Alcest - Tristesse Hivernale (1999)

Het prille begin van Alcest. Toen werd Neige nog bijgestaan door 2 kompanen. De muziek heeft zo goed als niets te maken met het latere werk. Halverwege 'La Forêt de Cristal' bijvoorbeeld is er wel een vrij mooi (het is helemaal niet speciaal hoor) akoestisch stukje dat echter al vlug doorbroken wordt door... lawaai.

Ik vind dit ook een bar slechte plaat. Iedereen die met Alcest kennis wil maken kan ik aanraden om "Souvenirs D'un Autre Monde" te gaan luisteren en deze plaat links te laten liggen. Alcest kan véél beter dan dit.

Nog een halfje er af gehaald. De productie is op deze plaat echt om te janken. De drums staan veel te zacht, het gekrijs is veel te overheersend en als er een basgitarist aanwezig is, verdoet die man zijn tijd want daar hoor je al helemaal niets van terug. Gelukkig is Alcest een andere muzikale koers gaan varen (die mij veel meer kan bekoren), maar dit album blijft ongeïnspireerde, slecht geproduceerde bagger.

Slecht geproduceerd, dat is het zeker. Maar ongeinspireerd... mwah, zou ik liever niet beweren.

Neige heeft dit album als tiener opgenomen, en wat me het meest opvalt is zijn gevoel voor het overbrengen van een melancholische sfeer - De vergelijking met Silencer's Death Pierce Me is dan ook makkelijk gemaakt, alhoewel Nattramn het wel op een veel consistentere en superieure manier wist te brengen.

Maar ach, Neige was pas 15.

Inderdaad, 15 jaartjes jong. Ik zag dat ze op Roadburn staan, dus ben even wat aan het inhalen.
We hebben het hier over een demo plaatje, dus de productie laat te wensen over. Ondanks de tekortkomingen hoor je wel duidelijk muziek van iemand die wist waar ie mee bezig was.

En nu de andere platen eens luisteren, die hier muzikaal weinig meer mee van doen hebben.