Alex Cameron - Oxy Music (2022)

Het overkomt mij wel vaker dat ik leuke muziek ontdek om er vervolgens achter te komen dat de betreffende artiest onlangs in ons land heeft opgetreden. Zo ontdekte ik laatst de Australische zanger Alex Cameron. Bijna tien jaar actief in het muziekwereldje dus niet echt een vreemde eend in de bijt.

Aangename strot en strak gecomponeerde liedjes komen op zijn meest recente worp Oxy Music voorbij, waarop hij de tijd neemt voor zelfreflectie. Gedwongen, dat wel in een periode dat de wereld in lockdown was, terwijl hij werkte aan zijn nieuwe plaat. De enige mensen die je toen op straat zag waren de junkies.

Er zijn niet veel luisterbeurten voor nodig om de meeste refreintjes in je kop te laten nestelen. Rode draad vormt zijn theatrale zang. Niet altijd even toonvast, maar absoluut niet hinderlijk. Net als bij de vocalen vormen David Bowie en Roxy Music als duidelijke inspiratiebron voor de dromerige en soms avant-gardistische muziekstijl. Vandaar de albumtitel. Ik neurie dan ook zachtjes More Than This mee bij het nummer K-Hole.

De titel Oxy Music is leuk gevonden, en linkt uiteraard al snel naar Roxy Music. Toch is het vooral een verwijzing naar de Oxycodon en Fentanyl verslavingen. Zware pijnmedicatie welke waarschijnlijk ook een grote rol speelden in het overlijden van muzikanten als Prince, Michael Jackson en Tom Petty en dat van de veelbelovende jonge acteur Heath Ledger. Love is the drug and I need to score. De Australische Alex Cameron zoekt de betwistbare grenzen van de humor op, en legt daarbij ook de nodige problematiek en sociale zenuwpunten bloot.

Is Oxy Music op het randje, of slaagt hij erin om de taboesfeer rondom deze pillenjunkies te doorbreken. Alex Cameron, het sharp dressed man personage van het klinisch elektronische Jumping the Shark die de jaren tachtig nodig heeft om zijn illustratieve schetsfiguur kracht bij te zetten. De eenzaam aan lager wal geraakte popmuzikant op Forced Witness. Schud hij dat ego op het meer soulvolle Miami Memory van zich af, of is het gewoon weer een ander inwisselbaar alias van deze veelkleurige kameleon? Oxy Music is ondertussen alweer de vierde soloplaat van de muzikant die met het elektro gezelschap Seekae ooit al een beetje aan het succes mocht snuffelen.

Best Life, we hebben alles en we offeren het op voor alles. Bizar eigenlijk, nooit geweten dat een veelvoud aan contacten juist echte vriendschappen zo in de weg zullen staan. Verslaafd aan roesverruimende medicijnen, verslaafd aan internet, dancing with myself. Hoe gemakkelijker we tegenwoordig te bereiken zijn, hoe afstandiger de tastbare contacten. Een vervangbare generatie in een wegwerp cultuur. Teleurstellingen stapelen zich op tot een muur aan isolement. Verdeeldheid, twijfel, de onmacht van desinformatie en de overdosering aan informatie.

Het chemische Oxy Music gevaar, geoxideerde vastgeroeste vriendschappen. Lege hulsels, zichzelf met kunstmatige liefde voedend. Verkoop het lijntje met het leven voor een wit lijntje aan genot. Cocaïne impotentie, daar helpt geen Viagra of saxofoonpartij tegenop. De cooling down, de Breakdown, het uitgemergeld zelfbeeld, anorexia van de ziel. De gordijnen blijven gesloten, wat daar aan de andere kant gebeurt is voor de buitenwereld niet zichtbaar. De blindheid van avondverlichte flats, de flikkerende Save Our Souls lampen als brailleschrift afleesbaar.

De elektrobeat bepaald het ritme van het bestaan. De fastlane walk on the wild side. Oxy Music stopt de jaren tachtig nietszeggendheid in toegankelijke popdeuntjes. Neem geen smakelijk lekkernij van vreemdelingen aan. Oxy Music verbergt negen giftig prikkelende zuurtjes in kindvriendelijk snoeppapier. Die zoetsappigheid bedekt de ware identiteit van de plaat. Gaat Oxy Music over de persoonlijke duistere ervaringen van Alex Cameron, of blijft hij die doordachte waarnemer, anoniem meelevend.

Alex Cameron - Oxy Music | Pop | Written in Music - writteninmusic.com