0
geplaatst: 23 maart 2023, 19:06 uur
Vandaag toch weer een shoegaze album beluisterd. Een van de genres die mij na aan het hart ligt. Het fijne is ook dat shoegaze toch niet een eendagsvlieg is gebleken maar inmiddels ruim 30 jaar bestaat. Dit album is daar een recent voorbeeld van. Het genre wordt tegenwoordig ook wel new-gaze genoemd.
Un.real uit Puerto Rico maakt met dit album best een verdienstelijk debuut. Vooral de eerste helft van het album is sterk. Prima melodieën en heerlijk gruizige gitaren. Over de band zelf is nog weinig informatie anders dan dat het de eerste shoegaze/dreamrock band uit Puerto Rico is.
Het album steekt stevig van wal met Kids and Astronauts. In Drones worden eerst de pedalen getest waarna halverwege de remmen los gaan. Lovely One is vervolgens wat meer dromerig
ISLANDS is om echt even tot rust te komen. Het minst gruizig en toch het titelnummer.
Blue Garden ademt de sfeer van de jaren 90. Van Slowdive. Heerlijke nostalgie. In Nylon Poe is de zanger zo waar te verstaan. Voltaire is wel gruizig maar heel spannend wordt deze instrumentale onderbreking niet. Het is net of de batterij wat leeg raakt zo naar het einde toe. De batterij waarop de pedalen van de gitaren werken. Ook in Sun Like Star weinig distortion en dus goed verstaanbare zang.
Kortom een album met twee gezichten. Beter voor de rust dan na de rust.
Un.real uit Puerto Rico maakt met dit album best een verdienstelijk debuut. Vooral de eerste helft van het album is sterk. Prima melodieën en heerlijk gruizige gitaren. Over de band zelf is nog weinig informatie anders dan dat het de eerste shoegaze/dreamrock band uit Puerto Rico is.
Het album steekt stevig van wal met Kids and Astronauts. In Drones worden eerst de pedalen getest waarna halverwege de remmen los gaan. Lovely One is vervolgens wat meer dromerig
ISLANDS is om echt even tot rust te komen. Het minst gruizig en toch het titelnummer.
Blue Garden ademt de sfeer van de jaren 90. Van Slowdive. Heerlijke nostalgie. In Nylon Poe is de zanger zo waar te verstaan. Voltaire is wel gruizig maar heel spannend wordt deze instrumentale onderbreking niet. Het is net of de batterij wat leeg raakt zo naar het einde toe. De batterij waarop de pedalen van de gitaren werken. Ook in Sun Like Star weinig distortion en dus goed verstaanbare zang.
Kortom een album met twee gezichten. Beter voor de rust dan na de rust.
* denotes required fields.
* denotes required fields.