turning Off the Wheel". Ietwat slomer van aard weliswaar, maar dit nummer is wel het bewijs dat sommige, nieuwere versies van TD-klassiekers wél overeind blijven staan. Weliswaar mis ik in deze versie delen van het hoofdthema en mis ik de zg. gitaar-uithalen die het origineel zo sterk maken, maar voor de rest is "The Golden Horn" prima te doen en past ie qua sfeer wel bij de rest van de nummers.

Blijft over een album die ik niet tot m'n favorieten zal rekenen, maar naarmate ie vordert, wel beter wordt. Uiteindelijk kom ik dan toch op de gulden middenklasse van een 3,5 uit.