Vio-Lence - Let the World Burn (2022)

En dan is Vio-Lence zomaar terug van weggeweest. Na de wederopstanding van Abba kon deze vergeten band natuurlijk niet achterblijven. Alleen doet Rob Flynn niet mee. Sean Killian, Perry Strickland en Phil Demmel zijn wel gewoon van de partij. En dan is er ook nog Bobby Gustafson die tot aan 1990 deel uitmaakte van Overkill.

Het eerste vrijgegeven nummer heet dus Flesh And Bone en grijpt onmiddellijk terug op Eternal Nightmare. Het drukke gitaarwerk en de snerende vocalen van Kilian maken dat het wel even op je in moet werken maar op mij laat het alvast een positieve indruk achter.

Dit zou geweldig nieuws moeten zijn, maar het klinkt weer zo 'modern' (hoe leg ik dit uit? geen idee), ik hoor hier (1 nummer dus nog maar) heel weinig tot geen 'Eternal Nightmare', op de zang enigszins na, in. Is het slecht dan? Nee, dat ook weer niet.

Qua stijl gaat het wel die onstuimige kant op. Het borduurt niet voort op het meer bedachtzamere Nothing To Gain vind ik

Ik ben te onbekend met alles wat na 'E.N.' kwam, dus daar kan je gelijk in hebben.
Maar hun debuut is ook wel zeer hoog gegrepen om zomaar te evenaren.

ja, ik heb ook niet gezegd dat de kwaliteit van die plaat benaderd wordt. Maar qua stijl gaat het die kant op. En het is best een lekker nummertje vind ik.

Dat schelle 80' s gitaargeluid is bij alle thrashers er vakkundig uitgewerkt. Daardoor roept het wat minder makkelijk de emotie op van weleer en bij de single is dat hier niet anders. Maar het nummer zit goed in elkaar behalve dat de zang voor mijn gevoel te hard is ingemixt (of de gitaren wat te ver in de achtergrond meehuppelen, kan ook). Bij de soloos wordt dat dan wel weer rechtgetrokken.

Toch leuk dat ze weer nieuw leven blazen in zo 'n oude bandnaam. Benieuwd of dat ze net zoveel potten breken als Possessed in 2019.

Aardige EP van Vio-lence, maar ook niet meer dan dat. De vijf nummers worden vakkundig gespeeld, maar het onderscheidend vermogen dat Eternal Nightmare kende is hier nagenoeg verdwenen. Wat rest is een verzameling thrashmetalnummers waarvan er met gemak dertien in een dozijn passen.

Aardige EP zonder toppers als World in a World.