Vangelis Papathanassiou - Entends-Tu les Chiens Aboyer? (1975)

Dit is de meest eerlijke soundtrack muziek die ik tot nu toe heb gehoord. Men neemt de film en gooit de beelden in de versnipperaar en houdt zo bijna 40 minuten rustige muziek over die bovendien erg sfeervol is. Niet van dat geknip of deals tussen platen- of filmmaatschappijën. Gewoon de pure muziek dus die bij deze film is gebruikt in eén stuk door op dit album, En dan toch de vraag: Wat voor film was het eigenlijk???

Blijkt toch wel een mooi/mysterieus stuk muziek nu ik het weer eens op de draaitafel leg, ik verhoog van mijn stem!

Oef wat zijn de eerste vier minuten van dit stuk toch ongehoord mooi. Fantastisch gebruikt ook in de weergaloze docureeks Cosmos met Carl Sagan.

Mooie soundtrack!

Ignacio is de heruitgave van de soundtrack van de Mexicaanse film ¿No Oyes Ladrar los Perros?, ook wel bekend als Entends-tu les chiens aboyer? (Can you hear the dogs barking?). De titel van deze versie van het album, Ignacio, schijnt te slaan op het hoofdpersonage van de film.

Het album gaat van start met een ergens wat droevig, maar tegelijkertijd prachtig stuk muziek. Dit is zeer mooi materiaal en laat de gevoelige, kwetsbare, maar ook romantische kant van Vangelis horen. Gevoelsmatig lijkt het alleen wat aan de korte kant te duren, wat jammer is, gezien Vangelis hier rustig nog wat meer mee gedaan had mogen hebben.
Maar het neemt niet weg dat het tweede, beduidend langere gedeelte er ook zeker mag wezen. Het bevat een lang stuk muziek wat, mede dankzij de bel-klanken en het treurige gezang, in het begin wat gotisch en zelfs een beetje duister aandoet. Als de piano zich laat horen, wordt de muziek krachtiger en meeslepender. Aanslagen op de synths en her en der wat bombastische uithalen zorgen voor de nodige spanningsbogen binnen de muziek. Vooral de piano-partijen zijn best opvallend en sterk te noemen. Het is ook erg mooi hoe Vangelis deze partijen weet af te wisselen met een aantal prachtige, meer symphonische stukken die heel mooi en daarom zeker doeltreffend klinken. Zodra die meer symphonisch klinkende stukken zich meer lijken te ontvouwen, is duidelijk te horen hoe sterk Vangelis zijn sound in zijn beginperiode al ontplooid had. Het zorgt in ieder geval voor wonderschone momenten. En zeker de crescendo met de piano rond de zestiende minuut is kippenvel bevorderend te noemen.
Uiteindelijk lijkt daar dat prachtige thema uit het begin weer terug te willen komen. En dat gebeurt ook, maar niet voordat een aantal felle orgel-aanslagen nog even voor wat bombast zorgen. Als het hoofdthema dan toch eindelijk weer arriveert, ontvouwt deze zich tot een hemels klinkend slot wat me zeker niet onberoerd laat. Dit is fabuleus en schitterend om naar te luisteren!!

MAAR......dan vind de omslag van het album plaats. Na al het fraais wat de revue heeft mogen passeren, is daar plotsklaps een soort van fusion-rock te horen, waarop Vangelis lekker uit zijn dak gaat en zijn synths op een zeer originele, bijna schreeuwerige manier, laat horen. Het moet gezegd, het klinkt erg dynamisch en ergens ook wat vreemd, maar het heeft ook wel wat. En die solo die erop te horen valt, is ook zeker niet misselijk te noemen. Echter kan ik het niet helemaal hebben, wat komt doordat het puur een stijl is, die me niet zo ligt. Wat op zich vreemd is, omdat het eerste gedeelte van "Heaven and Hell Part 1 (Bacchanale)" zo'n beetje dezelfde stijl hanteert. Met het enige verschil dat ik het op Heaven and Hell wel kan hebben (misschien ook vanwege het koor wat er op te horen is) en hier niet.
Niet veel later zijn er naargeestige en geheimzinnige percussie-klanken te horen die wel wat lijken op die uit het begin van "Part 2" van Heaven and Hell. Het moge in ieder geval duidelijk zijn: het roer is omgegooid en het album heeft een andere 'feel' over zich heen gekregen. Het is vooral dit gedeelte die de experimentele kant van Vangelis' muziek goed naar voren laat komen en ergens werkt het ook zeker wel; immers gaat het om soundtrack-muziek.
Op een gegeven moment doen rustige, maar ook wel wat spookachtige synths hun intrede. De toon is weliswaar weer wat kalmer geworden, maar toch is aan de stijl van de muziek te horen, dat het niet helemaal pluis is.
Het album eindigt met een droefgeestig, maar ook wel mooi thema, waarin de gemoederen weer een beetje tot bedaren lijken te worden gebracht.

Al met al is Ignacio toch ook wel weer een zeer interessant werkje van Vangelis te noemen. Een soundtrack die over het algemeen overtuigt. En alhoewel ik niet de gehele plaat even sterk vind vanwege het soms wat onevenwichtige en wisselvallige karakter, mag vooral de eerste helft van de plaat er zeker wezen en bevat deze bij vlagen bloedmooie muziek.

3,5.

Heb ik geloof ik al antwoord op gegeven in mijn bericht, mocht je het nog willen weten...
Waarover de film gaat, weet ik niet. Dat antwoord is op MovieMeter te vinden.

Bedankt voor het antwoord CorvisChristi en voor wederom prettig leesvoer.

matig van wat ik normaliter gewend van onze griekse held

Daar ik de laatste tijd een diepe duik aan het nemen ben in de jaren 70, werd het weer eens tijd om deze uit de kast te halen.
Eens de plaat begon had ik reeds mijn twijfel. Ai, wat is me dat? Die typisch melodieuze Vangelis, met een riedeltje vanuit een "muziekdoos". Daar dit album een soundtrack is, van een film die ik niet ken, en bij deze eerste track waarschijnlijk de begintitels over het scherm rollen, gebruikte ik het moment om even lekker horizontaal te installeren.
Het 2de stuk is al een heel stuk interessanter, donkerder met wat samples van een lage stem (klassiek, koor?), enkele echte Vangelis synth riedels en alweer dat vervelend "muziekdoos" geluid. Maar we gaan in de goede richting. Dat had ik gehoopt, want we krijgen wederom van die zoete Vangelis met veel piano en natuurlijk volop dat muziekdoosmelodietje.
Het duurt nog tot we 20 min. in de plaat zitten voor het weer interessant wordt. Eerst met een rockig stuk, lichte fusion, hier klinkt dat lekker, maar op zichzelf staand zou het maar een doorsnee track zijn. Dan volgt er een avantgarde/improv gedeelte. Door bepaalde geluiden in dit nummer bezorgd het me een Oosters sfeertje. Dit is trouwens mijn hoogtepunt van het album. Graag had ik meer van dit gehoord maar we krijgen een mooi ambient stukje. Hier had het album gerust kunnen eindigen, maar er volgt nog een draak van een lied. Ach ja het zal wel de aftiteling zijn, tijd om ons klaar te maken voor een meer geslaagd werk.
Een halfje eraf. Terug de kast in en daar blijft hij een heel lange tijd staan.

Vangelis had hier al een redelijk herkenbaar geluid. Maar de stukken zijn nog niet zo sterk als pak hem beet, twee jaar later. Niettemin een aardig album