Steve Vai - Inviolate (2022)

Stevie vermaakt zich meestal wel met wat gastoptredens. Binnenkort ook te horen op de nieuwe Arjen Lucassens Star One release bijvoorbeeld. Maar eens in de zoveel tijd zet hij ook zijn eigen ideeën op een plaat. Zo op het eerste gehoor kan de maestro het nog steeds ( duh) Gelukkig mikt hij er ook nog wat (niet al te) stevige riffs in de mix.

Mij review op Zware Metalen:

Het is al meer dan veertig jaar geleden dat Steve Vai door Frank Zappa werd geïntroduceerd als ‘stunt guitar player’ in Zappa’s begeleidingsband. In de jaren die volgden heeft Steve Vai de grenzen van de mogelijkheden van de gitaar en zijn gitaarspel diverse malen verlegd. Met zijn solo-album Passion And Warfare uit 1990 gaf hij de gitaarshredder uit de jaren tachtig het nakijken als het aankwam op techniek, inventiviteit en compositie. Van het album werden meer dan een half miljoen exemplaren verkocht en dit is tot op heden zijn meest succesvolle solo-album. Sindsdien heeft hij vele gitaristen geïnspireerd en uitgedaagd om vanuit de door hem gebaande paden weer nieuwe wegen in te slaan.

Met Inviolate is Vai toe aan zijn tiende album en laat hij horen zichzelf ook nog steeds uit te dagen om nieuwe technieken en geluiden op zijn gitaar te ontwikkelen. Het album begint met Teeth Of The Hydra. Hierop introduceert hij een nieuwe gitaar in samenwerking met de ontwerpers van Hoshino (eigenaar van o.a. Ibanez), gedoopt de Hydra. Deze mogelijkheden van deze gitaar met zeven- en twaalfsnarige gitaar, half-fretloze viersnarige basgitaar en harp wordt op de openingstrack ten volle benut. Desondanks klinkt het op latin-motieven geïnspireerde nummer niet als een curiositeit, maar zit het nummer ook gewoon goed in elkaar.

Het zware Zeus In Chains en opgewekte Little Prey zijn voor Vai-begrippen wat meer conventionele nummer waarin de verhalende gitaarlijn als het ware de rol van een zanger inneemt. Op het lichtvoetige en funky Candle Power introduceert hij een nieuwe techniek die hij ‘Joint Shifting‘ (zie ook de clip hieronder) noemt en laat hij horen nog steeds innovator te zijn en zichzelf uit te dagen. Het levert een heerlijk nummer op met verrassende klanken die in de verte doen denken aan het effect van de B-bender.

Over uitdaging gesproken: Steve Vai onderging vorig jaar een schouderoperatie waarna hij zijn rechterarm tijdelijk in een mitella (door zijn arts dr. Knapp de Knappsack genoemd) moest houden. In die periode componeerde hij Knappsack, een volledig linkshandig ingespeeld nummer waarin hij laat horen met slechts één hand nog steeds beter uit de voeten kan dan het gros van zijn collega’s.

Inviolate is, zoals veel van zijn werk, een album geworden dat wellicht vooral in de smaak valt bij (wannabe)gitaristen. Maar ook als niet-gitarist valt er genoeg te beleven aangezien veel van de nummers ook als compositie goed in elkaar zitten en een breed spectrum aan muzikale stijlen bestrijken. Met Greenish Blues weet hij zelfs een oerconservatief bluesschema interessant te houden. Alleen bij Apollo In Color en Sandman Cloud Mist haak ik als luisteraar af. Hier heeft de instrumentale krachtpatserij wat teveel de overhand en bieden de nummers als geheel weinig interessants.

Haha, die videoclip van Teeth of the Hydra, toch stiekem wel genieten hoe hij met gemak die drie gitaarhalsen tegelijk bespeelt. Misschien is zijn gitaar net wat over the top, maar het klinkt toch genoeg progressief dat ik dit album wel een kans ga geven. Na bij zijn leermeester Joe Satriani al twee decennia te zijn afgehaakt.