Nite - Voices of the Kronian Moon (2022)
mijn stem
3 stemmen
Verenigde Staten
Metal
Label: Season of Mist
-
Acheron (4:43)
-
Kronian Moon (3:59)
-
Last Scorpion (4:40)
-
Liber Ex Doctrina (4:44)
-
Heliopolis (4:32)
-
Edge of the Night (5:03)
-
Thorns (4:54)
-
The Trident (4:22)
0
geplaatst: 3 april 2022, 23:45 uur
Mijn review op Zware Metalen:
De promo van het tweede album van NITE stond al geruime tijd voor de releasedatum in mijn mailbox. Het debuut van deze Amerikanen is aan mij voorbij gegaan, maar de begeleidende promotekst, waarin mij alles verzengende blackened heavy metal met een flinke dot NWOBHM-invloeden werd beloofd, deed me besluiten dit album een kans te geven. De eerste luisterbeurt schrok me echter dermate af dat ik verder luisteren en een review schrijven bleef uitstellen. Was ik hoor op Voices Of The Kronian Moon is een timide, gepolijst gitaargeluid, vlakke nummers zonder energie en een zanger die klinkt als de Central Scrutinizer na een flinke sigaar. Dit staat in mijn beleving ver van de ‘blackened heavy metal’ die de promotekst mij doet beloven, maar klinkt eerder als obligate occulte gothic rock waarvan er dertien in een dozijn passen.
Inmiddels heb ik alsnog een aantal luisterbeurten aan Voices Of The Kronian Moon gewaagd en waar ik aanvankelijk van plan was dit album genadeloos af te fikken, moet ik bekennen dat ik met elke luisterbeurt toch wel prima momenten op dit album ontdek. Opener Acheron is op zich best een aardig nummer met een goede opbouw en het navolgende Kronian Moon doet een aardige, zij het tevergeefse, poging om een Ghost-nummer te zijn. Daarna eist de eenvormigheid en oppervlakkigheid van de meeste nummers toch wel zijn tol. Af en toe veer ik op bij een aardige gitaarsolo – de heren beheersen hun instrumenten immers prima – maar het is pas weer bij de laatste twee nummers dat ik weer een beetje bij de les geraak. Thorns weet mij dankzij de stuwende drums, de sinistere gitaarlijnen en de afwisselende opbouw zowaar te boeien en ook The Trident blijkt een verdomd lekker nummer met bijna Mastodon-achtige gitaarlijnen.
De futloze productie en het vlakke en saaie gegrom van de ‘zanger’ drukken een te grote stempel op dit album van NITE. Met meer dynamiek en een vuriger uitvoering zou Voices Of The Kronian Moon misschien een prima album zijn geworden.
De promo van het tweede album van NITE stond al geruime tijd voor de releasedatum in mijn mailbox. Het debuut van deze Amerikanen is aan mij voorbij gegaan, maar de begeleidende promotekst, waarin mij alles verzengende blackened heavy metal met een flinke dot NWOBHM-invloeden werd beloofd, deed me besluiten dit album een kans te geven. De eerste luisterbeurt schrok me echter dermate af dat ik verder luisteren en een review schrijven bleef uitstellen. Was ik hoor op Voices Of The Kronian Moon is een timide, gepolijst gitaargeluid, vlakke nummers zonder energie en een zanger die klinkt als de Central Scrutinizer na een flinke sigaar. Dit staat in mijn beleving ver van de ‘blackened heavy metal’ die de promotekst mij doet beloven, maar klinkt eerder als obligate occulte gothic rock waarvan er dertien in een dozijn passen.
Inmiddels heb ik alsnog een aantal luisterbeurten aan Voices Of The Kronian Moon gewaagd en waar ik aanvankelijk van plan was dit album genadeloos af te fikken, moet ik bekennen dat ik met elke luisterbeurt toch wel prima momenten op dit album ontdek. Opener Acheron is op zich best een aardig nummer met een goede opbouw en het navolgende Kronian Moon doet een aardige, zij het tevergeefse, poging om een Ghost-nummer te zijn. Daarna eist de eenvormigheid en oppervlakkigheid van de meeste nummers toch wel zijn tol. Af en toe veer ik op bij een aardige gitaarsolo – de heren beheersen hun instrumenten immers prima – maar het is pas weer bij de laatste twee nummers dat ik weer een beetje bij de les geraak. Thorns weet mij dankzij de stuwende drums, de sinistere gitaarlijnen en de afwisselende opbouw zowaar te boeien en ook The Trident blijkt een verdomd lekker nummer met bijna Mastodon-achtige gitaarlijnen.
De futloze productie en het vlakke en saaie gegrom van de ‘zanger’ drukken een te grote stempel op dit album van NITE. Met meer dynamiek en een vuriger uitvoering zou Voices Of The Kronian Moon misschien een prima album zijn geworden.
* denotes required fields.
* denotes required fields.