John Mayall - The Sun Is Shining Down (2022)

Deze 80 plusser legt weer een top stukje vinyl op de draaitafel…pfffff…..

Ik ken de beste man met name van "Blues from laurel canyon". Dat vind ik nog steeds een fantastisch album, ook al draai ik het zelden meer. Dan hebben we het over 1968 versus 2022. Wat ik hoor is een uiterst gedreven muzikant en verrassend goed bij stem. Ik neem aan dat hij ook het solo gedeelte voor zijn rekening neemt? Respect.

Lekker klinkend standaard blues album met een Mayall die me met zijn versleten stem vocaal beter bevalt als de jonge Mayall. De bijdragen van Scarlet Rivera brengen een wenselijk ander geluid voort op het album.

In 2011 zong de Amerikaanse blues artiest Bobby Rush I’m as good as gone. Het lied verscheen op het album Show you a good time.
Bobby Rush is van 10 november 1935 en nog altijd onder ons. Ook zo’n oude bluesman.
John Mayall was van november 1933, twee jaar ouder dan Bobby Rush. Hij vond het liedje met de toepasselijke titel en zette deze op zijn laatste (afscheids)album. Buddy Miller zette een mooie solo op het schijfje en I’m as good as gone verscheen ook op singel.
Las de lyrics, maar de tekst slaat op een ruzie tussen een man en zijn partner. Dus geen zwanenzang.
Chills and thrills werd geschreven door Bernard Allison; A quiter never wins door Ellis & Margaet Sampson en Driving Wheel door Roosevelt Sykes. Alle andere zijn van de hand van de oude meester himself.

Carolyn Wonderland was de laatste gitarist van Mayall’s band. Zij speelt op dit album het titelnummer The sun is shining down. Ze was de enige vrouwelijke gitarist (voor zover ik kan nagaan) die met John Mayall of the Bluesbreakers optrad, daarmee trad ze in de voetsporen van Eric Clapton, Mick Taylor en Walter Trout om eens een paar te noemen.

Dit afscheidsalbum is niet wereldschokkend, maar wel gedegen vakwerk.