Tangerine Dream - Kyoto (2005)

Dat in 2005 deze schijf met muziek uit 1983 nog eens zou verschijnen had bijna niemand verwacht. Dit is een pracht plaat van Edgar Froese samen met Johannes Schmoelling. De meeste stukken waren gemaakt voor de toer in Japan dat zelfde jaar (1983). Maar om diverse redenen nooit gespeelt tijdens de tour. Uiteindelijk dan toch opCD verschenen. Een heel goede schijf die in geen TD collectie mag ontbreken. Zeer veel variatie in de composities met als verrrasing track 2 Industrial life dat met een ander title ook voorkomt op de soundtrack van The Park is Mine. Een beauty van een album.

Het is inderdaad goed dat dit één tweetje tussen Edgar Froese en Johannes Schmoelling toch beschikbaar werd voor het groote publiek. Al op de eerste track nemen de heren me in een muzikale houdgreep. Door het gebruikte ritme waan ik me ook in de straaten van Kyoto waar nen van opschieten houdt. Aan het einde is er even rust. Industrial Life is een stevige track wat veel lijkt op iet uit The Park is Mine. Het vreemde is wel dat ik dit altijd heb toegeschreven aan Christopher Franke vanwege het ritme gebruik, maar niets in minder waar. Na het stevige werk is het goed rusten op Chilly Moons. Tijdens het luisteren probeer ik het een plaats te geven binnen de Tangerine Dream discograffie vele zaken flitsen door mijn hoofd en hou het er maar op dat het wellicht prima had gepast op White Eagle als een sterk verbeterde versie van Convention of the 24.

Lizard Lounge is een heerlijke subtiele track in gedachte zie ik slangen in een mandje bewegen terwijl er geen enkele vorm van angst aanwezig is. Mooi met klassieke piano begint Cherry Blossom Road. Het verdere stuk muziek is behoorlijk ingetogen en het doet me al wat denken aan het album Lieder Ohne Worte van Johannes Schmoelling. Doordat het zo mooi is lijkt het korter dan het in wezen is. Tamago Yaki roept bij mij een beeld op van een bijzonder Japaanse sport. In gedachte zie ik twee mensen tegenover elkaar staan die in gevecht zijn zonder dat ze elkaar mogen raken. Een bijzondere tafereel dus in dito sfeer.

Craving for Silence begint erg mooi met fijn pianospel en groeit daarna mooi uit in een vestilde sfeer. Later in de compositie komt er wat bij, maar het gevoel van iets te overwegen blijft staan. Het geeft daarmee een goed het beeld weer van de Japaanse filosofie. Diepzinnige overwegingen en concrete oplossingen. Mad Sumo Yamoto is wat speelser en had qua sfeer wel op het album Stuntman van Edgar Froese kunnen hebben staan. Kyoto Sunrise begint ruim en in alle rust en blijft daar mooi inhangen. Gaandeweg is wel wat spanning waarneembaar wat me aan de luidsprekers gekluisterd houdt.

Met enig weemoed begint Last Train to Osaka. In mijn hoofd zie ik een man zijn geleifde uitzwaaien op een veder leeg perron. Het afscheid valt beide zwaar Ja en dan terug thuis gaat het leven verder. Shogun's Prayer laat dit goed horen. Gelukkig gaat alles voor de wind en loopt het zo als het lopen moet. In alle tevredenheid gaat het leven verder en het gevoel van dankbaarheid is groot. Als er er dan een klik te horen is uit de cd-speler denk ik dan ook: "Is die nu al voorbij."

Het is een bijzonder goed album van Tangerine Dream in een speciale bezetting die per draaibeurt groeit en groeit waardoor er op termijn een tekort kan ontstaan van sterren voor andere albums op deze pracht site. Het ruime uur is voorbij gevlogen, waardoor ik nu met een zeer goed gevoel en punt ga zetten achter dit stukje voor de MusicMeter.

In 1983 toerde Tangerine Dream voor het eerst door Japan. Behalve een succesvolle tour, leverde dit ook nog eens een hoop inspiratie voor het schrijven van nieuwe nummers op, voortvloeiend uit het brein van Edgar Froese en Johannes Schmoelling. Vanwege omstandigheden binnen de band, kwam het er niet van om dit materiaal uit te brengen, totdat in 2005 beide heren de handen ineen sloegen en besloten het materiaal opnieuw te herzien en uit te brengen. En ondanks dat de nummers via modernere middelen opgepoetst zijn en daardoor niet helemaal authentiek klinken aan TD's muziek ten tijde van 1983, kan ik er wel voor een groot deel uit opmaken, dat het hier eigenlijk gaat om ouder materiaal.

Het album gaat vlot van start met "Streets of Kyoto", een rap sequence-georiënteerd nummer die als een speer aan me voorbij trekt, zonder dat ik hierbij overigens de aandacht verliest. Mooie inkleuring van melodieën en andere klanktapijten fleuren de boel naarmate het nummer vordert, goed op.

"Industrial Life" begint meeslepend en lijkt in eerste instantie wel een beetje op het 2de gedeelte van het titelnummer van Hyperborea, maar daarna slaat het roer om en na een mooie en sterke overgang volgt er een geweldig stuk muziek, wat ook op de soundtrack van The Park is Mine is gebruikt.

"Chilly Moons" begint aangrijpend en kabbelend en wordt naarmate het vordert nadrukkelijker en hypnotiserender. Het heeft algeheel gezien een dromerig en dwalerig karakter, maar weet toch de aandacht vast te houden. Het mooie, zweverige einde is overigens ook een vermelding waard.

"Lizard Lounge" klinkt vervolgens wel aardig, maar meer dan wat galmende en geheimzinnige synth-accenten en een sluiperig ritme is het verder niet, wat er voor zorgt dat dit nummer niet veel om het lijf heeft en vrij geruisloos aan me voorbij trekt.

"Cherry Blossom Road" is meteen weer van een véél beter niveau. Mooi piano-thema sterk uitgevoerd met daarbij de nodige synth-ondersteuning die het algehele thema alleen maar versterken maken dit nummer met gemak tot één van de beteren van dit album. Muzikaal doet deze me een beetje denken aan "Tiergarten" van Le Parc.

Persoonlijk kan ik niet veel maken van "Tamago Yaki". Vrij apart begin met de opvallende beat en rare ritmiek, hoe origineel en atmosferisch het ook klinkt. Het probleem is dat het nummer in eerste instantie nergens echt naartoe lijkt te gaan, totdat de sequencer langzaam in kracht toeneemt en er meer ritmische structuren om de hoek komen kijken. Als er vervolgens een vreemdsoortig synth-accent de muziek als het ware een bizarre schop onder de kont verkoopt, lijkt het nummer in z'n eigen structuur te verdrinken. Gelukkig is het laatste gedeelte van het nummer weer beter als de boel tot rust komt, maar een favoriet kan ik het toch niet noemen.

Nee, dan is het veel toegankelijkere "Craving for Silence" toch beter aan me besteedt. Wederom mooi piano-begin, daarna een lichte opschroeving in tempo dankzij de bescheiden ritme-ondersteuning. Het mooie thema gaat op een gegeven moment hand in hand met meer levendig piano-gekabbel waarbij het wel is alsof het nummer bij vlagen een nergens op gaande richting lijkt uit te gaan, maar storend is dit gelukkig niet.

“Mad Sumo Yamoto” klinkt als redelijk authentiek TD-materiaal uit de Froese/Franke/Schmoelling-periode en had eigenlijk zo op Hyperborea of White Eagle kunnen staan. Geen verkeerd nummer, ware het niet dat ie eigenlijk veel te kort duurt.

“Kyoto Sunrise” begint heel relaxed en naarmate dit nummer vordert blijft ie dat ook, ondanks een erg originele ritme-ondersteuning. Mooie, feeërieke dromerige klanken vinden zichzelf als het ware en versmelten zich tezamen met het aparte ritme. Opvallend en apart, maar zeker niet slecht en eigenlijk net zoals de vorige track, te kort.

“Last Train to Osaka” heeft iets droevigs en plechtigs over zich. Mooi en ingetogen, maar met een melancholieke ‘touch’ weet ook dit nummer m’n aandacht vast te houden. Maar ook hier krijg ik het gevoel, dat het nummer niet tot z’n volle wasdom komt, vanwege de krappe speelduur.

Weliswaar wat minder avontuurlijk, maar niet minder slecht, eindigt dit album op vertrouwd terrein met “Shogun’s Prayer”, een lekker mid-tempo-juweeltje, zoals ik ze vaker van TD heb gehoord. Erg lekker en aanstekelijk is ie in ieder geval wel.

Alhoewel dit een degelijk album is (vooral vanwege het historische karakter) en ik dit zeker wel een geslaagd album vind, is niet alles op m'n lijf geschreven. Wellicht te maken met de verwachtingen die ik had omtrent dit album en de authenticiteit van de muziek die me een beetje tegenvalt. Ook vind ik dit album net wat minder dan die andere unieke samenwerking (Froese en Ralf Wadephul) die resulteerde in het verdraaid goede Blue Dawn.
Niettemin kan ik zonder het hele achtergrondverhaal waar Kyoto aan ten grondslag ligt, prima genieten van deze plaat en staan er ook zeker een hoop pareltjes op.
Dus ondanks m'n kritische noten hier en daar, toch een dikke voldoende voor dit voor de rest gewoon fijne album.

Ondanks de dynamiek die hier en daar doorsijpelt beklijven geen van de nummers echt.
Ik bespeur eerlijk gezegd ook (te?) weinig oosterse invloeden. Elke metropool zou als couleur lokale kunnen dienen.
Wellicht zou Edgar Froese eens een pas-de-deux aan moeten gaan met dhr. Kitaro?

Na aanleiding van het vorige bericht de cd in de speler gedaan. Toch bespeur ik in de muziek wat oosters. Niet in de mate als Kitaro of dat ik bij een Chinees zit welliswaar, edoch ik voel wel wat oosters in de muziek. Het is wat moderner, want een land als Japan bijvoorbeeld is met de jaren wat verwesterd, dat is prima in de muziek terug te horen. Daarnaast is de oosterse sfeer ook te horen zei het op een subtiele wijze. Laat ik daarom maar tot het volgende vergelijk komen. De muziek van Kitaro beschrijft meer het plateland van Japan terwijl Tangerine Dream op dit album de verstedelijking van een oosterse maatschappij laat horen.

Opmerkelijke vergelijking die we (ik dus eigenlijk) in de gaten houden wanneer we het album nog eens beluisteren.

Fijn album van TD.