Intergalactic Lovers - Liquid Love (2022)

Erg veel zin in! De eerste twee platen van de Lovers zijn fenomenaal goed, maar de derde viel me toch wat tegen. Live daarentegen komen die nummers wel veel beter tot hun recht, maar in het geval van Liquid Love vind ik Bobbi en Crushing al wel twee aanstekelijke singles. Ik had ergens gehoord dat Crushing het eerste deel was van een Liquid Love trilogie (volgens de videoclip is het al wel part 3), dus ben benieuwd welke singles we nog gaan krijgen.

Crushing behoort zo op het eerste gehoor tot de betere nummers op dit album.

De nieuwe single is vandaag ook gereleased: Lost. Klinkt wel weer als vanouds en vooral een goede mix tussen de klank van Exhale en de sfeer van Greetings & Salutations en Little Heavy Burdens. Die 'oeh oeh oeh' in het refrein gaan het sowieso weer goed doen wanneer ze dit live spelen. Erg veel zin in deze plaat en misschien nog wel meer om ze nog eens live te zien.

De eerste drie studioalbums en live-album van deze popband uit Aalst zijn geruisloos aan mij voorbij gegaan. De band bestaat uit frontvrouw Lara Chedraoui, gitarist Maarten Huygens, bassist Raf De Mey en drummer Brendan Corbey.

Voor de in Nigeria geboren Chedraoui moet 2022 het jaar van de comeback worden. Na dertien maanden revalidatie (waarvan zeven weken in isolatie) is ze nog steeds niet volledig hersteld van een Coronabesmetting. Maar ze heeft alle vertrouwen dat het helemaal goed gaat komen.

Ze maakt binnenkort haar debuut als actrice in de tv-serie “Lost Luggage” en nog wel in een hoofdrol. “Lost Luggage”gaat over de nasleep van de aanslagen op de luchthaven en in de Brusselse metro, ze speelt de rol van een politievrouw.

Aanstaande vrijdag verschijnt hun vierde album Liquid Love. Het verraste me dat het album verschijnt op het eigenzinnige Unday label, want hun muziek is behoorlijk mainstream. De muziek ligt goed in het gehoor, vaak richting easy listening. Duidelijk gericht dus op een groot publiek en zal ongetwijfeld veel gedraaid gaan worden op de radio.

De liedjes gaan zonder uitzondering over de liefde en de zielenroerselen van Chedraoui. Cheadraoui beschikt over een aangename stem. Live schijnt ze vaak de hoofdrol voor zich op te eisen. Iets wat ze binnenkort weer kan doen tijdens de Nederlandse clubtour. Alhoewel ik niet tot hun hoofddoelgroep behoor, is Liquid Love voor mij een prettige, meer dan vijftig minuten, durende luistertrip.

Intergalactic Lovers clubtour :

13-03 : BREDA : Mezz
17-03: UTRECHT : De Helling
18-03 : GRONINGEN : Oosterpoort
24-03: NIJMEGEN : Doornroosje
25-03 : EINDHOVEN : Effenaar
26-03 : ROTTERDAM : Rotown
31-03 : AMSTERDAM : Paradiso

Bobbi en Crushing horen wat mij betreft bij het beste wat in 2021 te horen viel. Ook Lost bevalt best. Het zopas uitgekomen album nog niet echt kunnen beluisteren, benieuwd uiteraard. Toch wel wat verwachtingen nu.

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Intergalactic Lovers - Liquid Love - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Intergalactic Lovers - Liquid Love
Op Liquid Love strooit de Belgische band Intergalactic Lovers driftig met onweerstaanbaar lekkere maar ook knap in elkaar stekende popliedjes, die zich stuk voor stuk steeds genadelozer opdringen

Intergalactic Lovers haalde met het uit 2014 stammende Little Heavy Burdens mijn jaarlijstje. Op het deze week verschenen Liquid Love schuift de band wat op richting buitengewoon lekker in het gehoor liggende popliedjes, maar Intergalactic Lovers is een band die je niet moet onderschatten. De popliedjes van de band geven het humeur een enorme boost, maar het zijn ook popliedjes die bij iedere keer horen leuker en interessanter worden. Bij eerste beluistering vond ik het, zeker vergeleken met het geweldige Little Heavy Burdens, wat gewoontjes, maar wat wint dit album snel aan kracht. Intergalactic Lovers is de soundtrack van de prachtige tijden die er hopelijk snel aan komen.

Liquid Love is het vierde album van de Belgische Band Intergalactic Lovers. Het debuutalbum van de band uit 2011 heb ik over het hoofd gezien, maar Little Heavy Burdens uit 2014 en Exhale uit 2017 vielen wat mij betreft in de categorie ‘zeer aangename verrassing’. Het zijn allebei albums die zich makkelijk opdringen met bijzonder aangename popliedjes, maar het blijken ook popliedjes met veel meer inhoud dan je bij eerste beluistering zal vermoeden.

Ik herinner me de recensie van Little Heavy Burdens van het Humo nog, waarin het Vlaamse tijdschrift stelde dat de verrassing er na 96 luisterbeurten wel wat af was, maar de recensent stiekem toch wel benieuwd was naar de 97e luisterbeurt. Herkenbaar en het zegt wat mij betreft veel over de muziek van de Belgische band. Sinds het fantastische Little Heavy Burdens is het geluid van Intergalactic Lovers wel wat toegankelijker geworden, maar ook het deze week verschenen Liquid Love is weer een heerlijk album geworden, dat langzaam maar zeker steeds beter wordt.

Er zijn inmiddels zeven jaren verstreken sinds het album dat met veel overtuiging mijn jaarlijstje haalde en in die zeven jaar is er wel wat veranderd in het geluid van de band. Little Heavy Burdens vergeleek ik in 2014 met The Sundays en PJ Harvey. Op zich een wonderlijke vergelijking, want hier zit nogal wat tussen, maar als ik naar het album luister hoor ik het nog steeds. Hoewel de band op Liquid Love zeker niet volledig is vervreemd van de muziek die het zeven jaar geleden maakte, heb ik nu geen associaties meer met PJ Harvey of The Sundays.

Intergalactic Lovers klinkt wat meer mainstream, heeft de elektronica een prominentere rol gegeven in haar muziek en flirt hier en daar subtiel met de dansvloer. Ook op Liquid Love maakt Intergalactic Lovers echter zeker geen doorsnee popliedjes. De band beschikt over een aantal geweldige muzikanten, die niet alleen een hecht en aanstekelijk geluid laten horen, maar de muziek van hun band ook volstoppen met mooie accenten, waaronder de gitaarlijnen die ik op de vorige albums zo mooi vond.

Het sterkste wapen van de band is nog altijd zangeres Lara Chedraoui, die soepel om alle accenten in de muziek van de band heen draait en er steeds weer in slaagt om de muziek van de band nog wat hoger op te tillen met haar mooie en warme stem en haar met flink wat gevoel gevulde vocalen, die fraai contrasteren met lichtvoetige koortjes.

Intergalactic Lovers verleidt op Liquid Love met een aantal bijzonder lekker in het gehoor liggende popliedjes met een vleugje synthpop, maar de band graaft ook dieper in een aantal meer ingetogen songs. Dat dieper graven doet de band overigens ook in de meest aanstekelijke songs op het album, want ook deze songs worden nog langer tijd beter.

Als ik Liquid Love moet vergelijken met het net wat avontuurlijkere Little Heavy Burdens uit 2017, kies ik voor het laatstgenoemde album, al word ik op een of andere manier wel bijzonder vrolijk van Liquid Love, dat flink wat donkere wolken in de wereld om ons heen met speels gemak verdrijft en dat klassen beter is dan de meeste andere albums met dit soort lekker in het gehoor liggende popmuziek.

Intergalactic Lovers was de afgelopen jaren wat uit beeld verdwenen, maar laat op haar vierde album horen dat het nog steeds behoort tot het beste dat de Belgische popmuziek te bieden heeft. Neem er wel even de tijd voor, want dit album groeit bij herhaalde beluistering met een angstaanjagende vaart. Erwin Zijleman

Lost is een geweldig nummer, dat niveau wordt maar 1 keer gehaald. Verder is dit een prima popalbum. Ik wil eigenlijk een 3,75 geven, maar dat kan niet, dus afronding naar boven.

Er is een knap geschoten kortfilm verschenen die bestaat uit nummers van deze plaat.

https://www.youtube.com/watch?v=G65MpsGlnUc

Ondertussen is Liquid Love alweer 2 jaar oud en ik merk (net zoals met Exhale) dat ik deze plaat veel minder draai dan de eerste twee. Wat ik altijd vreemd vind, want ik zie die tracklist en denk "hier staan toch ook wel een aantal toffe nummers op". Tijdens het fietsen van en naar het werk heb ik Liquid Love nog eens een aantal draaibeurten gegeven en dan valt het wel op dat dit een album is dat simpelweg te lang duurt. Ik ben grote fan van alles wat de Intergalactic Lovers uitbrengen, maar bij Liquid Love krijg ik altijd het gevoel dat het een dubbelalbum is. Wat best raar is, want qua speelduur ligt dit echt wel niet zo veraf van Greetings & Salutations of Little Heavy Burdens. Ik denk dat het vooral de nieuwe sound is die me wat tegensteekt op den duur. Er zijn een aantal uitschieters zoals twee van de vooruitgeschoven singles (Bobbi en Crushing) waarvan de eerste een heerlijke oorwurm is en de tweede zo'n typisch breekbaar Lovers nummer is, maar ook Waves of Desperation bijvoorbeeld doet het gewoon erg goed bij mij en dat begin van Limbo maakt me eigenlijk altijd wel vrolijk. Er zijn echter ook een aantal songs die gewoon niet blijven plakken en die situeren zich toch wat meer naar het einde toe. Zo'n My Low Low bijvoorbeeld kan me simpelweg niet bekoren en klinkt ook gewoon zo inwisselbaar. Be Patient en Turn Insight Out heb ik zelfs eventjes terug moeten starten om te weten welke songs dat nu weer waren, want ik kon ze niet voor de geest halen. Vreemd trouwens dat op Spotify een zogenaamde deluxe editie staat waar tracks 12 tot en met 14 als "bonus" zijn toegevoegd. Bij mijn weten is er geen enkele release uitgebracht met slechts 11 nummers en ironisch genoeg denk ik dat ik het album dan net beter zou waarderen. Zelfs de LP bevat ook gewoon de 14 nummers zoals deze initieel zijn uitgebracht.