Moonlight Haze - Animus (2022)

Het Noord-Italiaanse symphonische metal-gezelschap Moonlight Haze rond drummer/keyboardist Giulio Capone en zangeres Chiara Tricarico knalt er met album nummer 3, Animus, een album uit die duidelijk maakt dat we hier met een band te maken hebben, waar rekening mee gehouden mag worden.
Waren ze op hun debuut De Rerum Natura nog een beetje zoekende naar hun stijl, vloeide daar in de vorm van opvolger Lunaris een album uit voort waarbij ze weliswaar nog steeds zoekende waren, maar waar wel knallers van nummers op staan.
Op Animus is het voor het eerst, dat er duidelijk naar een kern is gezocht binnen de nummers. Namelijk hit-gevoeligheid. En nee, het is nu ook niet direct hit-gevoeligheid in die zin, dat wat er te horen valt op Animus, zo op de radio gedraaid zou kunnen worden. We hebben het nog altijd over metal. Maar wel van een zeer toegankelijke, prettig in het gehoor liggend kaliber.

Op Lunaris staat het geweldige "The Rabbit of the Moon". Zeer pakkend, catchy toegankelijk en memorabel. Een oorwurm van een nummer. Welnu, op Animus staan 11 van dat soort nummers.
Wat inhoudt dat, zeker na een drietal luisterbeurten, het album niet meer uit je kop te krijgen is.
En daar schuilen zowel voordelen als nadelen in. Voordelen zijn dat het stuk voor stuk zeer prettig in het gehoor liggende nummers zijn waarin muzikaal vuurwerk wordt gepresenteerd en de zeer aangename stem van Chiara een heel belangrijke stempel drukt binnen het geheel.
Nadeel is, is dat de nummers op den duur wat op elkaar kunnen gaan lijken, waardoor het algehele niveau qua impact, niet helemaal gehaald wordt.
Maar dit laatste is eigenlijk muggenziften. Want Moonlight Haze beheerst hun kunsten meer dan goed en wat mij betreft mag deze band dan ook naast de grote jongens staan, bands die al veel eerder en langer binnen dezelfde stijl opereren. Want qua niveau staan ze gelijk met bands als Nightwish, Edenbridge, Within Temptation, Visions of Atlantis, Xandria etc...
Dus ga je voor originaliteit, dan moet je niet bij Moonlight Haze aankloppen. Vormt dat geen issue, dan valt er genoeg te genieten op Animus.

Animus verrast en imponeert niet zoals Lunaris, maar Moonlight Haze heeft ook niet de intentie dat te doen. Wat de band wél doet, is een ongelooflijk fijn en verslavend album afleveren die al menig rondjes in de CD-speler heeft mogen afleggen.
De band schotelt energieke en verfrissende songs voor, vol met catchy invalshoeken, aanstekelijke en vooral memorabele refreinen. Het tempo ligt vrij hoog en de muziek straalt een vorm van positiviteit uit.
Boven dit alles is de geweldige zang van Chiara misschien wel de grootste troef van de band, want ze kan zich scharen met de besten binnen het genre. En dat is een understatement!
Nummers als het bijna radio-vriendelijke "It's Insane", het iets meer epische geladen en prachtige "Kintsugi" of het meer eigenzinnige "Midnight Haze" en het behoorlijke Helloween-esque "A Ritual of Fire" zijn slechts voorbeelden van een voor de rest zeer fijne langspeler van deze spontane band.
En dan zijn de vier genoemde tracks niet eens per se de besten van het album. Ze liggen allemaal op hetzelfde niveau.

Concreet is Animus niet te missen en is qua album misschien wel de meest beheerste en vooraanstaande van de band tot nu toe. En alhoewel ik nog steeds de voorkeur geniet voor Lunaris, is ook deze derde langspeler van de band geslaagd te noemen. Ik kan dan ook niet wachten op album nummer vier. Tevens wordt het tijd dat Moonlight Haze naar Nederland komt, want live zou ik ze graag aan het werk willen zien.