Tangerine Dream - Plays Tangerine Dream (2006)

Wie zo de titel van dit album ziet zou kunnen gaan denken: zijn ze gek geworden bij Tangerine Dream om een album op een of andere manier naar zichzelf te noenen met daarbij nog de verwijzing dat ze zichzelf spelen. Wie de informatie bij dit album doorneemt komt er al snel achter dat hier een bijzonder concept achter schuil gaat. Door de jaren heen hebben nogal veel mensen onderdeel uitgemaakt van Tangerine Dream slechts Edgar Froese is binnen dit verhaal de constante factor gebleven. Op dit album zijn dan ook verschillende invalshoeken te horen van mensen die nog lid zijn van Tangerine Dream of dit zijn geweest. Door het voorafgaande is dit een meer dan interesant album en experiment te noemen Het brengt vele zaken in een nieuwe jas zonder dat daarbij de oude is vergeten. Ja, en dan het hoesontwerp, het lijkt ergens op en dat is mooi meegenomen.

En dan de muziek zou je zeggen, maar eerst even een korte opsomming wie op dit album actief zijn. Edgar Froese, Paul Hasslinger, Ralf Wadephul, Zlatko Perica, Throsten Quassching, Johannes Schmoeling en Linda Spa. Na mijn idee een boeiend gezelschap. Zo en dan na deze inleiding eindelijk over tot de orde van de dag de muziek dus.

Het begint met Southpole Crossing bekend uit de productie Mandala Op dit album laat Paul Hasslinger zijn idee over deze compositie horen. Hier is mooi te horen dat er al wat hoorbaar er in is wat ook op zijn latere solowerkt is te horen zonder daarbij Tangerine Dream te kort te doen. Ralf Wadephul is maar kort lid geweest van Tangerine Dream, maar zeker lang genoeg om van Logos Blue een fraai stuk meeslepende muziek te maken waar de drive van het origineel er nog goed inzit, maar ook met een duidelijke eigen interpretatie. Hierna komt Edgar Froese voor het eerst in actie samen met Paul Hasslinger geven ze een bijzondere versie weer van Alchemy of the Heart II. Het is een stuk meer pizzicato dan het origineel waardoor het aan kracht wint. Beach Theme in de uitvoering van Zlatko Perica wijkt nauwelijks af van wat in 1981 uitkwam. Nog steeds die heerlijke gitaar op dat meeslepende ritme.

Door Phaedra werd de band groot en op het moment dat ik dat album voor het eerst hoorde ging ik door het plafond heen van genot. De korte uitvoering van Edgar Froese doet daar weinig aan af. Het blijft een mooi mysterieus stuk muziek waar de moderne techniek ook geen grip op kan krijgen. Zo op papier krijgt Ralf Wadephul het zwaar om een een live klassieker van de band te brengen. Desert T. Dream is een korte uitvoering van één van de vier tracks die op Encore waren de vinden. Wadephul slaagt er prima in om de droeve toon te reproduceren en er zelf een goede eigen inbreng aan te geven. Het gevoel van alleen te staan in een woestijn is goed voelbaar.

Van de track Convention of the 24 ben ik nooit echt weg geweest, maar binnen het concept van White Eagle vond ik het wel passen. Op dit album volgt Edgar Froese naadloos het origineel Hier en daar klinkt het wat anders, maar niet genoeg om het tot nieuws te maken. En dan mag op The Blue Bridge de huidige tweede man van Tangerine Dream aan het werk. Thorsten Quaeschning geeft aan het stuk The Blue Bridge, bekend van 220 Volt, een mooie invulling aan de gebruikte bassen hoor ik al iets wat later ook te horen zou zijn op zijn latere soloprojecten onder de naam Picture Palace Music. Maar wat vooral erg goed blijf is de saxofoon van Linda Spa.

Edgar Froese gaat hierna zelf aan de slag met Ride on a Ray wat strak het origineel volgt van wat te vinden is op Underwater Sunlight. Erg mooi dus, en de compositie blijft staan als een huis. Thorsten Quaessching gaat hierna verder met zijn bewerking van Logos Velvet. Door het typisch gebruik van het laag wint het aan kracht, waardoor er een goede spanning in het stuk komt. Op Challengers Arrival komt de baas opnieuw in actie. Edgar Froese laat hier een stuk horen uit de soundtrack The Keep. Het is een bijzonder mooi stuk muziek waarin de elektrische gitaar goed in schittert. Dit in combinatie met een ietwat desolaat ritme schept een bijzondere droeve sfeer.

Op Sphinx Red Lightning laat Edgar een prima bewerking horen van een een deel uit het stuk Sphinx Lightning wat op het album Hyperborea is te vinden. Het volgt het origineel trouw toch heb ik het idee dat hier en daar wat percusie is toegevoegd. En dan komt voor mij de grote verassing op dit album en dat is dat Johannes Schmoelling weer even van de partij is. Zijn pianospel heb ik altijd meesterlijk gevonden. Hier gaat hij aan het werk met een stuk wat oorspronkelijk zijn primeur beleefde in de voormalige DDR. Het goede gevoel van het album Pentagnon zit opnieuw in mijn donder. Wat blijft dit stuk staan ook in deze bijzondere uitvoering erg lekker. Tsja en aan al dat lekkers komt helaas een eind door de mooie uitvoering van het stuk Loved by the Sun door Edgar Froese en Thorsten Quaeschning, het gedragen ritme doet me al beseffen dat een bijzonder album weldra gaat eindigen waar ik al erg snel op verlefd ben geworden. Kortom; een mooi concept wat mijn inziens is uitgemond in een waar meesterwerk.

Tja bijzonder album, nou nee. Lekker om naar te luisteren, ja.
Aanvullend: Logos blue komt rechtstreeks van de boxset Tangents uit 1994. Beach Theme van Valentine Wheels Desert T. Dream van Tangents. Convention of the 24 licht bewerkt maar van White Eage.
The Blue Bridge van de EP Dreamtime Logos Velvet en Pergamon Sphere zo van Tangents en Loved by The Sun is eigenlijk Unicorn Theme van Legend. Pheadra 2005 verkort van het gelijknamige album.
Southpole crossing is van de mandala soundtrack. De rest is opnieuw bewerkt. Eigenlijk niks nieuws onder de zon maar toch een lekker album.

Ja wat is bijzonder en wat niet? Dat is alijd een lastige vraag waar je anders tegen aan kan kijken. En daar kan je dan lang over zitten bomen en eruit komen doe je toch niet. Het kan overal vandaan zijn geraapt, toch lijkt het mij dat de ex-leden van Tangerine Dream hiervoor wel toestemming voor hebben gegeven om tot deze compilatie te komen, waardoor er toch een uniek album van de lopende band is gerold. Het geeft daarmee aan dat er in ieder geval geen haat bestaat ten opzichte van Edgar Froese vanuit de ex-leden die op dit album meewerkte. Ja, en nu ik dit zo opschrijf bedenk ik ineens de vraag: "Waar is Christopher Franke in dit verhaal, is de relatie ten opzichte van Edgar Froese nu zo bekoeld of heeft Franke voor zichzelf een definitieve punt achter het Tangerine Dream vehaal gezet dat hij ook niet meer herinnerd wil worden aan dit verleden?"

Ex leden toestemming gegeven? Die hebben alles al afgestaan aan Edgar. Dan kan doen en laten wat hij er mee wil. Dat zijn de keiharde afspraken die onderling gemaakt zijn. Edgar beheert dus alles wat met TD te maken heeft. Alleen de stukken die Jerome heeft gecomponeerd tijdens zijn TD periode zijn afgestaan door Edgar aan Jerome zelf.

Waarom schreef je dit niet in je bericht van 19 april 2009, dan was het gelijk duidelijk geweest. Nu is het gissen en daar kan ik weinig mee. Als ik een album bespreek op de MusicMeter probeer dat zo direct mogelijk te doen. Wel vis ik hier een daar wat informatie van het net, maar ik beperk me bewust tot de informatie bij het album. Zo blijf ik voor mijn gevoel objectief, waardoor ik me niet laat meeslepen door verhalen die eventueel tot ruis kunnen leiden. Ja het verschil tussen de meester en de eigenwijze leerling dus.

Een beetje kenner zou het moeten weten zo onbekend is het nou ook weer niet. Maar goed ik ben niet de meester want er zullen nog velen anderen zijn die er meer van weten dan ik. Maar het is en blijft een heerlijk album om naar te luisteren en daar denken we het zelfde over en dat is wat voor mij telt.

Tangmaster vat het geheel hier eigenlijk goed samen...

Dit album bestaat uit oude verspreide nummers die voor de gelegenheid zijn opgepoetst. Remakes, re-mixes, hoe je het ook noemen wilt.
De gekozen nummers komen van albums die in een tijdsspanne van 3 à 4 decennia gemaakt zijn. Van reguliere klassiekers als White eagle en Encore tot soundtracks (Legend, Thief).
Veelal zijn de oorspronkelijke uitvoerders voor dit album opgetrommeld om opnieuw hun ding te doen. Dat dit alles heeft geleid tot een degelijke, coherente plaat mag verrassend genoemd worden.

Het openingsnummer ‘Southpole crossing’ trekt je meteen de diepte in en ‘Logos Blue’ neemt de fakkel over en vervolgt de trip.
Met ‘Beach theme’ komen we vervolgens even in rustiger vaarwater.
Het opgepimpte ‘Phaedra 2005’ kan natuurlijk niet tippen aan het origineel uit 1974 maar is wel opvallend dansbaar geworden.
De chaos van het met botsende neutrino’s overladen ‘Covention of the 24’ werkt aanstekelijk en op ‘The blue bridge’ is de heerlijke, haast filmnoir-achtige saxofoon van Linda Spa te horen, iemand die ik eerder ontdekte op het album Jeanne d’Arc.

Jammerlijk verliest het geheel zijn sprankeling met de laatste handvol nummers die wat vlak en inspiratieloos klinken. Het meandert een beetje door zonder je echt nog te raken. (Dat euvel trof ik ook recentelijk aan bij The Dante aria’s collection….)

Maar niet zeuren verder: mooie collectie met enkele fonkelende facetten.

Vind dit ook een mooie collectie, boeiend en een heel behoorlijke dwars doorsnede van de muziek van de Dream. 4 sterren