Widowspeak - The Jacket (2022)

Was heel enthousiast over de laatste plaat en met de release van "Everything Is Simple" weer hyped voor The Jacket.

Drie nummers zijn te beluisteren via YTMusic, sterk waarvan ik While You Wait er vind bovenuitsteken.

Een voorzichtige score, maar dit is een album dat zeker groeipotentie heeft. Het geluid is prachtig, de songs luisteren heerlijk weg. Over het geheel genomen is het geluid iets donkerder dan op 'Plum', maar een mens kan ook vrolijk worden van donkerdere muziek. In ieder geval kan ik dat. The Jacket is gewoon een heel mooie plaat.

Heel erg fijne plaat. Licht bezwerend, kronkelt her en der een beetje als een liefelijk beekje. Een goede om lichtelijk beneveld (of niet) in de lentezon naar te luisteren.

Productioneel ligt dit dichterbij All Yours dan de vorige platen, minus de 'hitgevoelige' nummers. God wat wordt er zwoel gezongen. Op de titeltrack bijvorbeeld: "was it a dream.... ahhh" hoe ze dat er uit fluistert... intens.

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Widowspeak - The Jacket - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Widowspeak - The Jacket
De Amerikaanse band Widowspeak kiest op haar zesde album voor een wat spaarzamer en donkerder geluid en voor wat meer invloeden uit de Amerikaanse rootsmuziek en dat pakt prachtig uit

Bij de muziek van Widowspeak moet ik altijd denken aan Mazzy Star en Cowboy Junkies, waarmee de lat extreem hoog ligt voor het duo uit New York. Het is geen probleem voor Molly Hamilton en Robert Earl Thomas, die op The Jacket toch vooral klinken als Widowspeak. Het tweetal klonk in het verleden wat zonniger, maar kiest dit keer voor een sfeervol of zelfs donker geluid met wat meer invloeden uit de Amerikaanse rootsmuziek. De gitaarlijnen zijn prachtig, de details van keyboards trefzeker en dan is er ook nog eens de mooie en vaak fluisterzachte zang. Het tweetal maakt nog altijd geen geheim van haar inspiratiebronnen, maar stijgt wat mij betreft boven zichzelf uit op The Jacket.

The Jacket is alweer het zesde album van de Amerikaanse band Widowspeak. Ik ontdekte de band rond Molly Hamilton en Robert Earl Thomas zelf pas bij de release van hun vierde album Expect The Best, maar inmiddels koester ik de eerste vijf albums van de band uit New York. Die eerste vijf albums krijgen deze week gezelschap van The Jacket, dat het hoge niveau van zijn voorgangers door trekt.

De vorige albums van de band riepen bij mij stuk voor stuk associaties op met de muziek van met name Mazzy Star en Cowboy Junkies en dat zijn twee van mijn favoriete bands. Widowspeak laat zich ook op The Jacket weer hoorbaar inspireren door zowel Cowboy Junkies als Mazzy Star, maar Molly Hamilton en Robert Earl Thomas hebben inmiddels ook een duidelijk eigen geluid.

Muziek die verwant is aan de twee genoemde bands kan wat mij betreft overigens niet vaak genoeg gemaakt worden, want Cowboy Junkies doet het het afgelopen decennium wat rustiger aan, terwijl het doek voor Mazzy Star na de dood van voorman David Roback definitief lijkt gevallen.

The Jacket borduurt voort op de vorige albums van Widowspeak, maar klinkt toch duidelijk anders. De band verwerkt dit keer flink wat meer invloeden uit de Amerikaanse rootsmuziek en kiest bovendien voor een wat donkerder en stemmiger geluid. Het met een beperkt aantal gastmuzikanten gemaakte album klinkt hier en daar als Cowboy Junkies met Hope Sandoval als zangeres, maar met de inmiddels herhaalde vergelijking met twee roemruchte bands, doe ik Widowspeak ook wel wat te kort of zo langzamerhand zelfs flink te kort.

Molly Hamilton maakt geen geheim van de inspiratie door twee fantastische zangeressen, maar ze slaagt er ook in om het beste van Hope Sandoval en Margo Timmins te combineren in vaak fluisterzachte vocalen. In muzikaal opzicht klinkt Widowspeak op The Jacket nog wat interessanter dan op de vorige albums van de band.

Waar voorganger Plum driftig strooide met zonnestralen, is The Jacket meer een album voor de avond en de nacht. De aanstekelijke gitaarlijnen van het vorige album hebben plaatsgemaakt voor wat donkerdere akkoorden die hier en daar wat steviger worden aangezet. Door wat intensiever gebruik te maken van keyboards krijgen de songs op het album iets ruimtelijks en dat past weer prachtig bij de net wat meer ingetogen zang van Molly Hamilton, die keer op keer aangenaam benevelt.

De songs van Widowspeak doen het zoals gezegd vooral goed als de zon onder is, maar vergeet niet om met volledige aandacht te luisteren, want The Jacket is zowel in muzikaal als in vocaal opzicht een hoogstaand album en het is ook nog eens een album waarop ik de songs nog een stuk beter vind dan op de vorige albums van het tweetal uit New York.

Robert Earl Thomas kan onweerstaanbaar lekkere en vooral zonnige gitaarloopjes spelen, maar het wat donkerder getinte gitaarwerk op The Jacket maakt het geluid van Widowspeak wat mij betreft een stuk interessanter. Het is overigens ook wonderschoon gitaarwerk dat de songs van de band steeds weer op fascinerende wijze tot leven brengt.

De voornamelijk donkere tinten op het album worden fraai gecontrasteerd met bijdragen van onder andere piano en mellotron en natuurlijk met de heldere stem van Molly Hamilton, die nog veel meer dan op de vorige albums van de band goed is voor genadeloze verleiding en bezwering. The Jacket is wat mij betreft het beste Widowspeak album tot dusver en dat zegt wat. Erwin Zijleman

Everything is simple ´til it´s not” . De openingswoorden van het nummer “Everything is simple”, dat de betoverende reis van The Jacket weergeeft. De opgevouwen, oude leren jas op de albumhoes van het zesde wapenfeit van het Amerikaanse duo Widowspeak dient als metafoor van de keuzes in je eigen leven. Knap jij uit je jasje van ambitie of past de jas die je draagt niet meer? Alles waar je afscheid van moet of wilt nemen heeft iets waardevols in zich wat je beter niet achter je kunt laten. De vraag is wat wil je behouden.

Wie een liefhebber is van een dromerige, filmische of bezwerende muziek met een hees zuchtende zangeres en slepende, twangy gitaarpatronen moet vooral verder lezen.

Hoewel de atmosferische benadering van Molly Hamilton en Robert Earl Thomas na vijf platen inmiddels bekend moet zijn, houden subtiele veranderingen (piano, fluit, slide-gitaar) de aanpak van het paar fris en stimulerend. Simpel gezegd klinkt The Jacket als een prachtige verzameling van tien nummers, die naadloos in elkaar overlopen. Beetje in de lijn van Cat Power, Cowboy Junkies en Mazzy Star. En daar is niets mis mee. Koptelefoon op en lekker wegzweven.

Ik lees dat dit al de zesde LP is van Widowspeak. Hoog tijd om eens de vorige albums te checken, want ik ken deze band pas sinds vorig jaar. johans geeft het hieronder prima weer: sfeervol, dromerig, zuchtend (da's niet altijd een pré maar deze stem is echt heel fijn), filmisch en een gitaartje om het af te maken.

Ik kan niet stoppen met luisteren naar deze plaat. Een doorslag van Hope Sandoval, Mazzy Star en zo dacht ik. Dit is echter zo goed. Hypnotiserend in zijn eenvoud.

Halfje omhoog want ik ben verslaafd geworden aan dit album.

Mazzy Star is nooit ver weg en dat is bedoeld als een dik compliment. Het is eigen genoeg en absoluut de moeite om vaak beluisterd te worden!