Kate Ellis - Spirals (2022)

Als jou muziek door de Britse zondagskrant The Observer en de website Americana.uk respectievelijk wordt omschreven als ‘angstaanjagend mooi’ en ‘een absoluut waar genot’, dan zitten wij van het Altcountryforum gelijk op het puntje van onze stoel. Als je een liefhebber bent van het country en folk genre, dan denk ik dat je voor het nieuwe album van de in Amerika geboren en in London geresideerde Kate Ellis grote waardering zal kunnen opbrengen.

Langverwacht, maar eindelijk vijf jaar na haar debuut Carve Me Out is zij bij een opvolger aanbeland, die via Continental Record Services in de Benelux het daglicht ziet. Een nieuwe plaat, waarvoor zij een cavalerie aan hulptroepen heeft ingeschakeld. Met onder meer iemand waar je bij het zien van zijn naam (Chris Hillman) werkelijk van het puntje van je stoel valt. Ware het niet dat wij hier te maken hebben met de veelgevraagde Britse multi-instrumentalist en niet met de wereldvermaarde Amerikaanse muzikale vogel.

Muzikaal vernieuwen is moeilijk, maar iets nieuws doen met bestaande invloeden kan wel. Spirals is een diep oprechte en persoonlijke verzameling aan liedjes, die meer gelaagd, weelderiger en toegankelijker overkomt dan op haar debuut uit 2017. Een ontwikkeling met emotionele diepgang. Zij heeft het hart van een echte artiest en het vermogen om herkenbare menselijke emoties in vier minuten of korter uit te drukken. Haar verhalen, ervaringen en levenslessen zijn er ook voor ons om te hebben en van te leren.

Soms van grote, fragiele en kwetsbare schoonheid wanneer Ellis haar moederlijke kant laat zien en met haar dochter praat (Bluebirds and Rye). Danweer samengebald tot een dynamisch geluid in het nummer Scars, waarop liefde en haat samenkomen en de frustratie duidelijk voelbaar is na een stormachtige relatie. Het bezorgt je een hoeveelheid kippenvel en een warm gevoel in je ziel.