Suzanne Ciani - Neverland (1988)

Eén van de mooie verhalen rondom dit album is dat het eigenlijk The Netherlands zou gaan heten, maar dat men uiteindelijk heeft gekozen voor het neutrale Neverland. Suzanne Ciani kan wel om deze verhalen lachen.

Op dit album Neverland laat deze half Italiaanse Amerikaanse een mooi haast klassiek geheel horen van muziek. Tijdens het luisteren betrap ik mezelf erop dat ik het steeds zit te vergelijken met componisten als Bach of Mozart. Zei het in dit geval met moderne middelen. Heerlijke doordachte rustige muziek waarop het heerlijk weg te dromen is of om over het leven na te denken. Gelukkig wel met enige dynamiek om niet in saaiheid te verzanden.

Toch is dat laatste ook het mindere aan dit album. Na mijn idee had wat meer pit her en der dit album wat frisser doen laten klinken. Desalniettemin moet ik wel constateren dat er alles aan gedaan is om er iets moois van te maken. Hierdoor scoort dit album net boven gemiddeld. Daarom is het wel een album geworden voor wie houdt van rustige niet al te opdringende instrumentale muziek.

Ik heb deze cd ooit nog eens bij Boudisque besteld. Ik meen in 1990.
Toen vond ik dit wel lekker maar als ik het nu hoor vind ik een en ander toch wel een beetje slapjes en vooral nogal plastic.

Suzanne Ciani laat op Neverland een tiental rustige en zorgeloze composities horen die heerlijk weg-luisteren. Ze zitten goed in elkaar waardoor duidelijk valt te horen dat hier zorgvuldig over nagedacht is.
Suzanne beheerst het gevoel voor melodie en weet daardoor te overtuigen met haar subtiele en verfijnde stijl die, ondanks nergens echt opvallend of baanbrekend, toch iets van haarzelf heeft.
Her en der had de muziek wel wat spannender mogen zijn, aangezien Suzanne wel de kwaliteiten heeft om de grens op te zoeken getuige een nummer als "Lumiere", maar dit is dan ook één van de weinige kritische punten.

T.o.v. voorgangers The Velocity of Love en Seven Waves, heb ik duidelijk het idee dat dit album qua composities wat afwisselender klinkt. Het ene moment ingetogen en romantisch, het andere moment wat dynamischer, zoals bijvoorbeeld te horen is op het opvallende titelnummer en "Life in the Moonlight".
Afsluiter "Lumiere" is zelfs vrij apart te noemen, vanwege het geheimzinnige, wat experimentele karakter die de muziek uitademt en de fluisterend, wat spookachtig klinkende vocalen die zo nu en dan opduiken. Het geeft deze laatste compositie een randje mee, die ik niet gauw bespeur bij Suzanne's muziek, wat overigens niet negatief bedoeld is.
E.e.a. doet het album in ieder geval goed, waardoor ik de neiging krijg wat vaker naar dit album terug te grijpen.

Net zoals Yanni, heeft Suzanne een voorliefde voor de piano, die op dit album een mooie rol vertolkt tijdens "Adagio" en "Mother's Song", waarvan het rustige thema van die laatste me een beetje doet denken aan sommige passages van Rick Wakeman's "Catherine Howard".

Zoals de nummers op me overkomen, lijken ze stuk voor stuk een verhaal te vertellen. Alsof de titels van de nummers ervoor zorgen dat de muziek als het ware tot leven komt en het verhaal op die manier uit de doeken doet. Dat doet in het geval van dit album e.e.a. goed. Het zorgt ervoor dat de muziek een enigszins meeslepend karakter met zich mee brengt.

Concreet is Neverland een heel fijn album te noemen. Het laat Suzanne in een stadium horen die me wel bevalt. Op later werk neigt het mierzoete gehalte wat haar muziek toch al redelijk kenmerkt, veel te veel de overhand te krijgen. Op dit album is het gelukkig nog mooi uitgekristalliseerd.

Liefhebbers van het vergelijkbare werk van Yanni, de meer ingetogen Vangelis, de melodieuze en zachtere kant van Tangerine Dream en het rustige solowerk van Christopher Franke kunnen zich gerust wagen aan Suzanne Ciani's Neverland.

Voor nu een ruime 3,5.