Minnie Riperton - Minnie (1979)

Tijdens de opnames voor dit album was Minnie al 3 jaar gediagnosticeerd met ongeneeslijke borstkanker. Daarmee zat ze al ver over de 6 maanden die de dokters haar hadden gegeven in 1976. 'Memory Lane' komt hiermee in een heel ander daglicht te staan. Een terugblik op een voorbije relatie verandert in afscheid van het leven, van man en twee kinderen. Slikken is het wanneer ze haar 5+ octaven bereikt op het woord "die" of huilende adlibs als "save me" en "I don't wanna go" zingt. 'Memory Lane' is zonder twijfel het hoogtepunt uit haar post-diagnose-carrière.
Bewonderenswaardig is ook de rest van het album. De kanker bezorgde haar tijdens deze opnames ook veel fysieke pijn, met in begin '79 een verlamde rechterarm tot gevolg. Minnie wist hier erg goed mee om te gaan. In de openingstrack lijkt ze die pijn te gebruiken om het nummer zo de juiste emotionele lading mee te geven. Een sterke song als 'I'm a Woman' bewijst dan weer dat ze ook karakter had om het te verbijten en lijkt ze net de oude. Jammer genoeg ging het na de release van dit album in april alleen maar bergaf. Op 12 juli stierf ze op de tonen van Stevie Wonder in de armen van haar man.

Een ware zwanenzang, 'Minnie'.

Een triest verhaal inderdaad en alleen daarom al een bijzonder album. Persoonlijk kan ik heel erg genieten van Dancin' and Actin' Crazy, wellicht voor velen een niemendalletje op dit album, maar wat is dat een heerlijk swingend nummer. Zelfs in het diepste dal vindt Minnie de positiviteit om een feestje te bouwen in de studio, samen met zoon Marc en dochter Maya Rudolph (die meezingen op de achtergrond).

Legendarische zangeres - Never Existed Before is voor mij een enorm hoogtepunt - naast Memory Lane

Het nummer dancin heeft de sfeer en sound van een stevie wonder nummer maar is het kennelijk niet.
I am a woman swingt ook geweldig..
Lovin you/it!