Klaus Schulze - Angst (1984)

De muziek die op dit album van Klaus Schulze is te horen is speciaal geschreven voor een Oostenrijkse documentaire die gebasseerd is op het waar gebeurde verhaal over een juridisch schandaal binnen het rechtssysteem. De film gaat over de aspecten op het psychologische vlak, de gevoeligheden en de basis instincten van de mens.

De bovenstaande documentaire heb ik zelf niet gezien, dus naast de informatie bij de cd ben ik aangewezen op de muziek zelf. En die is best goed te noemen, waarbij ik wel een gevoel krijg hoe de documentaire ongeveer moet zijn geweest. Op bepaalde tracks hoor ik iets wat me beklemmend overkomt. Waardoor ik iemand zie zitten in het beklaagdenbankje die daar niet hoort te zitten. Maar daar terecht is gekomen door druk vanuit het systeem. In het hoofd van die persoon gebeurt van alles, wat door Klaus Schulze goed is ingevuld met spannende muziek.

Daardoor is er volgens mij wel sprake van een goede aanvullende soundtrack bij de beelden die ik niet ken. Mede door het voorafgaande is dit album niet vaak in de cd-speler te vinden, omdat het niet de leukste beelden naar bovenhaalt. Maar mijn gevoel zegt wel dat Schulze zijn huiswerk grondig heeft gedaan.

Dit is een redelijk sfeervol Schulze-werkje en is op zich niet verkeerd om naar te luisteren, echter is het een 'tussendoortje' te noemen t.o.v. veel ander werk van deze zeer productieve Duitser.
De toon wordt al snel gezet met het kabbelende en door zg. belklanken gedomineerde "Freeze" die overigens ook nog gebruikt is in Michael Mann's film Manhunter.
"Pain" start met een rustig drum-ritme waaroverheen grillige en een beetje naar Aziatisch klinkende synth-klanken worden gelegd. Al snel komt daar een kabbelende en stuwende sequence bij die het geheel wat meer dynamiek meegeeft. In de 3de minuut zakt de sequence weg en klinkt alles wat meer relaxed, totdat de sequence na een minuut weer terugkeert en de boel in één keer nog dynamischer wordt vanwege de toevoeging van een geweldige up-tempo drum-beat. Klaus trekt ook meteen alles uit de kast en brengt het nummer een stevige lading adrenaline mee. Uiteindelijk zakt alles weer een beetje in waarmee Klaus één van de betere tracks van dit album eindigt.
"Memory" doet me een beetje denken aan de muziek van het niet zo heel bijzondere Drive Inn-album die hij samen met Rainer Bloss heeft gemaakt en staat wel verder verwijderd van wat ik normaal zo goed vind aan de muziek van Mr. Schulze. Wat ik dan ook nog eens akelig lelijk en vals vind klinken, is de muzikale passage rond 2:42 . Elke keer als ik dat hoor, gaan de haren op mijn nekvel recht overeind staan en moet ik oppassen dat ik me niet per ongeluk verslik in m'n eigen speeksel. Gelukkig duurt de overgang maar kort, maar uiteindelijk ben ik wel weer blij als het nummer afgelopen is. Eentje om te skippen, wat mij betreft.
Ik heb altijd de neiging spontaan te gaan swingen en dansen als "Surrender" zich aankondigt, vanwege die typische jaren '80 disco-drumbeat. Uiteindelijk ga ik dan toch weer rustig zitten als het wat somber klinkende thema langzaam opduikt, dat een nogal bizar en druilerig contrast creërt met de opzwepende drumbeat. Echter duurt deze combinatie me wel wat te lang om te kunnen blijven boeien.
Het album wordt afgesloten met "Beyond", een ietwat vreemde combinatie van bobbelende en bruizende klanken gecombineerd met percussie en naargeestige sferische klanktapijten. Toch creëert het geheel een hypnotiserende werking bij mij, waardoor ik dit toch wel één van de betere nummers vind.
Uiteindelijke conclusie, is dat het eigenlijk best een interessant, lichtelijk experimenteel album is, maar toch ga ik voor de gulden middenmoot van 3 punten. Niet slecht, maar het weet nét niet zoveel bij me los te maken, dat ik echt enthousiast kan wezen. Wat je wel zou denken, gezien de lengte van dit bericht .

'Angst' is geen documentaire, geloof ik, maar het speelfilmdebuut van Gerald Kargl, over een seriemoordenaar die een gezin terroriseert. Aardige horror met kwa vormgeving tamelijk experimentele inslag. Past in het rijtje van 'Schramm' en 'C'est arrivé pres de chez vous' (als je al per se een vergelijking moet maken...)

N.B. voor de cinefielen onder ons: de wonderlijke, ingetogen track 'Freeze' werd door regisseur Michael Mann gebruikt in diens film Manhunter (1986), de eerste Hannibal Lecterfilm.
Sterker nog, 'Freeze' is te horen in de scène waarin de hoofdpersoon, detective Will Graham (William Petersen) voor het eerst geconfronteerd wordt met de gevangengenomen Hannibal Lector (Brian Cox). Kippenvel!

En niet alleen Klaus Schulze, maar ook Kitaro's muziek is gebruikt voor deze film (afkomstig van Kitaro - Millenia (1982) en het is o.a. de muziek die de film zo krachtig maakt, naast natuurlijk de strakke en stijlvolle regie van deze geniale filmmaker.

Niet een van de betere van Schulze. De nummers klinken nogal eens koud en mechanisch, hoewel er hier en daar wel een goede spanningsboog gecreëerd wordt: met name in "Pain"