Palais Ideal - Negative Space (2021)

Ik ga me eens wat meer verdiepen (lees luisteren) in deze band. Ook deze nieuwe plaat mag er wezen! Gek toch, dat je bands uit eigen land zo snel over het hoofd ziet. Dit is gewoon goed. Ik lees dat ook dit album is geproduceerd door Pete Burns en gemasterd door Jason Corbett. Bij hun platenlabel staat dat dit album sterk is geïnspireerd door bands als The Sound en The Comsat Angels. Dat hoor je op dit album nog meer terug dan op de voorganger vind ik. Goed, ik kan een album meestal pas echt beoordelen als ik met koptelefoon op er eens rustig voor ga zitten. Toch waag ik me ook hier al aan een bespreking en waardering. Een duo om in de gaten te houden. Dit album gaat zeker op de wenslijst.

https://www.coldtransmission.de/p/palais-ideal-negative-space-compact-disc

Alicia, DjFrankie, deric raven, Killeraapje

Het album afgelopen week binnengekregen. Ik heb het nu een paar keer geluisterd en ik ga het steeds beter vinden. De liedjes zitten goed in elkaar en de lyrics hebben de nodige diepgang. Het is het best te omschrijven als toegankelijke new wave/postpunk gebaseerd op bands uit de jaren 80. Ik denk aan The Comsat Angels, The Sound, Talking Heads maar ook Simple Minds. Ik vind de synths erg mooi gedaan, daarnaast ook het basgitaarwerk en de wat subtiele melancholische elektrische (The Cure) gitaar. Het is een gevarieerd album met soms zelfs een uitschieter naar batcave-achtige gitaren. De zang blijft wat monotoon maar is zeker niet slecht, vergeleken met zangers van andere nieuwe bands in het genre. Favorieten heb ik (nog) niet, hoewel ik No Sign of Danger, Anything for a Thrill en Reject the Anaesthetic erg sterk vind. Het is zo'n album waar veel gebeurt en dat na meerdere luisterbeurten beter wordt, een groeiplaat. Daarom voldoende potentie om nog meer te stijgen in mijn waardering. Ik begin alvast met vier sterren.

Dé zwakke schakel is hier toch ook weer de zanger. Dat heb ik helaas vaak bij nieuwe bands in dit genre. Het is allemaal erg mooi geproduceerd maar voor mij staat of valt een album bij de zang. Die zang hoeft niet perfect te zijn maar het moet me wel raken, en dat doet het hier niet. Er staan zeker goede songs op. Ik hou het daarom op een ruime voldoende, ook vanwege de diepgang van de songteksten. Favorieten: No Sign of Danger, Reject the Anaesthetic en Anything for a Thrill.

Nah... de zang mist wat pit en de zanger is ook niet altijd even toonvast. Bovendien hebben de liedjes een net iets te hoog "hey, da's leuk, dat herhalen we nog een keertje of twee" gehalte. Het geluid komt echter wel mooi helder uit de luidsprekertjes en dan luister ik nog slechts via een streamingdienst. Ik heb wel (weer) zo'n "been there, done that" gevoel, maar dat heb ik wel vaker de laatste tijd.

Enfin... nog een paar keer beluisteren dan maar...

Heb ik ook wel. Ik merk dat ik steeds meer terugval op de "originals" uit de jaren 80 en 90. Dat komt omdat ik ouder word en toen nog jong was denk ik.

Maar goed, dit is zeker geen slecht album hè. De productie is inderdaad mooi gedaan. Het is toegankelijke new wave, zelfs een beetje poppy en daar moet je van houden. Ik hoor ook invloeden van Clan of Xymox terug maar dat kan ook aan het accent liggen. De zanger, liedjesschrijver en gitarist John Edwards is een goede muzikant, dat hoor je zeker terug in de opbouw van de songs, zijn gitaarspel maar ook in zijn diepzinnige songteksten, die over het algemeen een aanklacht zijn tegen deze verwarrende, vervreemde moderne tijd waar we in leven. Zijn gitaarspel blijft hier wel wat aan de oppervlakte vind ik, op de voorganger laat hij meer een ruiger geluid horen. Tja, en wat die zang betreft? Dat blijft toch altijd een dingetje. Goede zangers en zangeressen zijn nu eenmaal schaars. Uiteindelijk blijft het allemaal een kwestie van gevoel en smaak. Sommige mensen vinden de zang van Robert Smith ook niet om aan te horen. Ik bedoel maar!

Absoluut.

Nee, dit is zeker geen slecht album.