Melody's Echo Chamber - Emotional Eternal (2022)

Album is ietwat wisselvallig naar mijn smaak. Pyramids in the clouds, personal message en de beide alma's zijn mooi.
Ter info: Na alma the voyage volgt nog alma als los nummer. Staat nog niet in de lijst hier.

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Melody's Echo Chamber - Emotional Eternal - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Melody's Echo Chamber - Emotional Eternal
Melody’s Echo Chamber verrast ook op haar derde album met een uit vele lagen bestaand geluid, dat je dit keer vooral mee terug neemt naar de psychedelische muziek van Serge Gainsbourg

Melody’s Echo Chamber neemt de tijd voor haar muziek, maar ook het derde album van de band uit Parijs is weer prachtig. Het is misschien even wennen aan het volle geluid en aan de stem van zangeres Melody Prochet, maar zeker bij beluistering met de koptelefoon is Emotional Eternal een fascinerende luistertrip vol bijzondere details. Melody’s Echo Chamber verwerkt ook dit keer invloeden uit de dreampop, maar de band vindt haar inspiratie vooral in de psychedelica van lang geleden en schuurt hier en daar tegen de Franse psychedelische muziek uit de jaren 60 en 70 aan. Serge Gainsbourg had wel wat gekund met deze band. Derde prachtalbum op rij.

Ik besluit mijn recensies zo nu en dan met de opmerking dat het besproken album pas goed tot zijn recht komt wanneer je het met volledige aandacht en bij voorkeur met een goede koptelefoon beluistert. Ik begin er mijn recensie met het nieuwe album van de Franse band Melody’s Echo Chamber mee, want bij beluistering van Emotional Eternal is het een wereld van verschil.

Bij eerste beluistering door de speakers en laag volume klonk het album voor mij als een wollige brei van lagen geluid, waarop de hoge en zoete vocalen van de frontvrouw dicht tegen irritatie aan schuurden. Bij beluistering van de koptelefoon hoorde ik een zorgvuldig uit vele lagen opgebouwd geluid en klonk de stem van zangeres Melody Prochet me als muziek in de oren.

Emotional Eternal is het derde album van de Franse band en volgt op het titelloze en door Tame Impala’s Kevin Parker geproduceerde debuutalbum uit 2012 en opvolger Bon Voyage uit 2018. Na het debuutalbum moest Melody Prochet herstellen van een writer’s block en de gevolgen van een ernstig ongeval, maar sinds Bon Voyage zijn ook alweer bijna vier jaren verstreken, waarin de Française nog steeds te maken had met de gevolgen van het ongeluk en ze bovendien moeder werd.

In muzikaal opzicht heeft de tijd ook niet stil gestaan, want het derde album van de Franse band borduurt niet alleen voort op zijn voorganger, maar klinkt ook echt anders. Op Emotional Eternal kiest Melody’s Echo Chamber voor een behoorlijk vol geluid, dat wordt gecombineerd bij de hoge en soms zwoele vocalen van Melody Prochet. Ook Emotional Eternal klinkt bij oppervlakkige beluistering als een wat minder onderkoelde versie van Beach House, maar het derde album van de band uit Parijs is zeker geen dreampop album.

De muziek van de band lijkt soms een muur of een brei van geluid, maar luister net wat beter en je hoort flink wat lagen instrumentatie vol prachtige details. Keyboards spelen een belangrijke rol in het geluid van de band, maar het gitaarwerk op Emotional Eternal is prachtig en ook de ritmesectie verdient een pluim. Niet iedereen zal gecharmeerd zijn van de hoge stem van Melody Prochet, maar als je vatbaar ben voor de zoete verleiding van haar stem, speelt Emotional Eternal al heel snel een gewonnen wedstrijd.

Ik noemde het derde album van Melody’s Echo Chamber hierboven geen dreampop album, maar wat is het dan wel? Ik hoor hier en daar wel wat invloeden uit de dreampop en bovendien subtiele invloeden uit de wereldmuziek en hier en daar wat flarden uit de Franse filmmuziek, maar ik zou het album uiteindelijk toch in het hokje psychedelica stoppen, al is ook dat een vlag die de lading maar ten dele dekt.

Het is de psychedelica zoals die in de late jaren 60 en vroege jaren 70 in Parijs werd gemaakt door Serge Gainsbourg, die ongetwijfeld een enorm zwak zou hebben gehad voor Melody Prochet. Het nieuwe album van Melody’s Echo Chamber klinkt met enige regelmaat als een album dat door Serge Gainsbourg is geproduceerd en neemt je mee terug naar het Parijs van de jaren 60 en 70. Vervolgens slingert Melody’s Echo Chamber je heen en weer tussen verleden en heden met een album dat misschien wat overweldigend klinkt, maar het uiteindelijk juist van de fraaie details moet hebben. Erwin Zijleman

Welkom in Melody’s Echo Chamber, waar de betoverende Emotional Eternal klanken de hese zuchtstem van Melody Prochet in een bubbelbad aan funky gitaarakkoorden en lome baspartijen laten wegdoezelen. Het is allemaal betrekkelijk vaag, zo wordt er ook geheimzinnig over het grote ongeluk gedaan waardoor deze Franse zangeres een tijdlang uit de roulatie is. Is dat verder belangrijk? In principe niet, maar deze gezonde nieuwsgierigheid en inlevingsvermogen draagt wel mee om een artiest beter te begrijpen. Noodgedwongen een stapje terug doen, door vervolgens sterk met het leven te revancheren, de onderliggende gedachtegoed van Emotional Eternal.

Emotional Eternal volgt het meer sixties soul en met gedurfde seventies dancebeats georiënteerde Bon Voyage op. Het rauwe, stevige Bon Voyage ademt het bruisende Parijse Quartier Latin uitgaansleven uit. Druk, broeierig gezellig, een multiculturele publiekelijke sfeer waar mensen samen komen om te eten, te dansen en te feesten. Melody Prochet verruilt de Parijse drukkende smoglagen, voor de levendige Franse Alpen frisheid, haar nieuwe natuurlijke habitat. Het accent is als een ondergaande avondzon naar de richting van een luisterliedjesplaat verschoven. Bijna fluisterliedjes zelfs. Waarschijnlijk hebben de slopende donkere privé omstandigheden zo’n vervelend gruwelijke impact achter gelaten dat Melody Prochet in een eigen gecreëerde sprookjeswereld haar heil opzoekt.

Zachter dan de verharde buitenwereldkern, veilig isolerend dromerig, hypnotiserend. Kalmerende melodiegolven spoelen de korrelige broeierige zandlagen weg, een oase aan rust en bezinning. Toch verwoordt het Red Hot Chili Peppers zomergevoel achtige Emotional Eternal titelstuk zeker ook die teleurstelling. Dromerig idealisme vervagend in waarheidsgetrouwe realisme. Net als bij de voorganger met het Zweedse van The Amazing bekende producersduo Fredrik Swahn en Reine Fiske achter de knoppen, legt Emotional Eternal de nadruk op de ritmesectie. Niet zo vreemd natuurlijk, vooral het basgitaarverleden van de beide muzikanten speelt hier nog meer een bepalende prominente rol in.

De verleidelijke wegstromende kleine zeemeermin vocalen van Melody Prochet verlangen naar een gevoelloos pijnloos bestaan. De met het psychedelische Zweedse Citra snaarinstrument versterkte Looking Backward blikt op weggestopte herinneringen terug en deelt afgesloten emoties. De daadwerkelijke achtergrond blijft echter een gesloten boek. Het heerlijk stroperige trippende Pyramids in the Clouds flirt, flirt met haar Franstalige achtergrond, flirt met Oosterse exotica. Denkbeeldige horizonillusies, de schaduwzijde van de beïnvloedbare gedachtegang. Reine Fiske leeft zich hierbij op de Saz uit, een traditioneel Turkse gitaar, waar overheen jazzdrummer Moussa Fadera de achtergebleven stoffigheid wegpoetst.

Een stukje spirituele jazzy The Hypnotist mindfulness, barok pompeus volgens de gevierde Franse Serge Gainsbourg seventies zwoelheid, een vleugje Air, Daft Punk tempo versnellingen. Kortom, rijkelijk shoppend in die historisch nostalgische Franse muziekcatalogus, universeel verbonden met het de gepasseerde geschiedenislessen. De hitgevoeligheid van Where the Water Clears the Illusion heeft puntige futuristische Krautrock uitstekels en schreeuwerige bastaard postpunkgitaaruitvluchten. Perfect aansluitende bij het maatschappelijk verzet van een jonge moeder met herziende normen en waardes. Zichzelf verdwijnend ondergeschikt voor het nageslacht opstellende.

Die vertroetelende speelsheid is zeker ook aanwezig op het afsluitende lieve vreugdige Alma_The Voyage waar de liefde voor het moederschap gedeeld wordt met Barbapapa kindvriendelijk jaren zeventig fluitspel. Voor mij net iets teveel aan de baarmoeder gebonden navelstreng geneuzel, waarbij die ophitsende Bon Voyage mentaliteit zwaar gemist wordt.

Melody's Echo Chamber - Emotional Eternal | Pop | Written in Music - writteninmusic.com