Tangerine Dream - Dream Encores (1998)

Heerlijke verzamelaat van TD sterk samengestelt en een aantal pracht nummers erop die niet eerder verschenen zijn op album.
Alleen al de ijzersterke opener Order of the Ginger Gild doet me het water uit de mond lopen. Een anrader voor de echte fans.

Ik vind Eleanor Rigby niet zo geslaagd.
Verder een uitstekende plaat.
Ik dacht dat dit gewoon een reguliere plaat was.
Maar het is dus een compilatie.

Het is een compilatie waar over gezegd wordt in het booklet dat het toegiften zijn. Maar nummers als Towards the Evening Star en Rolling Down Cahuenga normale concert stukken zijn. Al met al een heerlijk album.

Tangerine Dream is een groep die van doorwerken houdt. Zowel in de studio als op diverse podia in de wereld. In het boekje staat te lezen dat dit muziek is die gebruikt is als toegiften op de Noord Amerikaanse en Europese tour in de periode van 1986 tot en met 1997. Een tijdspanne van bijna tien jaar wat volgens de Tangerine Dream-norm inhoudt een hele collectie albums erbij, waar een normale band een heel leven over doet. Doorwerken en niet zeuren lijkt het credo van Edgar Froese wel te lijken.

Maar goed. Of de tracks op dit album dan wel of niet live zijn gebracht het is een mooie compilatie wat de band door de jaren heeft gemaakt in wisselende samenstellingen. Het geeft immers aan hoe groot het werkterrein van de band is. Dat een dergelijke band om de zoveel tijd even tussen het werk van andere artiesten kijkt valt te begrijpen. Ergens moet de inspiratie vandaan komen. Aan een track als Eleanor Rigby moest ik erg wennen in de uitvoering van Tangerine Dream. Toch moet ik wel toegeven dat het behoorlijk sfeervol op de plaat is terecht gekomen en dat het verre is gebleven van muziek die lijkt op wat je hoort tijdens het eten in een restaurant bijvoorbeeld. Hetzelfde geld ook voor Purple Haze. Dit is heel behoorlijk gedaan.

Voor de minder bekende tracks gaat hetzelfde op. Het zijn stuk voor stuk prima composities die net als een mast op een schip bij Edgar Froese en zijn team horen. Zo'n track als Thief Yang and the Tangram Seal doet wat denken aan: Raad een lied of niet, maar is volgens mij wel met de nodige zorg in elkaar gezet. Daarnaast ben ik van mening dat Catwalk een stuk beter klinkt dan op Tyranny of the Beauty. Het doet wat losser aan waardoor het prettiger is om na te luisteren.

Ja, en dan zo denkend wat aan de MusicMeter toe te vertrouwen vliegt opnieuw een mooi album van Tangerine Dream door de oren heen, waarbij de vraag gerechtvaardigd blijft: Waar halen ze toch de mosterd vandaan die een blokje kaas naar een hoger plan tilt?

Tja tja Doorwerken een veel gehoorde kreet als het om Tangerine dream gaat. Maar in dit geval is het simpel, trek een aantal bekende tracks uit de kast en plaats die op een cd en hup daar heb je weer een album. Dit heeft niets met de term hard werken te maken maar gewoon met geld verdienen.

Een goede compilatie van bestaande studio tracks. Oder of the Ginger Gild komt uit de remix sessies van DM1 en voor DM2.
Forth worth runway one is het vervangende nummer van Elf June op de Australische versie van Goblins Club uit 1997. Eleanor Rigby was een van de toegiften uit het Shepperd's Bush (London) concert van 1996. Oriental Haze is de originele studio versie van de Rockoon Special edition EP. Thief Yang and the Tangram Seal is een remix versie waarin je stukken kunt herkennen van de albums Thief en Tangram. Catwalk is de gewone versie van het album Tyranny of Beauty. Purple Haze de studio versie van de EP Dreamtime. The Midnight trail is een ingekorte versie van het album Optical Race. Rolling down Cahuenga de normale Melrose versie. En dan de enige track die van een live concert af komt is de anders klinkende versie van Dominion. Dit alles bij elkaar maakt dit tot een heerlijke compilatie.

Op zich een interessante compilatie en vanwege de samenstelling zeker niet verkeerd om erbij te hebben.

"Order of the Ginger Guild" is duidelijk hoorbaar een typisch DM-gevalletje, zoals ik het bij deze maar noem, en vind ik als opener helaas een beetje ongelukkig gekozen. Nu ben ik ook geen DM-liefhebber, dus dat zal het dan wel wezen. Tevens duurt ie véél te lang.
"Fort Worth Runway One" is daarentegen wel goed en ontbreekt weer op mijn versie van Goblin's Club en daardoor een goede toevoeging. Het nummer moet het vooral hebben van het sterke thema.
Ondanks dat ik totaal niets heb met The Beatles, is de cover van "Eleanor Rigby" redelijk goed gekozen. Het middenstuk met de gitaarsolo vind ik nog wel het beste. Het hoofdthema wordt echter net even wat te vaak herhaald, zodat je het op een gegeven moment wel gehoord hebt. Had een minuut of 3 korter gemogen, dan had ie net ff beter uitgepakt.
"Oriental Haze" kende ik al van 220 Volt Live en klinkt prima middels deze studio-versie.
"Story of the Brave" was oorspronkelijk alleen terug te vinden op de UK-release van Turn of the Tides en aangezien ie natuurlijk weer moest ontbreken op mijn versie van dat album, is het erg fijn dat ie op Dream Encores staat. Het is een wat dromerig en meeslepend nummer, wat hier en daar wat sloom overkomt, echter is er voor de rest weinig mis mee.
"Thief Yang and the Tangram Seal" is een DM-medley van bekende stukken van de albums Force Majeure, Tangram en Thief. Geinig om een keer op deze manier te horen, maar eigenlijk verder niet aan mij besteedt.
"Catwalk" klinkt in deze Dress-Up-versie weliswaar levendiger dan het origineel, maar verliest tegelijkertijd weer wat van de charme die het origineel wel weer heeft.
De cover van "Purple Haze" heb ik altijd al zeer vermakelijk gevonden en is een lekker vlotte en stevige uitvoering van de Jimi Hendrix-klassieker.
"The Midnight Trail" verliest wat van z'n eigenzinnige karakter, doordat het typerende en zweverige outro dit keer weggelaten is.
"Rolling Down Cahuenga" en "Towards the Evening Star" zijn regelrechte klassiekers te noemen en het stoort me dan ook niet dat ze op dit album prijken.
Over de versie van "Dominion" kan over gediscussieerd worden, of het daadwerkelijk om een unieke live-opname gaat uit 1986. Er wordt namelijk ook verondersteld dat het gaat om een 1998 remix-versie.

Samengevat is Dream Encores voor de vervollediging een prima compilatie-album om de TD-collectie mee aan te vullen.
Niet alle nummers vind ik even sterk, maar over het algemeen valt er met dit album genoeg luister-plezier te beleven.