Robby Steinhardt - We're Not in Kansas Anymore (2021)

Postuum verscheen het eerste volledige album dat de voormalige zanger en violist van Kansas maakte. Ik ontdekte enthousiaste recensies en bestelde het album bij de platenmaatschappij omdat ie anders niet verkrijgbaar is. Na zo’n vijf weken en vijftien dollar plus circa negen euro importkosten armer belandde de cd in mijn speler. Ook op vinyl verkrijgbaar en gezien de prachtige hoes had ik dat wellicht nóg beter kunnen doen.

De opgetogen recensies bleken niet overdreven. Op de hoes bedankt Steinhardt de gebroeders Michael en Tim Franklin, die hij grotendeels verantwoordelijk houdt voor de muziek, geschreven in de geest van Kansas. Elf sterke songs vol gevarieerde, gecompliceerde progressieve rock, niet snel te doorgronden maar bekend terrein voor liefhebbers van het genre. Zes nummers zijn instrumentaal, op de andere horen we Steinhardt zingen.
De kwaliteit is nergens middelmatig of lager dan dat. Integendeel, het album zit nu al wekenlang in mijn speler, ik blijf ‘m draaien. Anders dan de ondertitel doet vermoeden is dit niet één groot conceptalbum.

Na een korte instrumentale aanloop barst Truth to Power los, uptempo met een pakkend refrein, de “single” van het album met o.a. een gastsolo van gitarist Pat Travers.
Mother Earth is langzamer, een oproep om voorzichtig om te gaan met onze planeet, zoals Steinhardt met Kansas lang geleden al deed. Het instrumentale Rise of the Phoenix, met daarin solo’s van gitarist Steve Morse, wordt gevolgd door Phoenix; opnieuw progrock van hoog niveau. Heerlijk hoe die prachtige stem van Steinhardt, die bij Kansas enigszins in de schaduw stond van de briljante zang van Steve Walsh, op deze plaat alle ruimte krijgt.
Na deze dubbelslag volgt een volgende, op vinyl is dit de aftrap van de B-kant: Prelude en Dust in the Wind. De klassieker van Kansas krijgt een uitgebreide make-over, als een frisse minisymfonie. Helemaal fijn.
Dan volgt Pizzicato, klinkend als een Middeleeuws slaapliedje. Klein en schattig met Ian Anderson als gastmuzikant op fluit en dwarsfluit. Downtown Royalty is midtempo, mijn minst favoriete maar nog altijd van niveau.
Hierna de titelsong, voor mij hét bombastische hoogtepunt van de plaat. De track zit vol verwijzingen naar niet alleen zijn oude bandje, maar ook de film Wizard of Oz, de versie uit 1939. Knipoogjes die we ook op de hoes tegenkomen, waar Steinhardt is te zien als de kleine Dorothy – hilarisch met dat ouwemannenlijf, een man met zelfspot, hou ik van!
Bonussong A Prayer for Peace is een kleinood, met nog eenmaal de viool van deze legende.

Heerlijk en vaak knallend album, het meestgedraaide in mijn huis gedurende de eerste maanden van dit jaar. (Nog?) niet via streaming verkrijgbaar.

Het eerste wat ik dacht toen ik deze post opende: Oef, wat een spuuglelijke hoes!

Maar ik ben wel nieuwsgierig geworden naar de muzikale inhoud.

Zag vandaag dat ie op streaming staat; aanbevolen voor liefhebbers van progrock en Kansas in het bijzonder.