Opposition - Hope (2021)

Beter dan de voorganger vind ik. Na een eerste luisterbeurt ben ik aangenaam verrast, het klinkt wat 'ruiger' allemaal. Er wordt ook meer geëxperimenteerd. Ik hoor hier soms toch de 'sturm und drang' terug uit hun begintijd (o.a. Ashes). Mark Long kan nog steeds goede songs schrijven, dat bewijst dit nieuwe album wel. Mooie nieuwe versie ook van Life's Blood. Ik ga dit zeker vaker luisteren.

Dit album verwijst duidelijk naar hun eerste albums (nieuwe versie van Life's Blood). Het heeft diezelfde sfeer vind ik, maar dan anno 2022. Ik vind dit na enkele luisterbeurten een erg sterk album en veel beter dan de voorganger. Het begint al met de openingstrack, dat typische gitaartje. Een geweldige binnenkomer die al aangeeft wat je van de rest van het album mag verwachten. De dreigende sfeer hangt vanaf nu over het hele album met name vanwege het gitaarwerk en de synths. De liedjes zitten stuk voor stuk goed in elkaar door de rijke omlijsting. Het is duidelijk dat Mark Long met zijn nieuwe bandleden veel inspiratie heeft opgedaan. Hij is goed bij stem, soms klinkt zijn stem zelfs even jeugdig als toen. Dit is zo'n album dat ik vaker wil draaien omdat het gewoon goed in het gehoor ligt. Ruige nummers worden afgewisseld met rustige. Uitschieter is misschien nog wel Ashes die je meteen terugbrengt naar hun begintijd. Prachtig! Zwakste nummer vind ik de afsluiter maar dat is een kwestie van smaak natuurlijk. Dit album gaat zeker op de wenslijst.

Helaas is de aanleiding om dit album na het teleurstellende Somewhere in Between uit 2018 dan toch uiteindelijk maar te gaan beluisteren vooral een verdrietige: het overlijden van Mark Long, zanger/gitarist en - na diverse personeelswisselingen - het enige nog oorspronkelijke bandlid en bovendien oprichter (1979) van post-punk band The Opposition.

Hope - hoewel de muziek mij nog maar weinig doet denken aan de schitterende albums van weleer - wordt dan nu toch echt de aller... allerlaatste The Opposition plaat, want zonder Mark is er voor mij geen Opposition of The Opposition meer.

Hope mag dan wel een veel beter album dan voorganger Somewhere in Between zijn, voor het écht mooie werk grijp ik nog altijd het liefst terug naar albums als Breaking the Silence (1981) en Intimacy (1982). Want… The Opposition heeft - wat mij betreft - een aantal van de allermooiste nummers in en van de jaren tachtig gemaakt.

Anderzijds kan zo'n album als deze toch ook ontroeren. Het samen met favorieten ouder worden heeft eigenlijk iets heel magisch. Het is ongrijpbaar, soms tragisch en tegelijkertijd kan vergankelijkheid ook heel mooi zijn.

Rust zacht, Mark Long...

Ik heb gisteravond de hele avond naar die eerste drie prachtige albums geluisterd.